قدرت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[قرآن]] در داستان [[حضرت آدم]] و [[ابلیس]] این پدیده فریب‌انگیز را شرح می‌دهد و [[جایگاه]] آنرا برملا می‌کند. در این داستان آمده که [[پروردگار]] به [[آدم]] [[اطمینان]] داد در [[بهشت]] گرسنه و برهنه و [[تشنه]] و گرمازده نخواهد ماند و [[آسایش]] دائمی او تضمین خواهد شد، پس مبادا [[فریب]] [[شیطان]] را بخورد. اما [[شیطان]] که [[روحیات]] [[آدم]] فزون‌طلب را می‌شناسد و می‌داند تمام نیازهای این موجود آب و نان نیست و خواسته‌های دیگری به مراتب افزون‌تر از اینها دارد، [[دست]] به کار می‌شود و با وسوسه‌های خود به او [[وعده]] درخت [[جاودانی]] و [[پادشاهی]] تباهی‌ناپذیر می‌دهد. [[قرآن]] در ادامه در [[آیات]] ۱۲۰ تا ۱۲۱ [[سوره طه]] (۲۰) می‌فرماید: {{متن قرآن|فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطَانُ قَالَ يَا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلَى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَا يَبْلَى}}<ref>«اما شیطان او را وسوسه کرد، گفت: ای آدم! می‌خواهی تو را به درخت جاودانگی و (آن) فرمانروایی که فرسوده نمی‌شود راهبر شوم» سوره طه، آیه ۱۲۰.</ref>، پس [[شیطان]] او را [[وسوسه]] کرد و گفت: ای [[آدم]] آیا تو را به درخت [[جاودانی]] و [[پادشاهی]] تباه‌ناپذیر راه بنمایم. برای [[انسانی]] همچون [[آدم]]، قدرت و [[پادشاهی]] تباهی‌ناپذیر مهم‌تر از رفع [[گرسنگی]] و [[تشنگی]] و برهنگی است، به همین جهت حاضر می‌شود [[روضه]] دارالسلام را از دست بدهد، اما این [[ملک]] را در [[اختیار]] داشته باشد.