احسان در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

*إحسان: [[نیکوکاری]]، نیکی‌کردن<ref>سیدعلی‌اکبر قرشی، قاموس قرآن، ج۲، ص۱۳۶؛ بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۷۰۱.</ref>.

*{{متن قرآن|إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ}}<ref>«اگر نیکی ورزید به خویش نیکی ورزیده‌اید» سوره اسراء، آیه ۷.</ref>.

*[[احسان]] به [[اطاعت خداوند]] و [[تبعیت]] از [[اوامر]] و اجتناب از [[نواهی]] [[الهی]] [[تفسیر]] شده است<ref>وهبة بن مصطفی زحیلی، التفسیر المنیر، ج۱۵، ص۲۳.</ref>.

*در عرصه [[فرهنگ]] عمومی، [[نیکوکاری]] به عمل دارای [[ارزش]] [[اخلاقی]] مثبت که [[وجدان]] [[دینی]] و [[اخلاقی]] [[جامعه]] آن را [[نیک]] و خیر می‌شمارد و معمولاً با کارهای خوب مشخص می‌شود، اطلاق می‌گردد<ref>علی‌اکبر آقابخشی و مینو افشاری‌راد، فرهنگ علوم سیاسی، ص۳۷.</ref>.

*[[احسان]] از جنس کنش است که در [[اجتماع]] [[ظهور]] می‌یابد و نوعی کنش [[اجتماعی]] مثبت است و ثمرات و تأثیرات آن علاوه بر [[جامعه]]، به فاعل آن (مُحسن) نیز باز می‌گردد: {{متن قرآن|إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ}}<ref>محمود سرمدی، «حسن/احسان»، دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ج۱،ص۹۳۰.</ref><ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص:۵۰-۵۱.</ref>.