تکریم والدین: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۱۵: خط ۱۵:


==[[ضرورت]] [[تولی]] به [[ولایت]]==
==[[ضرورت]] [[تولی]] به [[ولایت]]==
درباره احترام و تکریم والدین روحانی باید گفت: اولاً، اگر شکر والدین [[جسمانی]] واجب است، به طریق اولی، شکر والدین روحانی اوجب است.
درباره احترام و تکریم [[والدین روحانی]] باید گفت: اولاً، اگر شکر [[والدین جسمانی]] واجب است، به طریق اولی، شکر والدین روحانی اوجب است.


ثانیاً، بنابر [[آیه]] مورد [[استدلال]]، شکر والدین جسمانی مانند شکر [[پروردگار]] واجب است: {{متن قرآن|وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ... أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ}}.
ثانیاً، بنابر [[آیه]] مورد [[استدلال]]، شکر والدین جسمانی مانند [[شکر پروردگار]] واجب است: {{متن قرآن|وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ... أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ}}.


نتیجه آنکه: شکر والدین روحانی، یعنی معلمین ربانی که [[روح انسان]] را پرورش می‌دهند و [[سعادت ابدی]] را برای [[انسان]] به ارمغان می‌آورند، اوجب است. از سوی دیگر، بنابر [[روایات]] وارده، مصداق کامل معلمین ربانی و والدین روحانی برای [[امت اسلام]]، [[رسول خدا]]{{صل}} و [[ائمه اطهار]]{{عم}} هستند؛ پس [[شکر نعمت]] وجود آنان از اوجب [[واجبات]] [[دینی]] است<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۶ ص ۴۷۱.</ref>.
نتیجه آنکه: شکر والدین روحانی، یعنی معلمین ربانی که [[روح انسان]] را پرورش می‌دهند و [[سعادت ابدی]] را برای [[انسان]] به ارمغان می‌آورند، اوجب است. از سوی دیگر، بنابر [[روایات]] وارده، مصداق کامل معلمین ربانی و والدین روحانی برای [[امت اسلام]]، [[رسول خدا]]{{صل}} و [[ائمه اطهار]]{{عم}} هستند؛ پس [[شکر نعمت]] وجود آنان از اوجب [[واجبات]] [[دینی]] است<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۶ ص ۴۷۱.</ref>.
۲۲۵٬۰۱۱

ویرایش