غفلت معصوم: تفاوت میان نسخه‌ها

[[شیخ صدوق]] که سهو نبی را جایز می‌داند، در توجیه آن، در بخش پایانی باب سهو [[کتاب]] [[من لا یحضره الفقیه]] می‌نویسد: سهو [[پیامبر]]{{صل}} مانند سهو ما [[انسان‌ها]] نیست سهو ما از [[شیطان]] است؛ اما سهو نبی از سوی [[خدای رحمان]] است. [[خداوند]] پیامبر را به سهو می‌اندازد و این، یا به خاطر [[رحم]] به [[امت]] است که اگر [[مسلمانی]] سهو کرد و یا [[خواب]] ماندو نمازش [[قضا]] شد [[سرزنش]] نشود و یا بخاطر این است که کسی در مورد پیامبر، توهم [[ربوبیت]] نداشته باشد و یا به این جهت است که [[مردم]] از این طریق بتوانند [[حکم]] سهو را یاد بگیرند.

اینکه اگر چنین مصلحت‌هائی موجب تجویز سهو در پیامبر{{صل}} شود، باید موجب تجویز بسیاری از نواقص مانند لنگ بودن، چپ چشمی ‌وکوری نیز باشد؛ چون اینها هم مستند به [[رحمان]] هستند و خداوند باید آنان را [[کور]] و لنگ و چپ چشم قرار دهد تا بدین وسیله بر مردم رحم کند و کسی که دارای این [[عیب]] و نقص‌ها باشد [[احساس]] [[ناراحتی]] و [[خجالت]] نکند.

 

'''پاسخ [[علامه حلی]]:''' سهو از چیزهایی مانند [[دروغ]] نیست که اقتضای [[قبح]] و [[نقص]] را داشته باشد و در مواقعی و به خاطر مصلحتی مانند [[ضرورت]] یا دفع ضرر یا به خاطر [[تقیه]] جایز باشد و آن [[مصلحت]]، قبح و نقص آن را جبران کند؛ بلکه سهو مانند [[ظلم]]، از نقص‌های ذاتی است و جزء علت‌های تامه قبح بوده و نقص در [[مرتبت]] [[امامت]] محسوب می‌شود به‌طوری که هیچ چیزی نمی‌تواند قبح آن را رفع کند و هیچ مصلحتی نمی‌تواند نقص بودن آن را [[تدارک]] کند و مقایسه آن با سایر مصیبت‌هایی که در آنان [[پیامبران]] وامامان{{عم}} تجویز شده است قیاسی مع‌الفارق خواهد بود.

 

[[شیخ مفید]] ضمن رد شبهه شیخ صدوق، تقسیم دیگری را به این صورت بیان کرده که: سهو از [[عبادت]] ناشی از [[غلبه]] خواب تا این که وقت سپری شده و [[نماز]] [[قضاء]] شود با [[سهوی]] که ناشی از غیر [[خواب]] است، فرق دارد. اولی جایز و بدون اشکال است بر خلاف دومی‌ که جایز نیست و نوعی اشکال و [[عیب]] برای [[انسان]] تلقی می‌شود که می‌توان از آن دوری کرد به خلاف خواب، که عیب و [[نقص]] محسوب نمی‌شود و هیچ بشری از آن جدا نیست.

 

'''جواب:''' این بیان [[شیخ مفید]] گرچه تقسیم در تقسیم [[صدوق]] است اما این نظریه نیز همان [[مشکلات]] دیدگاه صدوق را دارد چون همان طوری که میان [[سهو]] در [[بیان احکام]] و سهو در [[عبادت]] در این که هر دو عیب و نقص بوده و منافات با رتبه [[امامت]] دارند فرقی وجود ندارد، همین طور بین سهو در عبادت ناشی از خواب و غیر خواب تفاوتی وجود ندارد و ادعای تفاوت دیدگاه شیخ مفید را [[عقل]] قبول ندارد؛ بلکه ممکن است فوت شدن نماز به خاطر خواب ماندن، عیب و نقصش بیشتر از فوت شدن آن به خاطر سهو به غیر از خواب باشد با این که هر دو سهو هستند به خاطر این که [[حدیث]] مذکور، در باره خواب مانده است نه سهو. این مطلبی است که مورد قبول همه است.

 

[[شاهد]] بر این، روایاتی وجود دارد. مانند این که: [[امام]] چشمش می‌خوابد اما قلبش نمی‌خوابد، محتلم نمی‌شود، خمیازه نمی‌کشد. بنابراین هر جوابی که شیخ مفید به [[شیخ صدوق]] می‌دهد و به نظریه او [[طعنه]] می‌زند عیناً همان را می‌توان به خود شیخ مفید طعنه زد و جواب داد»<ref>[[آگاهی‌های آسمانی (کتاب)|آگاهی‌های آسمانی]]، ص ۱۴۷.</ref>.

# [[پرونده:000107.jpg|22px]] [[سید عبدالحسین نجفی لاری|نجفی لاری، سید عبدالحسین]]، [[آگاهی‌های آسمانی (کتاب)|'''آگاهی‌های آسمانی''']]