استقلال قضایی: تفاوت میان نسخه‌ها

استقلال قضایی به مفهوم [[حقیقی]] کلمه و به [[حکم]] [[ضرورت]] [[قائم]] به وجود [[قضات]] جامع‌الشرایط است، قضات [[مؤمن]] و دانشمند، قضات [[رشید]] و شرافتمندی که به هنگام صدور [[رأی]] از توقعات صاحبان [[نفوذ]] و از جاروجنجال [[عوام]] نیندیشند. استقلال قضایی وقتی تحقق می‌یابد که قضات و وکلای [[دعاوی]] از انتقادات ناروا نهراسند و با وجدانی [[پاک]] و طبعی ملایم و [[معتدل]] به حل و فصل امور بپردازند. با [[حلم]] و حوصله، ولی به وقت معیّن به [[تکالیف]] معین [[قیام]] کنند و در این راه از طفره و تعلل بپرهیزند و در برابر هیچ‌گونه نفوذی جز [[حکومت]] [[قانون]] سر [[تسلیم]] فرود نیاورند. بدون [[شک]] مطمئن‌ترین طریقی که به [[سقوط]] ملتی منتهی می‌شود، [[طغیان]] [[بدبینی]] و [[بیداد]] است و استقرار [[امنیت]] نیازی به قریحه سرشار ندارد<ref>سرگذشت قانون، ص۳۰۹.</ref>.