حسن سلوک در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

حسن سلوک در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۵۱

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۱

جز

جایگزینی متن - 'شکوه' به 'شکوه'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۹۰۳

ویرایش

@@ خط ۳۶: / خط ۳۶: @@
 هم‌چنین فی قوله تعالی: {{متن قرآن|الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا}}، فرموده: خدای تعالی، نفس خود را توصیف می‌کند، پس می‌فرماید: او تعالی کسی است که [[مرگ]] را [[خلق]] کرد تا با [[استقامت]] و [[صبر]] کردن بر آن، [[عبادت]] گردد، و [[حیات]] را آفرید تا با [[شکر]] نمودن بر آن، عبادت گردد، و قوله: {{متن قرآن|لِيَبْلُوَكُمْ}}؛ یعنی تا با شما [[معامله]] کند معامله آزمایشگر را به وسیله امر کردن و [[نهی]] کردن، پس به هر عمل کننده‌ای به اندازه عملی که انجام داده، [[پاداش]] می‌دهد، و “ابتلاء” به معنای [[آزمایش]] کردن است.
-فراء و زجاج که دو نفر از [[مفسرین]] هستند، گفته‌اند: در [[کلام]] اضمار هست، و تقدیر آن چنین است: {{عربی|ليبلوكم فيعلم أحسن عملا}}: قدیم تعالی، اگرچه عالم به اشیاست قبل از ایجاد آنها، اما خلق را آزمایش می‌کند به نوع آزمایشی تا نسبت به آنان [[علم]] و [[آگاهی]] پیدا کند تا بر فعلشان بر حسب کاری که انجام داده‌اند، [[جزا]] دهد، و چون پاداش، [[کیفر]]، گرامی داشتن و به جلال و [[شکوه]] رساندن، [[پسندیده]] نیست، مگر بعد از وجود [[طاعت]] و معشیت، ناچار است از این که تکلیفی، امر و نهی‌ای، در کار باشد، و لذا بر این اساس است که آزمایش نمودن، به طور مجاز بر آن جاری گردد<ref>تبیان، ج۱۰، ص۵۸.</ref>.
+فراء و زجاج که دو نفر از [[مفسرین]] هستند، گفته‌اند: در [[کلام]] اضمار هست، و تقدیر آن چنین است: {{عربی|ليبلوكم فيعلم أحسن عملا}}: قدیم تعالی، اگرچه عالم به اشیاست قبل از ایجاد آنها، اما خلق را آزمایش می‌کند به نوع آزمایشی تا نسبت به آنان [[علم]] و [[آگاهی]] پیدا کند تا بر فعلشان بر حسب کاری که انجام داده‌اند، [[جزا]] دهد، و چون پاداش، [[کیفر]]، گرامی داشتن و به جلال و شکوه رساندن، [[پسندیده]] نیست، مگر بعد از وجود [[طاعت]] و معشیت، ناچار است از این که تکلیفی، امر و نهی‌ای، در کار باشد، و لذا بر این اساس است که آزمایش نمودن، به طور مجاز بر آن جاری گردد<ref>تبیان، ج۱۰، ص۵۸.</ref>.
 شیخ [[ابی علی فضل بن حسن طبرسی]] در [[مجمع‌البیان]] فی قوله تعالی: {{متن قرآن|صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً وَنَحْنُ لَهُ عَابِدُونَ}}، فرموده: {{متن قرآن|صِبْغَةَ اللَّهِ}}؛ یعنی [[دین]] [[خدای تعالی]] را [[پیروی]] کنید، و این، قول [[ابن‌عباس]] و بعضی دیگر از مفسرین است، و نزدیک به این قول از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده که فرمود: مقصود از آن، “اسلام” است، و در معنای آن گفته‌اند: [[شریعت]] خدای تعالی که در آن [[ختنه]] کردن معمول می‌باشد، و نیز گفته شده: یعنی: {{متن قرآن|فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا}}<ref>«بر همان سرشتی که خداوند مردم را بر آن آفریده است» سوره روم، آیه ۳۰.</ref>، و قوله: {{متن قرآن|وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً}}؛ یعنی برای هیچ کس، نیکوتر از دین [[خدای تعالی]] نیست، و در لفظ استفهام است و در معنا [[انکار]]<ref>مجمع البیان، ج۱، ص۲۱۹.</ref>.