سعد بن عبدالله: تفاوت میان نسخه‌ها

سعد و به قولی سعید، [[غلام]] [[عمر بن خالد اسدی صیداوی]] یا ([[عمرو بن خالد اسدی صیداوی]]) و از [[شهیدان کربلا]] است. [[شیخ طوسی]] او را در شمار [[اصحاب امام حسین]]{{ع}} ذکر کرده است<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۴۶؛ رجال، شیخ طوسی، و نیز، ر.ک: ابصارالعین، ص۱۰۶ و ۱۰۷.</ref>.

وی فردی بزرگوار، بلند [[همت]] و [[شریف]] بود که در [[کوفه]] [[زندگی]] می‌‌کرد و پس از [[شهادت]] [[مسلم بن عقیل]] به همراه مولایش عمرو بن خالد و چند نفر دیگر از [[شیعیان]] برای [[یاری امام حسین]]{{ع}} از کوفه خارج شد و در «[[عذیب الهجانات]]» به آن حضرت پیوست. در آن هنگام، [[کاروان امام حسین|کاروان امام]]{{ع}} در محاصره [[لشکر]] [[حُر]] قرار داشت. حُر خواست مانع [[پیوستن]] اینان به [[کاروان حسینی]] شود، اما چون با [[حمایت]] قاطعانه امام{{ع}} مواجه شد از [[تصمیم]] خود منصرف گشت<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۰۴ و ۴۰۵.</ref>.

سعد و همراهانش [[روز عاشورا]]، در آغاز [[کارزار]] به [[دشمن]] [[حمله]] بردند و در جریان [[نبرد]]، در محاصره قرار گرفتند و مجروح شدند. [[حضرت ابوالفضل عباس]]{{ع}} به سرعت به [[یاری]] آنان شتافت و آنها را از محاصره [[نجات]] داد. هنوز به خیمه‌ها نرسیده بودند که دشمن بار دیگر به آنها نزدیک شد. آنان به ناچار مجددا وارد [[جنگ]] شدند و در ادامه نبرد، همگی در یک مکان به شهادت رسیدند. پس از شهادت سعد و همراهانش، [[امام حسین]]{{ع}} مکرر برای آنان [[طلب مغفرت]] کرد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۴۶ و ر.ک: ابصارالعین، ۱۰۶ و ۱۰۷ ۴. ابصارالعین، ص۱۰۷.</ref>.

در [[شرافت]] و [[عزت]] این غلام همین بس که در [[زیارت ناحیه مقدسه]] بر او [[درود]] و [[سلام]] فرستاده است.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام حسین - ناظم‌زاده (کتاب)|اصحاب امام حسین]]، ص:۴۵۱-۴۵۲.</ref>