حبشی بن جناده سلولی: تفاوت میان نسخهها
برچسب: خنثیسازی |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{امامت}} | {{امامت}} | ||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = راویان غدیر | |||
| عنوان مدخل = حبشی بن جناده سلولی | |||
| مداخل مرتبط = [[حبشی بن جناده سلولی در تاریخ اسلامی]] | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
[[ابوجنوب حبشی بن جنادة بن نصر بن اسامه سلولی کوفی]] در [[کوفه]] میزیست<ref>تقریب التهذیب ۱/۱۴۸.</ref> و از [[اصحاب پیامبر اکرم]]{{صل}} محسوب میشد. [[ابواسحاق سبیعی]] و فرزندش [[عبدالرحمان بن حبشی]] از او [[روایت]] کردهاند.<ref>الاستیعاب ۱/۴۰۷.</ref> برخی از رجالنویسان نوشتهاند که در واقعه [[غدیرخم]] حضور داشت و [[حدیث]] معروف [[رسول خدا]]{{صل}} را که فرمود: {{متن حدیث|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}} شنیده است<ref>قاموس الرجال ۳/۴۲ و ۵/۳۰۰.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگنامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگنامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص۲۳۹.</ref> | |||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
| خط ۱۳: | خط ۱۴: | ||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
#[[پرونده: | # [[پرونده: IM009687.jpg|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱ (کتاب)|'''فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
| خط ۲۱: | خط ۲۲: | ||
[[رده:مدخل]] | [[رده:مدخل]] | ||
[[رده:یاران امام علی]] | [[رده:یاران امام علی]] | ||
[[رده:راویان غدیر]] | |||
[[رده:حبشی بن جناده سلولی]] | [[رده:حبشی بن جناده سلولی]] | ||
[[رده:اعلام]] | [[رده:اعلام]] | ||
نسخهٔ ۲۷ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۰
مقدمه
ابوجنوب حبشی بن جنادة بن نصر بن اسامه سلولی کوفی در کوفه میزیست[۱] و از اصحاب پیامبر اکرم(ص) محسوب میشد. ابواسحاق سبیعی و فرزندش عبدالرحمان بن حبشی از او روایت کردهاند.[۲] برخی از رجالنویسان نوشتهاند که در واقعه غدیرخم حضور داشت و حدیث معروف رسول خدا(ص) را که فرمود: «مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ» شنیده است[۳].[۴]
جستارهای وابسته
- حصین بن مخارق کوفی (نواده)
منابع
جمعی از پژوهشگران، فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱
پانویس
- ↑ تقریب التهذیب ۱/۱۴۸.
- ↑ الاستیعاب ۱/۴۰۷.
- ↑ قاموس الرجال ۳/۴۲ و ۵/۳۰۰.
- ↑ جمعی از پژوهشگران، فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱، ص۲۳۹.