روی‌گردانی از دعا: تفاوت میان نسخه‌ها

===۴. بریدن از [[خداوند]] و پیوستن به دیگران===

*این ضرر ترک [[دعا]] نیز، در شمار [[گناهان کبیره]] قرار دارد.

*اکنون اضافه می‌کنیم که بدترین حالات [[انسان]] نیز، بریدن از [[خدا]] و پیوستن به [[مردم]] و عالم طبیعی است. مراد از این حالت، فراموش کردن [[خداوند]] و توجّه یافتن به دیگران در حوایج روزانه و تکیه کردن به آنان است. چه [[دنیا]]، مهلکه‌ها و مشکلات آن، [[آدمی]] را مجبور می‌سازد که خود را به چیزی جز از خود متّکی نماید؛ حال اگر این حالت- که آن را [[توکّل]] می‌خوانند - به کسی جز از [[حضرت حق]] افتد، و [[انسان]] به دیگران و یا حتّی [[عقل]] و [[قدرت]] خود متکی شود، [[زندگی]] او سراسر ظلمانی و وحشت‌زا خواهد بود، از این‌رو هر دم به ظلمتی و در نتیجه وحشتی [[جدید]] [[مبتلا]] خواهد شد: {{متن قرآن|أَوْ كَظُلُمَاتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشَاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحَابٌ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ إِذَا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ}}<ref>«یا چون تاریکی‌هایی است در دریایی ژرف که موجی فرا موجی، فراز آن ابری آن را فرو می‌پوشد، تاریکی‌هایی است پشت بر پشت  که اگر کسی دست خویش را بر آورد دشوار آن را ببیند، و آنکه خداوند برای او فروغی ننهاده است فروغی نخواهد داشت» سوره نور، آیه ۴۰.</ref>.

*[[خداوند]] این حالت را به خانه عنکبوت که بسیار سُست و واهی است، [[تشبیه]] فرموده؛ بدون تردید این [[تشبیه]] در شمار [[نیکوترین]] تشبیهات قرار دارد و به خوبی حالت روحی پیوستگان به غیر [[حضرت حق]] را نشان می‌دهد: {{متن قرآن|مَثَلُ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْلِيَاءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوتِ اتَّخَذَتْ بَيْتًا وَإِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ}}<ref>«داستان کسانی که به جای خداوند سرورانی (به پرستش) گزیدند مانند آن عنکبوت  است که خانه‌ای بنا کرد و اگر می‌دانستند بی‌گمان سست‌ترین خانه‌ها خانه عنکبوت است» سوره عنکبوت، آیه ۴۱.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۵۹.</ref>.

:*{{متن قرآن|وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا}}<ref>«و به جان (آدمی) و آنکه آن را بهنجار داشت * پس به او نافرمانی و پرهیزگاری را الهام کرد» سوره شمس، آیه ۷-۸.</ref>؛

:*{{متن قرآن|إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي}}<ref>«که نفس به بدی بسیار فرمان می‌دهد مگر پروردگارم بخشایش آورد» سوره یوسف، آیه ۵۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۶۱.</ref>.

*در این میدان‌ها، [[انسان]] به خودی خود نمی‌تواند بر [[دشمن]] [[غلبه]] یابد؛ نه بر [[دشمن]] داخلی و نه بردشمن خارجی: {{متن قرآن|وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ مَا زَكَى مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ أَبَدًا وَلَكِنَّ اللَّهَ يُزَكِّي مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ}}<ref>«و اگر بخشش خداوند و بخشایش وی بر شما نبود هرگز هیچ یک از شما پاک نمی‌ماند اما خداوند هر که را بخواهد پاک می‌دارد و خداوند شنوایی داناست» سوره نور، آیه ۲۱.</ref>.

*اکنون، روشن است که [[آدمی]] در این دو میدان، به [[رحمت]] و عطوفت [[الهی]] [[نیازمند]] است؛ رحمتی که تنها با ارتباط محکم میان [[بنده]] ومولی پدید می‌آید، و [[انسان]] را [[قوّت]] می‌بخشد تا در این کارزارها پیروز و سربلند از میدان به درآید.