مرجعیت اخلاقی: تفاوت میان نسخه‌ها

از [[متکلمان]] [[قرن هفتم]] [[هجری]] مرحوم [[خواجه نصیرالدین طوسی]] در بیانی کوتاه به این [[شأن]] اشاره کرده است. او آن‌گاه که به [[تبیین]] [[افضلیت امام]] می‌پردازد، تصریح می‌کند که [[امام]] باید تمام [[کمالات]] را به طور کامل داشته باشد؛ زیرا او پیشوای [[مردم]] است.<ref>نصیرالدین طوسی، تلخیص المحصل، ص۴۳۱.</ref> این سخن می‌تواند به معنای آن باشد که [[امام]]{{ع}} [[مرجع]] [[اخلاقی]] و [[رفتاری]] [[مردم]] نیز است.

از [[متکلمان]] [[قرن هشتم]] [[هجری قمری]]، [[مرحوم علامه]] حلّی مستقلاً به این مسئله نپرداخته، در کتاب الالفین به مناسبت [[اثبات عصمت امام]] بارها به این نکته اشاره کرده که [[وظیفه امام]] به کمال رساندن [[بندگان]] است؛ ازاین‌رو لازم است [[معصوم]] باشد.<ref>حسن بن یوسف حلی، الالفین، ج۱، ص۲۵۲-۲۵۴.</ref> این سخن نیز می‌تواند به معنای [[مرجعیت رفتاری]] [[امام]] باشد.

[[شیخ مفید]] و [[سید مرتضی]] [[امام]] را در گفتار و [[کردار]]، پیشوای [[مردم]] می‌دانند. دیگر [[متکلمان]] نیز همین [[باور]] را دارند که می‌تواند به معنای [[اعتقاد]] به [[شأن]] [[مرجعیت اخلاقی]] [[امامان]]{{عم}} باشد.

به نظر می‌رسد [[علامه حلّی]] بیش از دیگران به [[اثبات]] این [[شأن]] پرداخته است. او برای [[اثبات عصمت امام]] بارها به این نکته اشاره کرده که [[وظیفه امام]] به کمال رساندن [[بندگان]] است، ازاین‌رو باید [[معصوم]] باشد. او دراین‌باره به [[آیات قرآن]] همچون آیۀ [[خلافت الهی]] [[انسان]]<ref>بقره (۲)، ۳۰.</ref> استناد کرده و [[معتقد]] است که [[وظیفه]] [[خلیفة الله]] به کمال رساندن قوای [[علمی]] و عملی [[مردم]] بر حسب استعدادهای ایشان است، ازاین‌رو خود باید [[کامل‌ترین]] [[مردم]] در قوای [[علمی]] و عملی باشد. او از آیه‌ای که در آن، [[تزکیه]] [[انسان‌ها]] را از [[وظایف]] [[پیامبر]] می‌داند، <ref>جمعه (۶۲)، ۲.</ref> استفاده کرده و این [[وظیفه]] را برای [[امام]] نیز ثابت می‌داند. [[علامه حلّی]] به تحلیل این مسئله نیز می‌پردازد و با [[تبیین]] قوای درونی [[انسان]] و نیز [[فضایل]] ممکن برای او، [[وظیفه امام]] را به کمال رساندن قوای عملی و [[فضایل]] [[انسان]] می‌داند.