خوشرویی در اخلاق اسلامی: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '</div> <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">' به '</div>') |
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} ') |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{امامت}} | {{امامت}} | ||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = خوشرویی | |||
| عنوان مدخل = [[خوشرویی]] | |||
| مداخل مرتبط = [[خوشرویی در قرآن]] - [[خوشرویی در حدیث]] - [[خوشرویی در اخلاق اسلامی]] - [[خوشرویی در معارف دعا و زیارات]] - [[خوشرویی در معارف و سیره سجادی]] - [[خوشرویی در معارف و سیره رضوی]] | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
نسخهٔ ۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۰
این مدخل زیرشاخهٔ بحث خوشرویی است. خوشرویی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: خوشرویی در قرآن - خوشرویی در حدیث - خوشرویی در اخلاق اسلامی - خوشرویی در معارف دعا و زیارات - خوشرویی در معارف و سیره سجادی - خوشرویی در معارف و سیره رضوی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
دو نفر پیش از آنکه با هم سخنی بگویند یا رفتاری به هم نشان دهند، با چهره همدیگر مواجه میشوند. کیفیت و حالت چهرهها به هنگام برخورد اولیه در پیدایش گفتار و رفتار نقش بهسزایی دارد؛ به این معنی که میتواند باعث خوشرفتاری و خوشگفتاری طرف مقابل شود و میتواند او را به گفتار زشت و رفتار ناخوشایند وادارد؛ بنابراین، اولین نماد حسن خلق، خوشرویی است. چهره باز و شکفته، پیام محبت و دوستی به دیگران میفرستد؛ در حالی که چهره عبوس و ابروهای گرهخورده راههای ارتباط و روزنههای صمیمیت را به روی دیگران میبندد. خوشرویی در قالب لبخند و نگاه مهربان صورت میپذیرد. لبخند، مبدأ بسیاری از آشناییها و زداینده بسیاری از از کدورتهاست. روی خندان و چهره بشاش به دیگران جرئت میدهد با انسان ارتباط برقرار کند و از باب صمیمیت سخن آغاز کند. لبخند، غم را از دل میزداید و شادی را به جای آن مینشاند. کسی که به قصد شاد کردن برادری مؤمن به روی او تبسم میکند، در حقیقت خدا را عبادت کرده است. امام باقر(ع) میفرماید: «تَبَسُّمُ الرَّجُلِ فِي وَجْهِ أَخِيهِ حَسَنَةٌ»[۱]؛
و بدیهی است که خداوند متعال عمل نیک هیچ بندهای را بیپاسخ نیک نمیگذارد. امام صادق(ع) میفرماید: «أَيُّمَا مُسْلِمٍ لَقِيَ مُسْلِماً فَسَرَّهُ سَرَّهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ»[۲]؛
نگاه مهربان و صورت گشاده میتواند جایگزین بسیاری از نیکیهایی شود که انسان میل دارد با مردمان انجام دهد، ولی توانایی آن را ندارد؛ رسول خدا(ص) فرمود: «إنكم لا تسعون الناس بأموالكم، و لكن ليسعهم منكم بسط الوجه و حسن الخلق»[۳]؛
به همین دلیل حضرت علی(ع) میفرماید: «الْبَشَاشَةٌ إِحْسَانٌ»[۴]؛
شگفتا از کسانی که در این احسان بیهزینه و زحمت، با این همه آثار و برکات کوتاهی میکنند.[۵].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ «لبخند انسان در روی برادر مؤمن به عنوان عمل نیک ثبت میشود». محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۲، ص۱۸۸.
- ↑ «هر مسلمانی، مسلمانی را ملاقات کند و او را شادمان سازد خدای عزوجل او را شادمان میسازد». محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۲، ص۱۹۲.
- ↑ «اموال شما به همه مردم نمیرسد، ولی چهره گشاده و اخلاق نیکتان به همه میرسد». شعرانی، العهود المحمدیة، ص۴۶۵.
- ↑ «خوشرویی احسان (به دیگران) است». علی بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۱۸.
- ↑ تهرانی، مجتبی، اخلاق الاهی، ج۱۴، ص ۱۹۷.