نامۀ ۱۲ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

==فرازی از [[نامه]]==

*از خدایی که به‌ناچار، روزی با او [[دیدار]] خواهی کرد و جز درگاه او پایانی نداری، بترس، [[جنگ]] مکن مگر با آن‌که با تو بجنگد. لشکرت را در ابتدا یا انتهای روز به حرکت درآور و به هنگام گرمای نیم‌روز فرود آر. مرکب‌ها را خسته مدار و در آغاز شب، [[لشکر]] را به حرکت درمیاور که [[خداوند]] شب را برای آسودن قرار داده و آن را برای درنگ کردن مقرر کرده، نه سیر و سفر. به هنگام شب، خود و مرکبت را از خستگی برآور و چون برآسودی، یا هنگام [[سحر]] یا زمان دمیدن سپیده (به [[برکت]] خداوندی) حرکت کن. هرگاه با [[دشمن]] رویاروی شدی، خد در میانه لشکرت قرار گیر و به [[دشمن]] چنان نزدیک مشو که پندارد قصد حمله داری و چندان دور مایست چون کسی که از [[جنگ]] بیمناک است، تا [[فرمان]] من به تو رسد. [[کینه]] آنان تو را وادار نکند پیش از آن‌که به اطاعتشان فراخوانی و [[حجت]] را بر آنان تمام کنی، [[جنگ]] را بیاغازی<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 762.</ref>.

== جستارهای وابسته ==