ناکثین در نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[امام]] {{ع}} بسیار کوشید تا با [[خیرخواهی]] آن‌ها را از فتنه‌جویی و [[کینه‌توزی]] بازدارد<ref>{{متن حدیث|أَمَّا بَعْدُ، فَقَدْ عَلِمْتُمَا وَ إِنْ كَتَمْتُمَا أَنِّي لَمْ أُرِدِ النَّاسَ حَتَّى أَرَادُونِي وَ لَمْ أُبَايِعْهُمْ حَتَّى بَايَعُونِي وَ إِنَّكُمَا مِمَّنْ أَرَادَنِي وَ بَايَعَنِي وَ إِنَّ الْعَامَّةَ لَمْ تُبَايِعْنِي لِسُلْطَانٍ غَالِبٍ وَ لَا [لِحِرْصٍ] لِعَرَضٍ حَاضِرٍ؛ فَإِنْ كُنْتُمَا بَايَعْتُمَانِي طَائِعَيْنِ فَارْجِعَا وَ تُوبَا إِلَى اللَّهِ مِنْ قَرِيبٍ وَ إِنْ كُنْتُمَا بَايَعْتُمَانِي كَارِهَيْنِ فَقَدْ جَعَلْتُمَا لِي عَلَيْكُمَا السَّبِيلَ بِإِظْهَارِكُمَا الطَّاعَةَ وَ إِسْرَارِكُمَا الْمَعْصِيَةَ؛ وَ لَعَمْرِي مَا كُنْتُمَا بِأَحَقِّ الْمُهَاجِرِينَ بِالتَّقِيَّةِ وَ الْكِتْمَانِ وَ إِنَّ دَفْعَكُمَا هَذَا الْأَمْرَ [قَبْلَ] مِنْ قَبْلِ أَنْ تَدْخُلَا فِيهِ كَانَ أَوْسَعَ عَلَيْكُمَا مِنْ خُرُوجِكُمَا مِنْهُ بَعْدَ إِقْرَارِكُمَا بِهِ. وَ قَدْ زَعَمْتُمَا أَنِّي قَتَلْتُ عُثْمَانَ، فَبَيْنِي وَ بَيْنَكُمَا مَنْ تَخَلَّفَ عَنِّي وَ عَنْكُمَا مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ ثُمَّ يُلْزَمُ كُلُّ امْرِئٍ بِقَدْرِ مَا احْتَمَلَ. فَارْجِعَا أَيُّهَا الشَّيْخَانِ عَنْ رَأْيِكُمَا، فَإِنَّ الْآنَ [أَعْظَمُ] أَعْظَمَ أَمْرِكُمَا الْعَارُ مِنْ قَبْلِ أَنْ [يَجْتَمِعَ] يَتَجَمَّعَ الْعَارُ وَ النَّارُ، وَ السَّلَام}}؛ نهج البلاغه، نامه ۵۴.</ref>، اما آن‌ها به [[سخنان امام]] وقعی ننهادند و برسرگشتگی خود [[اصرار]] ورزیدند. در بین راه با رسیدن به منطقه [[حوأب]] و پارس سگ‌ها [[حوأب]]، [[عایشه]] به یاد [[سخن پیامبر]] افتاد که [[همسران]] خود را از پارس سگ‌های [[حوأب]] منع کرده بود، اما [[طلحه]] و [[زبیر]] دسیسه چیدند و پنجاه نفر را اجیر کردند تا به [[دروغ]] [[شهادت]] بدهند که آن‌جا [[حوأب]] نیست. [[طلحه]] و [[زبیر]] برای این‌که زمینه را برای ورود به [[بصره]] آماده سازد، به بزرگان [[بصره]] که سه تن بودند، یعنی کعب بن سور، منذر بن [[ربیعه]] و [[احنف بن قیس]]، [[نامه]] نگاشتند و آنان را به [[خون‌خواهی عثمان]] تحریک کردند. آن‌ها نیز جوابی به [[ناکثین]] ندادند و در عمل با آن‌ها [[مخالفت]] کردند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص۷۵۵-۷۵۶.</ref>.

*[[امام علی]] {{ع}} گرچه با سپاهی برای خاموش کردن [[فتنه]] آن‌ها راهی [[بصره]] شده بود، اما در عمل تا حدامکان به گونه‌ای [[رفتار]] کرد که از [[خون‌ریزی]] و [[جنگ]] بپرهیزد؛ ولی آن‌ها بر خواسته نابجای خود پای فشردند و سرانجام در نبردی که [[جمل]] نام گرفت، [[شکست]] خوردند و [[طلحه]] و [[زبیر]] نیز کشته شدند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۷۵۶.</ref>.

== جستارهای وابسته ==