حقگرایی: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} ') |
جز (جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '==') |
||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
[[آداب]] [[قضاوت]] در حین [[داوری]] باید رعایت شود، از جمله [[پرهیز]] از [[عجله]] و نیز پرهیز از داوری در حال نامناسب مثل [[عصبانیت]]. در قضاوت، تشویقها بایستی بجا و از هرگونه [[تشویق]] بیجایی دوری جست. در مشی [[پیامبر]]{{صل}} اقسام تشویقها اعم از [[معنوی]]، زبانی، [[رفتاری]]، مقامی و [[مالی]] وجود داشت، اما همهاش بجا و نافذ بوده است، همچون پزشکی حاذق، [[بهترین]] مداوا را میکرد.<ref>[[بهرام دلیر|دلیر، بهرام]]، [[ویژگیهای کارگزاران در حکومت نبوی (مقاله)|مقاله «ویژگیهای کارگزاران در حکومت نبوی»]]، [[سیره سیاسی پیامبر اعظم (کتاب)|سیره سیاسی پیامبر اعظم]] ص ۲۰۸.</ref> | [[آداب]] [[قضاوت]] در حین [[داوری]] باید رعایت شود، از جمله [[پرهیز]] از [[عجله]] و نیز پرهیز از داوری در حال نامناسب مثل [[عصبانیت]]. در قضاوت، تشویقها بایستی بجا و از هرگونه [[تشویق]] بیجایی دوری جست. در مشی [[پیامبر]]{{صل}} اقسام تشویقها اعم از [[معنوی]]، زبانی، [[رفتاری]]، مقامی و [[مالی]] وجود داشت، اما همهاش بجا و نافذ بوده است، همچون پزشکی حاذق، [[بهترین]] مداوا را میکرد.<ref>[[بهرام دلیر|دلیر، بهرام]]، [[ویژگیهای کارگزاران در حکومت نبوی (مقاله)|مقاله «ویژگیهای کارگزاران در حکومت نبوی»]]، [[سیره سیاسی پیامبر اعظم (کتاب)|سیره سیاسی پیامبر اعظم]] ص ۲۰۸.</ref> | ||
==پرسش مستقیم== | ==پرسش مستقیم== | ||
نسخهٔ ۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۴
این مدخل زیرشاخهٔ بحث حق است. حقگرایی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: حقگرایی در قرآن - حقگرایی در حدیث - حقگرایی در معارف و سیره نبوی - حقگرایی در معارف و سیره علوی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
﴿وَمِمَّنْ خَلَقْنَا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ﴾[۱]. به عدالت پرداختن هم تبیین مفهوم آن و هم برپایی آن، جولانگاه دولت نبوی است. آموزش عدل و عدالت به آموزگاری چون رسول مکرم(ص) نیاز دارد که هیچ آموزشی در این موضوع مصون از خطا نیست، به جز راه و روش نبوی که او معصوم است و در تفسیر و تبیین مفاهیم نیز از عصمت برخوردار است. علی(ع) سیره حکومتی نبی اکرم(ص) را چنین توصیف میکند: «راه و رسم او معتدل و روش او صحیح و متین و سخنانش روشنگر حق از باطل و حکمش عادلانه بود»[۲].
آداب قضاوت در حین داوری باید رعایت شود، از جمله پرهیز از عجله و نیز پرهیز از داوری در حال نامناسب مثل عصبانیت. در قضاوت، تشویقها بایستی بجا و از هرگونه تشویق بیجایی دوری جست. در مشی پیامبر(ص) اقسام تشویقها اعم از معنوی، زبانی، رفتاری، مقامی و مالی وجود داشت، اما همهاش بجا و نافذ بوده است، همچون پزشکی حاذق، بهترین مداوا را میکرد.[۳]
پرسش مستقیم
سیره سیاسی پیامبر خاتم درباره حقگرایی چه بود؟ (پرسش)
منابع
پانویس
- ↑ «و از آفریدگان ما دستهای هستند که به حقّ رهنمون میشوند و به حقّ داد میورزند» سوره اعراف، آیه ۱۸۱.
- ↑ «سِيرَتُهُ الْقَصْدُ وَ سُنَّتُهُ الرُّشْدُ وَ كَلَامُهُ الْفَصْلُ وَ حُكْمُهُ الْعَدْلُ»؛ نهج البلاغه، خطبه ۹۴.
- ↑ دلیر، بهرام، مقاله «ویژگیهای کارگزاران در حکومت نبوی»، سیره سیاسی پیامبر اعظم ص ۲۰۸.