احمد بن معذل بن غیلان عبدی: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «{{امامت}} <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل...» ایجاد کرد) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۱) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{امامت}} | {{امامت}} | ||
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[احمد بن معذل بن غیلان عبدی در تاریخ اسلامی]]| پرسش مرتبط = }} | |||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
نسخهٔ ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۵
احمد بن معذل بن غیلان عبدی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: احمد بن معذل بن غیلان عبدی در تاریخ اسلامی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
ابوالفضل احمد بن معذل بن غیلان بن حکم عبدی بصری در اصل کوفی بود، اما به جهت سکونت در بصره، از مردمان بصره شمرده میشد.[۱] فقه را نزد بزرگانی چون عبدالملک بن ماجشون و محمد بن مسلمه فرا گرفت.[۲] از کسانی مانند بشر بن عمر زهرانی حدیث روایت کرد.[۳] عبدی از فقهای مالکی بود و دیگران را نیز به عمل به فقه مالکی دعوت میکرد.[۴] از وی افرادی چون اسماعیل بن اسحاق قاضی، حماد بن اسحاق و یعقوب بن شیبه سدوسی حدیث روایت کرده و فقه آموختهاند.[۵] افزون بر فقه و حدیث، شاعری توانا، فصیح و زبانآور بود و به روش کهن شعر میسرود.[۶] برخی از اشعار او در زمینه حکمت و زهد بود.[۷] ذهبی وی را در زمره متکلمان معتزله به شمار آورده است.[۸]
ابوالفضل برخلاف برادر خود، عبدالصمد مردی شریف، بزرگوار و نیک نام بود و به پارسایی شهرت داشت.[۹] اهل بصره به سبب کثرت عبادت و زهد، او را راهب میخواندند.[۱۰] الندیم مینویسد: علاوه بر سرودههای اندکی که از وی بر جای مانده، دارای کتابهای فضائل القرآن و احکام القرآن بوده است.[۱۱] العله،[۱۲] الحجه و الرساله هم از دیگر تألیفات اوست.[۱۳] عبدی به سال ۲۴۰ﻫ از دنیا رفت[۱۴].[۱۵]
منابع
جمعی از پژوهشگران، فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱
پانویس
- ↑ ترتیب المدارک ۱/۵۵۰.
- ↑ طبقات الفقهاء ۱۶۴.
- ↑ سیر اعلام النبلاء ۱۱/۵۱۹.
- ↑ الثقات ۸/۱۶.
- ↑ تاریخ الاسلام ۱۷/۵۳.
- ↑ فرهنگ زندگی نامهها ۱/۷۴۰.
- ↑ الوافی بالوفیات ۸/۱۸۴.
- ↑ تاریخ الاسلام ۱۷/۵۴.
- ↑ طبقات الفقهاء ۱۶۴.
- ↑ سیر اعلام النبلاء ۱۱/۵۲۰.
- ↑ الفهرست (الندیم) ۳۹، ۴۱ و ۱۸۹.
- ↑ سمط اللآلی ۱/۳۲۵.
- ↑ ترتیب المدارک ۱/۵۵۱.
- ↑ العبر ۱/۳۴۱.
- ↑ جمعی از پژوهشگران، فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱، ص ۱۴۴.