بشارت پیامبر: تفاوت میان نسخه‌ها

* یکی از راه‌های اثبات حقانیت مدعی [[پیامبری]] از طریق معرفی سایر [[پیامبران]] است. یعنی یکی از [[پیامبران|پیامبران الهی]] بر آمدنش بشارت داده و یا بر صدق مدعای او گواهی دهد و سفارت الهی او را تأیید نماید؛ زیرا همان‌گونه که خواهد آمد، همه پیامبران الهی از مقام [[عصمت]] برخوردارند و یکی از مراتب آن، عصمت از گناه و خطاست. براین اساس، درباره شهادت و گواهی پیامبران نه احتمال خطا وجود دارد و نه احتمال کذب و دروغ بلکه شهادت آنان عین واقعیت است<ref>[[معارف و عقاید ۱ (کتاب)|معارف و عقاید]]، ص ۱۸۱ و ۱۸۲. </ref>.

* اعتبار این راه وابسته به وجود دو شرط است:

# آن است که اوصاف و نشانه‌های شخصی که به پیامبری او بشارت داده شده است بر شخص مدعی پیامبری به‌روشنی تطبیق کند. مانند بشارت [[حضرت موسی]] {{ع}} و عیسی {{ع}} بر [[نبوت]] [[رسول اکرم]] {{صل}}؛ چنان‌که در قرآن حکایت شده است: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن|وَ إِذْ قالَ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يا بَني‏ إِسْرائيلَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْراةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتي‏ مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ}}﴾}} <ref> سوره صف؛ آیه: ۶. </ref>. و "به یاد آر" وقتی را که عیسی پسر مریم گفت: ای بنی‌اسرائیل، من فرستاده خدا به‌سوی شما هستم و تصدیق‌کننده توراتم که در پیش رویم است و بشارت‌دهنده‌ام به پیامبری که پس از من می‌آید و نام او احمد است.

البته، این شیوه، از عمومیت راه اعجاز برخوردار نیست، به‌ویژه آن‌که در مورد نخستین پیامبر از سلسله [[انبیا]]، کارایی ندارد.

* بنابر این، این راه دو شرط دارد: اولاً نسبت به حقانیت پیامبر معرفی کننده اطمینان داشته باشیم. ثانیاً سخن او به نحو مطمئنی به ما برسد <ref>[[انسان‌شناسی (کتاب)|انسان‌شناسی]]، ص ۱۲۷. </ref>.

==منابع==