ابراهیم بن یوسف عبدی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

ابراهیم بن یوسف عبدی[۱] که ابن‌عساکر نسب کامل او را ابراهیم بن عبدالله بن سلیمان بن یوسف العبدی[۲] آورده، از راویان احادیث و بر پایه مشایخ و راویانش در شمار محدثان طبقه هفتم است. وی از محدثانی همچون پدرش عبدالله بن سلیمان[۳] و ابراهیم بن صالح[۴] حدیث آموخته و روایت کرده است. وی دارای شاگردان و راویانی نیز بوده که مشهورترین ایشان حسن بن موسی خشاب[۵] و عبدالله بن محمد بن عبدالله بن ابی‌ذر سوسی اطرابلسی[۶] می‌باشند.

درباره جایگاه حدیثی ابراهیم بن یوسف عبدی، هرچند به دلیل عدم ثبت نامش در منابع رجالی شیعی و اهل سنت، مجهول شمرده می‌شود، اما به دو نکته اشاره شده که شاید بتواند حسن حال او را تأیید کند: نخست، روایتِ حسن بن موسی خشاب از وی که نجاشی درباره خشاب نوشته است: «از بزرگان اصحاب ما، مشهور و دارای علم و حدیث فراوان بود»[۷]؛ و دوم، ملاحظه مضمون روایتی که از او نقل شده است[۸].

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ر.ک: تاریخ مدینة دمشق، ج۷، ص۱۲، ش۴۳۱.
  2. أطرابلس: بضم الباء الموحدة و اللام، و السین مهملة: مدینة مشهورة علی ساحل بحر الشام بین اللاذقیة و عکا، و زعم بعضهم أنها بغیر همز، قال أبوالطیب المتنبی: و قصرت کل مصر عن طرابلس؛ معجم البلدان، ج۱، ص۲۱۶.
  3. ر.ک: تاریخ مدینة دمشق، ج۷، ص۱۲، ش۴۳۱.
  4. تفسیر کنز الدقائق، ج۱۲، ص۱۸۱.
  5. تفسیر کنز الدقائق، ج۱۲، ص۱۸۱.
  6. ر.ک: تاریخ مدینة دمشق، ج۷، ص۱۲، ش۴۳۱.
  7. رجال النجاشی، ص۴۲، ش۸۵.
  8. ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۱، ص۶۱۴-۶۱۶.