بکر بن علی بن عبدالعزیز

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

بکر بن علی بن عبدالعزیز[۱] راوی ناشناخته‌ای است که نامش در کتب رجالی ذکر نشده و تنها در سند روایتی در الخصال و تفسیر کنز الدقائق، واسطه نقل حدیث از پدرش از امام صادق(ع) بوده و حسین بن علی بن یقطین از وی روایت کرده است[۲]. با مقایسه اسناد[۳] به دست می‌آید که نام وی در این سند دچار تصحیف شده و به احتمال قوی مقصود از او، بکر بن محمد ازدی است که از علی بن عبدالعزیز روایت کرده است[۴].[۵]

منابع

پانویس

  1. مصحف بکر عن علی بن عبدالعزیز است.
  2. تفسیر کنز الدقائق، ج۵، ص۱۰۴ به گزارش از الخصال، ج۲، ص۶۰۲، ح۷.
  3. «محمد بن أحمد بن یحیی عن أحمد بن الحسین عن الحسن بن علی بن یقطین عن بکر بن محمد عن عثیمة قال: دخلت علی أبی عبدالله(ع) و عنده نساؤه قال: فشم رائحة النضوح، فقال: ما هذا؟ قالوا: نضوح یجعل فیه الصّیاح، قال: فأمر به فأهریق فی البالوعة». تهذیب الأحکام، ج۹، ص۱۲۳، ح۲۶۴. ر.ک: المحاسن، ج۱، ص۲۸۹، ح۴۳۴؛ بصائر الدرجات، ص۳۹۶، (ح۴) و ص۴۵۲، (ح۸)؛ تفسیر العیاشی، ج۱، ص۱۹۰، ح۱۰۷؛ الکافی، ج۴، ص۳۳۰، ح۶.
  4. الکافی، ج۶، ص۱۱۹، ح۳.
  5. ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۴، ص۵۹۹-۶۰۱.