بکر بن فضیل

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

بکر بن الفضیل که نامش به صورت بکیر بن الفضیل[۱] و بکیر بن الفضل[۲] نیز ثبت شده، در سند روایاتی در آثاری چون تفسیر کنز الدقائق و تأویل الآیات الظاهرة[۳] ذکر گردیده است. نام وی در کتب رجالی قدما نیامده و به دلیل فقدان اطلاعات، راوی مهمل شمرده می‌شود[۴]؛ با این حال، وی واسطه نقل روایتی از طریق ابی‌خالد کابلی از امام باقر(ع) بوده که در منابع مختلفی نقل شده است[۵].[۶]

منابع

پانویس

  1. ر.ک: تأویل الآیات الظاهره، ص۵۰۴؛ شواهد التنزیل، ج۲، ص۱۷۶، ح۸۰۸.
  2. ر.ک: البرهان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۷۰۸، ح۹۲۱۱؛ بحار الأنوار، ج۲۴، ص۱۶۰، ح۸.
  3. تفسیر کنز الدقائق، ج۱۱، ص۳۰۲ به گزارش از تأویل الآیات الظاهره، ص۵۰۴.
  4. بکر بن الفضیل، بکیر بن الفضیل و بکیر بن الفضل.
  5. «الحاکم الحسکانی بالإسناد عن أبیالطفیل عن أمیر المؤمنین: ﴿وَرَجُلًا سَلَمًا لِرَجُلٍ قال: أنا ذلک الرجل السلم علی رسول الله(ص)، العیاشی بالإسناد عن أبی خالد عن الباقر قال: الرجل السالم حقا علی و شیعته». مناقب آل ابیطالب، ج۲، ص۲۹۲.
  6. ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۴، ص۶۰۲-۶۰۳.