خطبه ۳۷ نهج البلاغه
مقدمه
این خطبه شامل چند بخش مختلف است که هر یک ناظر به مطلبی است.
- در بخش نخستین، امام به خدماتش در زمان غربت اسلام و آغاز دعوت پیغمبر اشاره میکند و میگوید که: در برابر آن طوفانها و تند بادهایی که دشمن به راه انداخته بود، مانند کوه محکم ایستادم و نقطه ضعفی از هیچ نظر بر دامان زندگی من وجود ندارد.
- در بخش دوم، به این مطلب اشاره میکند که من همواره در برابر زورمندان ستمگر و در کنار ضعیفان مظلوم ایستادهام تا حقّ آنها را بگیرم.
- در بخش سوم، به عنوان دفاع از اخبار از حوادث آینده ـ که از پیغمبر اکرم(ص) نقل فرموده ـ میگوید که محال است سخنی ناروا به پیامبر نسبت دهم، در حالی که من نخستین تصدیق کننده او بودم.
- و در آخرین بخش از خطبه، عذر بیعت با خلفاء را چنین بیان میکند که من به دستور پیغمبر اکرم(ص) ناچار بودم تن به بیعت بدهم و برای گرفتن حقّم قیام نکنم، مبادا شکافی در صفوف مسلمانان پیدا شود و دشمن از آن استفاده کند[۱].
