جُرهُم

نام قبیله‌ای است از یمن که در حوالی مکه معظمه فرود آمدند. حضرت اسماعیل(ع) در آن قبیله ازدواج کرد. آنان قبیله‌ای بودند که پس از عمالیق در اطراف کعبه سکونت داشتند[۱].

با پیدایش زمزم، پرندگان آن سرزمین خشک، از وجود آب با خبر و در اطراف آن جمع شدند. کاروان جرهمیان که از آن مسیر می‌گذشتند از سرو صدای پرندگان پی به وجود زمزم بردند. آنان از آن آب نوشیده و ظرف‌های خود را نیز پر کردند و از آن پس زمزم شهرت یافت[۲].

در تاریخ آمده است که: جرهمیان حرمت حرم و خانه کعبه را رعایت نکرده، آن را خوار و سبک می‌شمردند و اموالی را که به کعبه هدیه می‌شد به ناحق می‌بردند و چون دانستند ولایت و ریاست کعبه از دست آنان خارج خواهد شد، رئیس آنان «عمرو بن حارث بن مضاض» دستور داد حجرالاسود را از رکن خانه برداشته و دو بره آهوی زرینی را که از آنِ کعبه بود و آن را «غزالی الکعبه» می‌نامیدند و دیگر سلاح‌هایی را که در آن خانه وجود داشت برداشته در چاه زمزم پنهان کردند و چاه را نیز از خاک پر کرده، به صورت زمین همواری در آوردند و رفته رفته مکان آن فراموش گردید[۳].[۴]

پانویس

  1. بحار، ج۱۱، ص۵۶ (به نقل از معارف و معاریف، حسینی دشتی، ج۴، ص۱۲۸).
  2. اخبار مکه، ازرقی، ج۲، ص۳۹ تا ۴۱.
  3. بحار الانوار، ج۵۵، ص۲۷۷.
  4. تونه‌ای، مجتبی، محمدنامه، ص ۳۰۲.
بازگشت به صفحهٔ «جرهم».