خطبه ۳۶ نهج البلاغه
مقدمه
امام این خطبه را در روز جنگ با خوارج، در کنار نهروان ایراد کرده است این جنگ در سال ۳۷ هجری واقع شد. در این خطبه، امام روی سه نکته پافشاری میکند:
- نخست: اینکه مراقب باشند تا بدون دلیل شرعی که در پیشگاه خدا پذیرفته باشد، وارد این میدان نشوند که در این صورت، جان آنان بیهوده بر باد رفته است.
- دوم: اینکه به آنان یادآور میشود که شما مسأله حکمیت را بهانه کردهاید، در حالی که من از ابتدا با آن مخالف بودهام.
- سوم: اینکه شما به جنگ من برخاستهاید، در حالی که کار خلافی از من سر نزده است، اگر خلافی بوده، از سوی شما و دیگران است، ولی شما افراد کم عقل عاملان اصلی را رها کرده و به سراغ من آمدهاید! و به این ترتیب امام با آنها اتمام حجّت میکند[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۳، ص۱۷ ـ ۱۸.