آرزو در معارف و سیره سجادی: تفاوت میان نسخه‌ها

آرزو در معارف و سیره سجادی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۴

۸ بایت اضافه‌شده ، ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲

جز

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

دیداریویکی‌متن

HeydariBot

۱۱۸٬۲۸۱

ویرایش

@@ خط ۷: / خط ۷: @@
 }}
-==مقدمه==
+== مقدمه ==
 یکی از ویژگی‌های [[آدمی]] داشتن آرزوست. برخی از آرزوهای [[انسان]] [[پسندیده]] و برخی [[ناپسند]] است و انسان را از [[هدف]] اصلی خویش دور می‌سازد. [[قرآن کریم]] در این رابطه می‌فرماید: {{متن قرآن|ذَرْهُمْ يَأْكُلُوا وَيَتَمَتَّعُوا وَيُلْهِهِمُ الْأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ}}<ref>«آنان را واگذار تا بخورند و بهره گیرند و آرزو سرگرمشان دارد، زودا که بدانند» سوره حجر، آیه ۳.</ref>.
-[[امام سجاد]]{{ع}} در [[صحیفه]] زوایای مختلفی از [[آرزوی آدمی]] را در قالب [[دعا]] و [[نیایش]] بیان می‌دارد. از نگاه [[حضرت]] [[آرزو]] یکی از ویژگی‌های انسان است، و به همین جهت [[خدای متعال]] از این بعد نیز او را مورد [[ابتلا]] قرار می‌دهد. ایشان در نیایش خود این چنین عرضه می‌دارد: «خدایا... و من، بنده‌ای هستم در [[عمل]] [[ضعیف]] و به آرزو بزرگ<ref>نیایش سی‌ودوم.</ref>،... تو ما را آزمودی تا... در مدت عمرمان به [[آرزوهای دور و دراز]] گرفتار آمدیم»<ref>نیایش بیست و نهم.</ref>.
+[[امام سجاد]] {{ع}} در [[صحیفه]] زوایای مختلفی از [[آرزوی آدمی]] را در قالب [[دعا]] و [[نیایش]] بیان می‌دارد. از نگاه [[حضرت]] [[آرزو]] یکی از ویژگی‌های انسان است، و به همین جهت [[خدای متعال]] از این بعد نیز او را مورد [[ابتلا]] قرار می‌دهد. ایشان در نیایش خود این چنین عرضه می‌دارد: «خدایا... و من، بنده‌ای هستم در [[عمل]] [[ضعیف]] و به آرزو بزرگ<ref>نیایش سی‌ودوم.</ref>،... تو ما را آزمودی تا... در مدت عمرمان به [[آرزوهای دور و دراز]] گرفتار آمدیم»<ref>نیایش بیست و نهم.</ref>.
-بی‌شک آرزو داشتن [[خصلت]] آدمی است و عیبی بر آن مترتب نیست. از این روی [[امام]]{{ع}} عرضه می‌دارد: «خدایا... و آنچه مرا آرزوست بر من ارزانی دار»<ref>نیایش سی‌وهفتم.</ref>.
+بی‌شک آرزو داشتن [[خصلت]] آدمی است و عیبی بر آن مترتب نیست. از این روی [[امام]] {{ع}} عرضه می‌دارد: «خدایا... و آنچه مرا آرزوست بر من ارزانی دار»<ref>نیایش سی‌وهفتم.</ref>.
-انسان اگر نتواند افسار آرزوهای خویش را در دست گیرد این [[آرزوها]] او را به ناکجاآباد کشانده و از مسیر [[عبودیت]] و [[بندگی]] دور می‌سازد. [[حضرت علی بن الحسین]]{{ع}} این‌گونه [[نجوا]] می‌کند: «خدایا... راه کسانی فرا پیشمان گذاری که از [[نور]] [[قرآن]] [[روشنایی]] جسته‌اند و آرزوها و [[خواهش‌های نفسانی]] از کارشان باز نداشت تا به [[خدعه]] و [[فریب]] تباهشان سازد»<ref>نیایش چهل‌ودوم.</ref>. از منظر [[امام چهارم]] تنها راه فرار از [[آرزوهای دراز]] [[پناه]] جستن به [[پروردگار]] است؛ و در دعای خود این چنین به [[خدا]] پناه می‌جوید: «خدایا... و ما را از آرزوهای دور و دراز خود در [[امان]] دار»<ref>نیایش چهلم.</ref>.
+انسان اگر نتواند افسار آرزوهای خویش را در دست گیرد این [[آرزوها]] او را به ناکجاآباد کشانده و از مسیر [[عبودیت]] و [[بندگی]] دور می‌سازد. [[حضرت علی بن الحسین]] {{ع}} این‌گونه [[نجوا]] می‌کند: «خدایا... راه کسانی فرا پیشمان گذاری که از [[نور]] [[قرآن]] [[روشنایی]] جسته‌اند و آرزوها و [[خواهش‌های نفسانی]] از کارشان باز نداشت تا به [[خدعه]] و [[فریب]] تباهشان سازد»<ref>نیایش چهل‌ودوم.</ref>. از منظر [[امام چهارم]] تنها راه فرار از [[آرزوهای دراز]] [[پناه]] جستن به [[پروردگار]] است؛ و در دعای خود این چنین به [[خدا]] پناه می‌جوید: «خدایا... و ما را از آرزوهای دور و دراز خود در [[امان]] دار»<ref>نیایش چهلم.</ref>.
-آرزوهای طولانی یکی از موانع مهم در [[راه رشد]] و [[سعادت انسان]] است، از این رو در [[معارف اهل‌بیت]]{{عم}} همواره از آن [[پرهیز]] داده شده است. امام سجاد{{ع}} نیز این خطر را گوشزد کرده و از خدا خواسته است که ما را از این قسم آرزوهای تباه‌گر کفایت کند تا جایی که حتی روی ساعتی دیگر از عمرمان حساب نکنیم و به هوای آن، [[ساعت]] موجود را در مسیر [[بندگی]] از دست ندهیم<ref>نیایش چهلم و چهل و دوم.</ref>.
+آرزوهای طولانی یکی از موانع مهم در [[راه رشد]] و [[سعادت انسان]] است، از این رو در [[معارف اهل‌بیت]] {{عم}} همواره از آن [[پرهیز]] داده شده است. امام سجاد {{ع}} نیز این خطر را گوشزد کرده و از خدا خواسته است که ما را از این قسم آرزوهای تباه‌گر کفایت کند تا جایی که حتی روی ساعتی دیگر از عمرمان حساب نکنیم و به هوای آن، [[ساعت]] موجود را در مسیر [[بندگی]] از دست ندهیم<ref>نیایش چهلم و چهل و دوم.</ref>.
 اما در این میان انسان‌های [[شایسته]] نهایت آرزوهایشان [[قرب]] به [[پروردگار]] است. بدین‌سان سیّدالساجدین خطاب به [[خداوند]] می‌گوید: «ای خداوند،... آرزویم را با [[امید به رحمت]] خویش مقرون دار»<ref>نیایش بیستم.</ref>.
@@ خط ۲۱: / خط ۲۱: @@
 [[بندگان]] [[صالح]] [[خدا]] راه رسیدن به آرزوهای خویش را جز در [[مسیر خدا]] نمی‌بینند. [[حضرت]] عرضه می‌دارد: «ای خداوند،... باز هم برای رسیدن به آرزوهایم راهی جز تو نمی‌یابم»<ref>نیایش بیست‌ویکم.</ref>.
 از نگاه [[سیدالساجدین]] تنها راه برآورده شدن [[آرزوها]] خداست؛ به همین جهت می‌گوید: «ای خداوند، اگر تو روی نیکوی خود از من بگردانی،... باز هم برای رسیدن به آرزوهایم راهی جز تو نمی‌یابم»<ref>نیایش بیست‌ویکم.</ref>.
-ایشان یکی از [[بهترین]] اوقات درخواست آرزوها را از خداوند [[ماه مبارک رمضان]] می‌داند<ref>نیایش چهل و نهم.</ref><ref>الصحیفه السجادیه امام سجّاد{{ع}}، ۱۴۱۸، قم، الهادی، چاپ اول؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، چاپ دوم، قرآن کریم، ترجمه مهدی الهی قمشه‌ای.</ref><ref>[[سید مهدی بهشتی|بهشتی، سید مهدی]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «آرزو»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۱.</ref>
+ایشان یکی از [[بهترین]] اوقات درخواست آرزوها را از خداوند [[ماه مبارک رمضان]] می‌داند<ref>نیایش چهل و نهم.</ref><ref>الصحیفه السجادیه امام سجّاد {{ع}}، ۱۴۱۸، قم، الهادی، چاپ اول؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، چاپ دوم، قرآن کریم، ترجمه مهدی الهی قمشه‌ای.</ref><ref>[[سید مهدی بهشتی|بهشتی، سید مهدی]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «آرزو»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۱.</ref>
 == منابع ==