ویژگی‌های جسمانی امام مهدی چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

| تعداد پاسخ = 5

'''ویژگی‌های جسمانی [[امام مهدی]] {{ع}} چیست؟''' یکی از پرسش‌های مرتبط به بحث '''[[مهدویت (پرسش)|مهدویت]]''' است که می‌توان با عبارت‌های متفاوتی مطرح کرد. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤال‌های مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی '''[[مهدویت]]''' مراجعه شود.

«'''[[جوان بودن]]:''' مرحوم [[شیخ صدوق]] [[نقل]] می‌کند: "چون [[امام حسن]] {{ع}} با [[معاویه]] [[مصالحه]] کرد، این عمل، برای برخی از [[مردم]]، گران آمد؛ و لذا نزد ایشان رفته و شروع به سرزنش کردند. [[امام حسن|امام مجتبی]] {{ع}}در [[مقام]] [[دفاع]] از حرکت خویش به آنان فرمود: آن چه من برای شیعیانم انجام داده‌ام، از آن چه [[آفتاب]] بر آن بتابد و غروب کند، بهتر است. سپس به داستان [[حضرت موسی]] و [[حضرت خضر]] {{عم}} اشاره کرده و ادامه دادند: "هر یک از ما [[ائمه]] {{عم}} [[بیعت]] طاغوتِ زمانِ خویش را به گردن دارد؛ مگر قائمی‌ که [[حضرت عیسی|حضرت عیسی بن مریم]] {{ع}} پشت سر او [[نماز]] می‌خواند... [[خداوند]]، [[عمر]] او را در دوران غیبتش طولانی می‌گرداند؛ سپس با [[قدرت]] خود، او را در صورت [[جوانی]] کمتر از [[چهل]] سال ظاهر می‌سازد؛ تا دانسته شود که [[خداوند]] بر هر کاری تواناست"<ref>{{عربی|" لَمَّا صَالِحِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّاسُ فَلَامَهُ بَعْضُهُمْ عَلَى بَيْعَتِهِ فَقَالَ: وَ يَحْكُمُ مَا تَدْرُونَ مَا عَمِلْتَ، وَ اللَّهُ الَّذِي عَمِلْتِ خَيْرُ لِشِيعَتِي مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ أَوْ غُرْبَةُ...أَنَّهُ مَا مِنَّا أَحَدُ إِلَّا وَ يَقَعُ فِي عُنُقِهِ بِيعَتْ لطاغية زَمَانِهِ إِلَّا الْقَائِمَ الَّذِي يُصَلِّي رُوحَ اللَّهُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ خَلْفَهُ؟... يُطِيلَ اللَّهُ عُمُرُهُ فِي غَيْبَتِهِ ثُمَّ يَظْهَرُ بِقُدْرَتِهِ فِي صُورَةِ شَابٍّ دُونَ أَرْبَعِينَ سَنَةً، ذلِكَ لِيَعْلَمَ أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرُ  ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ کمال الدین و تمام النعمه، ج۱، ب۲۹، ح۲؛ معجم احادیث [[امام مهدی]](، ج۳، ص۱۶۵، ح۶۹۱؛ بحارالانوار، ج۵۱، ص۱۳۲، ح۱.</ref>. بنابراین [[حضرت]]، به چهره [[جوانی]] [[حدود]] [[چهل]] ساله می‌باشد.

'''[[قدرت]] جسمانی:''' از جمله ویژگی‌های ایشان، [[قدرت]] جسمانی است. [[ریّان بن صلت]] می‌گوید: "به [[امام رضا]] {{ع}} عرض کردم: آیا شما [[صاحب]] این امر هستید؟ فرمود: من [[صاحب]] این امر ([[امامت]]) هستم؛ ولی آن کسی که [[زمین]] را پس از آن که پر از [[ظلم]] بشود از [[عدل]]، آکنده خواهد ساخت، من نیستم؛ و چگونه او باشم؟ در حالی که ضعف [[بدن]] مرا می‌بینی. [[قائم]]، کسی است که وقتی [[خروج]] می‌کند، در سنّ پیران و قیافه [[جوانان]] می‌باشد و بدنش قوی است؛ به گونه‌ای که اگر دستش را به بزرگ ترین درخت روی [[زمین]]، دراز کند، می‌تواند آن را از جا بکند"<ref>{{عربی|" وَ عَنْ رَيَّانَ بْنِ الصَّلْتِ قَالَ: قُلْتُ لِلرِّضَا {{ع}} أَنْتَ صَاحِبُ هَذَا الْأَمْرِ فَقَالَ أَنَا صَاحِبُ‏ هَذَا الْأَمْرِ وَ لَكِنِّي‏ لَسْتُ‏ بِالَّذِي‏ أَمْلَأُهَا عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ‏ جَوْراً وَ كَيْفَ‏ أَكُونُ ذَلِكَ عَلَى مَا تَرَى مِنْ ضَعْفِ بَدَنِي فَإِنَّ الْقَائِمَ هُوَ الَّذِي إِذَا خَرَجَ خَرَجَ فِي سِنِّ الشُّيُوخِ وَ مَنْظَرِ الشَّبَابِ يَكُونُ قَوِيّاً فِي بَدَنِهِ حَتَّى لَوْ مَدَّ يَدَهُ إِلَى أَعْظَمِ شَجَرَةٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ لَقَلَعَهَا ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ب۳۵، ح۸؛ معجم احادیث [[امام مهدی]](، ج۴، ص،۱۵۴، ح۱۲۱۱؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۲۲، ح۳۰.</ref>»<ref>[[مهدی یوسفیان|یوسفیان، مهدی]]؛ [[رخدادهای ظهور (کتاب)|رخدادهای ظهور]]، ص ۸۲ - ۸۴.</ref>.

# أجلی الجبین (پیشانی گشاده)؛

# أقنی الانف (بینی باریک و بلند).

* [[امام رضا]] {{ع}} فرمود: "... [[قائم]] {{ع}} آن است که چون [[ظهور]] کند، در سن پیران است و سیمای [[جوان]] دارد. نیرومند باشد تا به جایی که اگر دست به بزرگترین درخت [[زمین]] اندازد، آن را از جا بکند و اگر میان کوه‌ها نعره کشد، سنگ‌های آنها از هم بپاشد"<ref>{{عربی|" وَ إِنَ‏ الْقَائِمَ‏ هُوَ الَّذِي‏ إِذَا خَرَجَ‏ كَانَ‏ فِي‏ سِنِ‏ الشُّيُوخِ‏ وَ مَنْظَرِ الشُّبَّانِ قَوِيّاً فِي بَدَنِهِ حَتَّى لَوْ مَدَّ يَدَهُ إِلَى أَعْظَمِ شَجَرَةٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ لَقَلَعَهَا وَ لَوْ صَاحَ بَيْنَ الْجِبَالِ لَتَدَكْدَكَتْ صُخُورُهَا ‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ رک: شیخ کلینی، کافی، ج ۱، ص ۵۱۴، ح ۲؛ [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۴۸، ح ۷.</ref>.

* [[امام علی|امیر مؤمنان علی]] {{ع}} برخی از ویژگی‌های ظاهری جسمانی ایشان در [[عصر ظهور]] را بالای [[منبر]] چنین وصف فرموده است: "مردی از فرزندانم در [[آخر الزمان]] [[ظهور]] می‌کند. رنگش سفید آمیخته به سرخی و شکمش برآمده است. دو رانش ستبر و هردو شانه‌اش قوی است. در پشتش دو خال است، مانند مهر؛ یکی به رنگ پوستش و یکی چون مهر [[نبوت]] [[پیغمبر]]" <ref>{{عربی|" يَخْرُجُ‏ رَجُلٌ‏ مِنْ‏ وُلْدِي‏ فِي‏ آخِرِ الزَّمَانِ‏ أَبْيَضُ‏ اللَّوْنِ‏ مُشْرَبٌ‏ بِالْحُمْرَةِ مُبْدَحُ‏ الْبَطْنِ‏ عَرِيضُ‏ الْفَخِذَيْنِ‏ عَظِيمٌ‏ مُشَاشُ‏ الْمَنْكِبَيْنِ‏ بِظَهْرِهِ‏ شَامَتَانِ‏ شَامَةٌ عَلَى لَوْنِ جِلْدِهِ وَ شَامَةٌ عَلَى شِبْهِ شَامَةِ النَّبِي‏‏‏‏‏‏‏‏"}}»؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۳، ح ۱۷.</ref>. آن [[حضرت]] همچنین فرمود: "... او مردی است بلند پیشانی، دارای بینی باریکی که میانش اندک برآمدگی دارد. برآمده شکم، دارای رانهای درشت و پهن است. خالی بر ران راست او است. میان دو [[دندان پیشین]] او گشاده است ..."<ref>{{عربی|" وَ هُوَ رَجُلٌ‏ أَجْلَى‏ الْجَبِينِ‏ أَقْنَى‏ الْأَنْفِ‏ ضَخْمُ‏ الْبَطْنِ‏ أَزْيَلُ الْفَخِذَيْنِ بِفَخِذِهِ الْيُمْنَى شَأْمَةٌ أَفْلَجُ الثَّنَايَا وَ يَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ نعمانی، الغیبة، ص ۲۱۴، ح ۲؛ و نیز ر. ک: سنن ابی داود، ج ۴، ح ۴۲۸۵.</ref>

* [[امام باقر]] {{ع}} نیز در وصف آن [[حضرت]] فرمود: "او شخصی است سرخ و سفید دارای چشمانی گرد و فرو رفته، ابروانی پرپشت و برجسته و شانهای پهن ..."<ref> سنن ابی داود، ج ۴، ص ۲۱۵، ح ۳.</ref>.

* [[امام علی]] {{ع}} فرمود: "[[مهدی]] دارای چشمانی سیاه و درشت است. موهایی مجعد و خالی بر گونه دارد"<ref> سنن ابی داود، ج ۴، ص ۳۰۴، ح ۱۴.</ref>

* [[امام باقر]] {{ع}} با بیان اینکه ایشان در کمال [[جوانی]] [[ظهور]] خواهد کرد، فرمود: "[[مهدی]] در حالی [[قیام]] خواهد کرد که یک تار موی سفید در سر و محاسن او دیده نمی‌شود"<ref> نعمان بن محمّد بن منصور، شرح الاخبار، ج ۳، ص ۳۸۰.</ref>. و همین معنا در [[کلام]] نورانی [[امام مجتبی]] {{ع}} آمده است که [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} در سن و سالی کمتر از [[چهل]] [[ظهور]] خواهد کرد<ref> [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۱، ص ۳۱۵.</ref>»<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)|پرسمان مهدویت]]، ص ۲۳۹- ۲۴۷.</ref>.

«در بشارت‌هایی که از سوی [[انبیای گذشته]] و [[پیامبر خاتم|پیامبر اسلام]] {{صل}} و [[ائمه]] {{عم}} داده شده، اوصاف جسمانی متعددی برای [[امام مهدی]] {{ع}} ذکر شده که به بعضی از آن‌ها اشاره می‌شود.

# در کتاب "جاماسب‌نامه" از [[زرتشت]] [[نقل]] می‌کند که می‌گوید: "مردی بیرون آید از [[زمین]] تازیان ([[عرب]]) ... مردی بزرگ سر و بزرگ تن و بزرگ ساق و بر [[آیین]] جد خویش و با [[سپاه]] بسیار و ..."<ref>محمد صادقی، بشارات عهدین، ص ۲۴۳- ۲۴۴.</ref>

# از [[امام باقر]] {{ع}} [[نقل]] شده که [[امام علی|امیر المؤمنین]] {{ع}} بر بالای [[منبر]] فرمود: "مردی از دودمان من در [[آخر الزمان]] [[ظهور]] می‌کند که رنگش سفید مایل به سرخی، و شکمش عریض، ران‌هایش پهن، استخوان شانه‌هایش درشت است. در پشت وی، دو خال است: یکی به رنگ پوست بدنش و دیگری شبیه خال [[پیامبر]] {{صل}} ..."<ref>بحار الأنوار، ج ۵۱، ص ۳۵.</ref>.

# [[حذیفه]] از [[رسول خدا]] {{صل}} [[روایت]] کرده است که "[[مهدی]] {{ع}} مردی از [[فرزندان]] من است. چهره آن [[حضرت]]، مانند ماه درخشان است. رخسار او، گندم‌گون و جسم و قامت وی رشید است ..."<ref>شیخ سلیمان قندوزی حنفی، ینابیع الموده، ص ۱۸۸، (به نقل از تاریخ زندگانی حضرت مهدی، ص ۳۴).</ref>.

# [[هیثم بن عبد الرحمان]] از [[امام علی|علی]] {{ع}} [[روایت]] کرده است که "[[مهدی]] {{ع}} از [[اهل بیت]] [[نبی]] {{صل}} است. او، برای مدتی، به [[بیت المقدس]] [[هجرت]] می‌کند. محاسن او پرپشت، چشمانش سیاه، دندان‌هایش سفید و [[براق]] است، و در صورتش خال بزرگی نمایان است و در کتف او علامت [[پیامبر]] {{صل}} است"<ref>ملاحم ابن طاووس، ص ۷۳، (به نقل از تاریخ زندگانی حضرت مهدی، ص ۳۴).</ref>.

# [[امام باقر]] {{ع}} در ذکر شمائل [[امام مهدی]] {{ع}} بیان می‌دارد: "رنگ چهره‌اش به سرخی می‌گراید. چشمانش در چهره، فرورفته، ابروانش برجسته و میان دو شانه‌اش پهن است ..."<ref>ترجمه فارسی مهدویت، از کتاب اعیان الشیعه، ص ۲۷، (به نقل از نرم‌افزار کتابخانه [[امام مهدی]] {{ع}}).</ref>.

# همانند [[جوانی]] میان‌سال خواهد بود.

# متوسط القامه و جسم و قامت وی رشید خواهد بود.

# خوش‌صورت و خوش‌مو است.

# محاسن وی پرپشت است.

# رنگ چهره‌اش، سفید متمایل به سرخی است.

# میان شانه‌هایش پهن است.

# خالی شبیه خال [[پیامبر]] {{صل}} دارد»<ref>[[رسول رضوی|رضوی، رسول]]، [[امام مهدی (کتاب)|امام مهدی]]، ص ۵۹-۶۱.</ref>.