خطبه ۱۵۲ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط

| موضوع مرتبط = نهج البلاغه

}}

 

== مقدمه ==

[[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] نیز به بیان مطالبی چند پرداخته است. در بخشی از این [[خطبه]] به مسئله [[امامت]] و [[ولایت]] [[اهل بیت]] {{عم}} بر [[مردمان]] اشاره شده است. [[امامان]] [[حق]]، [[کارگزاران]] [[خدا]] بر [[بندگان]] و [[کارشناسان دین]] هستند. [[امام]] {{ع}} [[سعادت]] و [[شقاوت]] [[مردمان]] را در [[دنیا]] و [[آخرت]] در گرو [[ایمان]] به [[ولایت]] آنان و [[پیروی]] از دستوراتشان بیان می‌کند. [[امام]] {{ع}} [[مردمان]] را به [[آیین اسلام]] [[دعوت]] می‌کند تا در سایه [[دین خدا]] متنعّم شوند و از ظلمات و تاریکی‌ها برهند. نشانه‌های آشکار [[دین اسلام]]، [[قرآن]] و [[سنت]] و نشانه‌های پنهان آن، [[دانش]] و [[خرد]] است.

 

[[بنده]] را سود نکند که خود را در [[عبادت]] به [[رنج]] افکند و در اعمالش [[خلوص]] [[نیت]] به خرج دهد، آن‌گاه که از [[دنیا]] بیرون رود و خدایش را [[ملاقات]] کند، در حالی‌که یکی از این [[گناهان]] به گردن او باشد و از آن [[توبه]] نکرده باشد و آن‌ها چنین‌اند: در عبادتی که [[خداوند]] برای او مقرر کرده کسی را شریک [[خدا]] قرار دهد، یا [[خشم]] خود را فرونشاند به کشتن دیگری، یا کار زشتی را که دیگری مرتکب شده بر زبان راند، یا [[حاجت]] خود را با گذاشتن بدعتی در [[دین]] برآورده سازد، یا با [[مردم]] [[دورویی]] و دوزبانی کند<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه ج۱]]، ص ۳۵۰-۳۵۱.</ref>.

# [[پرونده:13681048.jpg|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]