همسایه در معارف و سیره امام باقر: تفاوت میان نسخه‌ها

امام باقر{{ع}} همچنین بر [[رفتار]] و تعامل [[نیکو]] با [[همسایگان]] تأکید داشته، فرموده‌اند: در [[کتاب علی]]{{ع}} خوانده‌ام که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در میان [[مهاجر]] و [[انصار]] و کسانی که از [[اهل یثرب]] به آنها پیوسته بودند نوشت که: [[همسایه]] تا وقتی که دست به ضرر رساندن به همسایه‌اش نگشوده و در این راه [[مرتکب گناه]] نگردیده است، مانند خود [[انسان]] است و [[حرمت]] او بر همسایه مانند حرمت مادر انسان بر اوست‌<ref>وسائل الشّیعه، ج۱۲، ص۱۲۶.</ref>.

 

آن حضرت همچنین از [[آزار]] و اذیت همسایگان و ضایع کردن [[حقوق]] آنها جلوگیری می‌نمودند. آن حضرت روایتی را از جدّ [[بزرگوار]] خود [[حضرت امیر المؤمنین]]{{ع}} از [[رسول اکرم]]{{صل}} نقل نموده‌اند که فرمود: هرکس همسایه خود را بیازارد، [[خداوند]] بوی [[بهشت]] را بر او [[حرام]] کرده، جایگاه او [[جهنّم]] و این جایگاه بد جایگاهی است، هرکس [[حقّ]] همسایه‌اش را ضایع و پایمال نماید از ما نیست، و [[جبرئیل]] همواره مرا به برخورد [[نیکو]] با [[همسایگان]] سفارش می‌کرد تا جایی که من [[گمان]] کردم [[همسایه]] از همسایه [[ارث]] خواهد برد...<ref>وسائل الشّیعه، ج۱۲، ص۱۲۷.</ref>.

 

قابل ذکر است آنچنان‌که از [[روایات]] صادر از [[اهل بیت]]{{عم}} برداشت می‌شود، عنوان همسایه در منطق آنان بر همه افراد [[جامعه]] خواه [[شیعه]] و پیرو اهل بیت{{عم}} یا غیر آن، همچنین [[مسلمان]] یا غیرمسلمان اطلاق می‌شود<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۷]]، ص ۲۸۸.</ref>.