بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن') |
بدون خلاصۀ ویرایش برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
اقوال دیگر نیز در این میان مطرح شده که مورد اعتنای اهل سنت قرار نگرفته است؛ مانند قول [[حسن بصری]] که میگوید: «مراد از [[اکمال دین]]، تمام شدن [[زمان]] [[رسالت]] [[نبی]] مکرم خداست»<ref>ر.ک: جصاص، احکام القرآن، ج۲، ص۱۳۹۲.</ref>. شاید [[قرطبی]] به این اشکال که میگوید: آیا پیش از [[نزول]] این [[آیه]] [[دین ناقص]] بوده است؟ با [[الهام]] از این [[کلام]]، چنین پاسخ میدهد: «هر نقصی، [[عیب]] نیست مانند نقصان ماه، یا [[نماز]] مسافر یا نقصان ایام حمل و ایام [[عمر]] در این آیه که میفرماید: {{متن قرآن|وَمَا يُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ وَلَا يُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ...}}<ref>«و خداوند شما را از خاکی آفرید سپس از نطفهای، آنگاه شما را جفتهایی (نر و ماده) قرار داد و هیچ مادینهای باردار نمیگردد و نمیزاید مگر با آگاهی وی و هیچ سالمندی کهنسال نمیگردد و از عمر کسی کم نمیشود مگر که در کتابی آمده است» سوره فاطر، آیه ۱۱.</ref> نقصان در این موارد را نمیتوان به حساب عیب آنها گذاشت؛ به همین ترتیب اگر تا پیش از [[نزول آیه]] بتوان از [[نقصان دین]] سخن گفت، نقصی بر [[دین]] نخواهد بود»<ref>تفسیر قرطبی، ج۶، ص۶۳.</ref>.<ref>[[فتحالله نجارزادگان|نجارزادگان، فتحالله]]، [[بررسی تطبیقی تفسیر آیات ولایت (کتاب)|بررسی تطبیقی تفسیر آیات ولایت]]، ص ۱۹۵.</ref> | اقوال دیگر نیز در این میان مطرح شده که مورد اعتنای اهل سنت قرار نگرفته است؛ مانند قول [[حسن بصری]] که میگوید: «مراد از [[اکمال دین]]، تمام شدن [[زمان]] [[رسالت]] [[نبی]] مکرم خداست»<ref>ر.ک: جصاص، احکام القرآن، ج۲، ص۱۳۹۲.</ref>. شاید [[قرطبی]] به این اشکال که میگوید: آیا پیش از [[نزول]] این [[آیه]] [[دین ناقص]] بوده است؟ با [[الهام]] از این [[کلام]]، چنین پاسخ میدهد: «هر نقصی، [[عیب]] نیست مانند نقصان ماه، یا [[نماز]] مسافر یا نقصان ایام حمل و ایام [[عمر]] در این آیه که میفرماید: {{متن قرآن|وَمَا يُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ وَلَا يُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ...}}<ref>«و خداوند شما را از خاکی آفرید سپس از نطفهای، آنگاه شما را جفتهایی (نر و ماده) قرار داد و هیچ مادینهای باردار نمیگردد و نمیزاید مگر با آگاهی وی و هیچ سالمندی کهنسال نمیگردد و از عمر کسی کم نمیشود مگر که در کتابی آمده است» سوره فاطر، آیه ۱۱.</ref> نقصان در این موارد را نمیتوان به حساب عیب آنها گذاشت؛ به همین ترتیب اگر تا پیش از [[نزول آیه]] بتوان از [[نقصان دین]] سخن گفت، نقصی بر [[دین]] نخواهد بود»<ref>تفسیر قرطبی، ج۶، ص۶۳.</ref>.<ref>[[فتحالله نجارزادگان|نجارزادگان، فتحالله]]، [[بررسی تطبیقی تفسیر آیات ولایت (کتاب)|بررسی تطبیقی تفسیر آیات ولایت]]، ص ۱۹۵.</ref> | ||
==شان نزول آیه اکمال دین== | |||
[[اهل سنت]] در مورد [[شان نزول]] این [[آیه]] [[اختلاف]] دارند، برخی گفتهاند: این آیه [[روز جمعه]]، بعد از [[ظهر ]][[روز عرفه]] در [[حجة الوداع]] [[سال دهم هجرت]] نازل شد و [[پیغمبر]]{{صل}} سوار بر [[ناقه عضباء]] (گوش شکافته) بود. به عنوان نمونه: | |||
#عبدالرحمن بن حمدان با اسناد از [[طارق بن شهاب]] [[روایت]] میکند که مردی [[یهودی]] نزد عمر آمد و گفت یا [[امیرالمؤمنین]] شما [[مسلمانان]] آیهای در کتابتان میخوانید که اگر بر ما نازل شده بود آن [[روز]] را [[عید]] میگرفتیم. عمر پرسید آن آیه کدام است؟ گفت: {{متن قرآن|الیوم اکملت لکم دینکم}} عمر پاسخ داد: به [[خدا]] من روز و [[ساعت]] [[نزول]] آن را هم میدانم. [[غروب ]]روز عرفه بود، آن روز که [[عرفه]] به [[جمعه]] افتاد. | |||
#[[حاکم]] [[ابو عبدالرحمن]] شادیاخی با اسناد از عباد بن [[عمار]] روایت میکند که [[ابن عباس]] آیه بالا را قرائت کرد، و یک یهودی که آنجا بود گفت: اگر این آیه بر ما نازل شده بود روز نزول آن را عید قرار میدادیم. ابن عباس پاسخ داد: اتفاقا این آیه در دو عید توامان نازل شد، جمعه و عرفه با هم. <ref>واحدی، علی بن احمد، اسباب النزول، بیروت، دار الکتب العلمیه، اول، ۱۴۱۱ه ق، ص۱۹۲.</ref>. | |||
#اما در [[تفسیر]] [[درالمنثور]] از [[ابی هریره]] و [[ابی سعید خدری]] نقل شده که: وقتی [[رسول خدا]]{{صل}} علی{{ع}} را به [[امامت]] در [[روز غدیر]] [[نصب]] کرد و او را به [[ولایت]] خواند،[[ جبرئیل]] با این آیه نازل شد. <ref>حاکم حسکانی، عبید الله بن احمد، شواهدالتنزیل، تهران، سازمان چاپ و انتشارات وزارت ارشاد اسلامی، اول، ۱۴۱۱ه ق، ج۱، ص۲۰۰ الی ص۲۰۸.</ref>. | |||
#همچنین در شواهد التنزیل نیز از ابی هریره و ابی سعید خدری و ابن عباس روایت شده که این آیه مربوط به علی{{ع}} میشود. چنانکه گفته شده وقتی این آیه نازل شد [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: [[الله اکبر]] که [[دین کامل]] شد و [[نعمت]] به نهایت رسید و [[پروردگار]] به [[رسالت]] من و به [[ولایت علی]]{{ع}} بعد از من [[نعمت]] را به نهایت [[رضایت]] داد. سپس دست [[امیرالمؤمنین علی]]{{ع}} را بلند نمود و فرمود: {{متن حدیث|من کنت مولاه فعلی مولاه}}. در این هنگام عمر گفت: آفرین بر تو ای [[پسر ابیطالب]]، در حالی [[روز]] بر تو گذشت که مولای من و مولای هر [[زن]] و [[مرد ]][[مؤمن]] هستی. <ref>خوارزمی، موفق بن احمد، المناقب، قم، مؤسسه النشرالاسلامی، ص۱۳۵.</ref>. | |||
#در [[مناقب]] خوارزمی به این مطلب تصریح شده و شرح آن را با [[واقعه غدیر]] آورده است. <ref>میلانی، سید علی، شرح منهاج الکرامة فی معرفة الامامة، ج۳، ص۳۵۷-۳۵۶.</ref>. | |||
همچنین جمع زیادی از [[علمای اهل سنت]] این [[آیه]] را در رابطه با اعلام [[ولایت امیرالمؤمنین]] علی{{ع}} ذکر کردهاند که برخی از ایشان از [[قرن چهارم]] تا [[قرن دهم]] عبارتند از: | |||
#ابوجعفر[[ محمد]] بن جریر الطبری. | |||
#[[ابوالحسن علی]] بن عمر الدارقطنی. | |||
#[[ابوحفص]] [[ابن شاهین]]. | |||
#[[ابوعبدالله]] الحاکم النیسابوری. | |||
#[[ابوبکر]] [[ابن مردویه]] [[الاصفهانی]]. | |||
#[[ابونعیم الاصفهانی]]. | |||
#ابوبکر [[احمد بن الحسین]] البیهقی. | |||
#ابوبکر الخطیب البغدادی. | |||
#[[ابوالحسین]] ابن النقور. | |||
#[[ابوسعید]] السجستانی. | |||
#[[ابوالحسن]] ابو المغازلی الواسطی. | |||
#ابوالقاسم الحاکم الحسکانی. | |||
#[[الحسن بن احمد]] الحداد الاصفهانی. | |||
#ابوبکر ابن المزرفی. | |||
#ابوالحسن ابن قبیس. | |||
#ابوالقاسم ابن السمرقندی. | |||
#ابوالفتح النطنزی. | |||
#ابومنصور شهردار بن [[شیرویه]] الدیلمی. | |||
#الموفق بن احمد المکی الخوارزمی. | |||
#ابوالقاسم [[ابن عساکر]] الدمشقی. | |||
#ابوحامد سعد الدین الصالحانی. | |||
#ابوالمظفر [[سبط ابن الجوزی]]. | |||
#عبدالرزاق الرسعنی. | |||
#[[شیخ الاسلام]] الحموینی الجوینی. | |||
#عمادالدین [[ابن کثیر]] الدمشقی. | |||
#[[جلال الدین سیوطی]].<ref>میلانی، سید علی، شرح منهاج الکرامة فی معرفة الامامة، ج۳، ص۳۵۸.</ref>. | |||
علاوه بر اینها [[علامه امینی]]" در "[[الغدیر]]" و "[[میر حامد حسین]]" در "[[عبقات الانوار]]" با تتبع در کتابهاى [[اهل سنت]]، شواهد بسیارى از آنان در [[تأیید]] و [[اثبات]] [[نزول]] این آیه در [[شأن]] على ({{ع}}) آوردهاند. | |||
== تبیین اتمام نعمت == | == تبیین اتمام نعمت == | ||