بنی وادعة بن عمرو: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[طایفه]] [[قحطانی]]،<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۴۱. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> از شاخه‌های بنی حاشد بن همدان‌اند که نسب از وادعة بن عمرو بن عامر بن دافع بن مالک بن جشم بن حاشد می‌‌برند.<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۷. این نسب در برخی مصادر وادعة بن عمرو بن عامر بن ناشج بن مالک بن جشم بن حاشد (سمعانی، الانساب، ج۱۳، ص۲۴۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۳، ص۳۵۵؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۴۱) و در برخی دیگر وادعة بن عمرو بن ناشح بن دافع بن مالک بن جشم بن حاشد آمده است. (ابن حبیب بغدادی، مختلف القبائل و مؤتلفها، ج۱، ص۳۵) برخی هم این نسب را وادعة بن عمرو بن عامر بن ناشج گفته‌اند. (حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۸) این نسب در برخی دیگر از مصادر «وادعة بن عمرو بن عامر مزیقیاء» عنوان شده و از پیوستن این قوم از قبیله دیگر به همدان خبر داده است. (ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۴؛ مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۲، ص۱۷۲)</ref> [[وادعه]] پسرانی به نامهای عبدالله و ناشج داشت که طایفه بنی وادعه از [[نسل]] آنها شکل گرفت. از مهمترین شعب و فروعات این طایفه می‌‌توان به [[بنی معمر]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۷؛ زرکلی، الاعلام، ج۷، ص۲۷۱. </ref>[[بنی مالک بن مطرف بن معمر]]،<ref>زرکلی، الاعلام، ج۵، ص۲۶۵.</ref> [[بنی مر بن حارث]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۷. </ref> [[بنی نمار بن ناشج بن وادعه]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۹. </ref>بنی مالک بن [[ربیعه]] معروف به «[[بنی البیضاء]]»،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۹. </ref> [[بنی حیف بن انمار]]<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۸۳.</ref> و بنی برمه<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۹. </ref> اشاره کرد.<ref>علاوه بر این موارد، برخی مصادر، از طوایف و بیوت بسیار دیگری هم به عنوان شاخه‌های این طایفه یاد کرده‌اند که جهت مطالعه ر.ک: حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۸-۲۰ و عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱ و ۲و ۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]</ref>

این [[طایفه]] نیز چونان دیگر [[طوایف]] همدان خاستگاهی [[یمنی]] داشتند که از مهمترین و اصلی‌ترین سکونت گاه‌های این [[قوم]] در [[یمن]] می‌‌توان از مخلاف وادعه در [[منطقه نجد]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۷۰. «مقدسی»، مخلاف وادعه را سمت راست صنعاء دانسته است. (مقدسی، احسن التقاسیم و معرفة الاقالیم، ص۸۱.)</ref> و روستاهای [[بقعه]] و [[عمران]] و مناطق بالادست [[وادی]] [[نجران]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۷۰؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۴۱. </ref> یاد کرد. «همدانی» در ترسیم بلاد وادعه در نجد، حدود تقریبی آن را بقعه، عوذان، الثویله، غیل علی، دره عرد و منطقه بالادست وادی نجران، سپس به سمت [[جبل]] شوک، و پس از آن [[قاضی]] [[دین]]، سپس الزبران، و از آنجا تا مهجره، سپس المنضج و پس از آن غیل علی و سپس [[ارینب]] و بعد جلاجل عنوان کرده است.<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۱۱۵.</ref> علاوه بر آن، از هنوم، حجور، مساقط،<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۷۲.</ref> الحناجر،<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۸۳ و ۲۴۶.</ref> [[فصحاء]]،<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۱۳۵.</ref> یبرین، الخنّ،<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۱۳۷.</ref> رأس الشُّروة،<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۱۸۸.</ref> حبونن،<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۸۴.</ref> شوکان، الجوز، الدَّران، الحمده، الجلالیّان، نفحه، نعامان و البیران - از سرزمین‌های آباد و حاصلخیز نجران، - و نیز، [[سنام]] [[الظاهر]]<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۱۱۲.</ref> و وادی خبش با درختان خرما و کشتزارها و فروعات آن،<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۸۲.</ref> هم، به عنوان دیگر سکونت گاه‌های این [[قوم]] یاد شده است.<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۱۶۹.</ref> در حومه القشب نیز، بنی وادعه و بنی قعط و شکاک از [[قبائل]] [[حاشد]] و بکیل<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۱۱۲.</ref> و در اثافت، بنی وادعه و آل ذی کبار<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۶۶.</ref> منازل مشترکی را به خود اختصاص داده بودند. همچنین، جمعی از وادعی‌ها در کنار دیگر [[طوایف]] [[بنی همدان]]، نظیر یام و [[شاکر]]، در منطقه ای میان صعده و [[نجران]] سکونت داشتند.<ref>عبدالرحمن عبدالواحد الشجاع، الیمن فی صدر الاسلام، ص۵۶.</ref> [[کوه]] سفیان در در دوردست‌ترین بلاد وادعه نیز، سکونتگاه قوم بنی وادعه و رهم از بکیل بود.<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۱۱۲.</ref> ضمن این که طمؤ، [[سرزمین]] [[بنی معمر بن حارث]] - از طوایف بنی وادعه، -<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۲۴۴.</ref> و از الشقره، الراکبه، عمدان، [[حضن]] و [[عقبه]] الثویله و نیز محذا النعال و ثائبه<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۲۴۹.</ref> و بخشی از [[وادی]] نجران و فروعش،<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۸۳.</ref> به عنوان منازل اختصاصی بنی [[حیف]] بن انمار – دیگر شاخه وادعه - یاد شده است. بعلاوه آنکه سجع، الثعبان، المقیق و الجدلیات را هم، مواطن مشترک بنی جماعه و بنی حیف گفته‌اند.<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۲۴۹.</ref> پس از [[اسلام]] و در پی [[فتوحات اسلامی]]، علاوه بر [[یمن]]، [[مدینه منوره]] و [[کوفه]] نیز منزلگاه جمعی از وادعی‌ها قرار گرفتند.<ref>بامطرف، الجامع(جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۴، ص۶۱۶. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۸؛ ابن حبان، الثقات، ج۴، ص۳۵۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۵۷، ص۳۹۶.</ref> از بنی وداعه در کتاب «[[تاریخ کوفه]]» به عنوان یکی از بیست و چهار شاخه همدان ساکن کوفه یاد شده است.<ref>این بیست و چهار شاخه عبارتند از: حاشد، بکیل، حجور، قدم، أدران، أهنوم، راهب، شاور، خیوان، غدر، وادعة، یام، شبام، جشم، تغلب، مذکر، هبیرة، العزة، دعام، مرهبة، أرحب، شاکر، سفیان، ذبیان، بنو حریم، بنو صاع، بنو مدلج، بنو حملة، أسلم، الاقروح. (البراقی، تاریخ الکوفه، ص۲۲۶.)</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]</ref>