خنثیسازی نسخهٔ 1369767 از فرقانی (بحث)
برچسب: برگرداندهشده |
برچسبها: خنثیسازی برگرداندهشده |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
برخی از [[عالمان]] [[امامیه]]، با استناد به [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}<ref>«تا آن را برایتان یادکردی کنیم و گوشهای نیوشنده آن را به گوش گیرند» سوره حاقه، آیه ۱۲.</ref>، بر [[امامت حضرت علی]]{{ع}} [[استدلال]] کردهاند<ref>مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۳۳۱.</ref>. آنان بر این باورند که بر اساس [[روایات نبوی]] مراد از «[[اذن واعیة]]» (گوش شنوا) در [[آیه]] مذکور [[حضرت علی]]{{ع}} است<ref>حمجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۳۳۱.</ref>. [[ابن تیمیه]]، در رد این دلیل، اولاً [[حدیث]] دال بر [[نزول آیه]] {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} در [[شأن حضرت علی]]{{ع}} را به [[اتفاق]] [[اهل علم]]، موضوع و جعلی دانسته است<ref>ابن تیمیه حرانی، منهاج السنة النبویة فی نقض کلام الشیعة القدریة، ج۷، ص۵۲۲.</ref>؛ ثانیاً اختصاص آن به علی{{ع}} را منکر شده است<ref>ابن تیمیه حرانی، منهاج السنة النبویة فی نقض کلام الشیعة القدریة، ج۷، ص۵۲۲.</ref>. اگر چه نقد ابن تیمیه در این باره، بیپاسخ نمانده است، ولی نقدی جامعالاطراف در این باره صورت نگرفته است. | برخی از [[عالمان]] [[امامیه]]، با استناد به [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}<ref>«تا آن را برایتان یادکردی کنیم و گوشهای نیوشنده آن را به گوش گیرند» سوره حاقه، آیه ۱۲.</ref>، بر [[امامت حضرت علی]]{{ع}} [[استدلال]] کردهاند<ref>مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۳۳۱.</ref>. آنان بر این باورند که بر اساس [[روایات نبوی]] مراد از «[[اذن واعیة]]» (گوش شنوا) در [[آیه]] مذکور [[حضرت علی]]{{ع}} است<ref>حمجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۳۳۱.</ref>. [[ابن تیمیه]]، در رد این دلیل، اولاً [[حدیث]] دال بر [[نزول آیه]] {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} در [[شأن حضرت علی]]{{ع}} را به [[اتفاق]] [[اهل علم]]، موضوع و جعلی دانسته است<ref>ابن تیمیه حرانی، منهاج السنة النبویة فی نقض کلام الشیعة القدریة، ج۷، ص۵۲۲.</ref>؛ ثانیاً اختصاص آن به علی{{ع}} را منکر شده است<ref>ابن تیمیه حرانی، منهاج السنة النبویة فی نقض کلام الشیعة القدریة، ج۷، ص۵۲۲.</ref>. اگر چه نقد ابن تیمیه در این باره، بیپاسخ نمانده است، ولی نقدی جامعالاطراف در این باره صورت نگرفته است. | ||
در این مقاله ابتدا نزول آیه {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} در مورد حضرت علی{{ع}} [[اثبات]] گشته و به اشکال ابن تیمیه پاسخ داده خواهد شد. سپس وجه دلالت آیه بر [[امامت]] آن حضرت بیان شده و دیدگاه ابن تیمیه در این باره مورد نقد قرار میگیرد.<ref>[[مهدی فرمانیان|فرمانیان]] و [[رضا پورعلی سرخه دیزج|پورعلی سرخه دیزج]]، [[دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه (مقاله)|دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه]]، ص ۸۸.</ref> | در این مقاله ابتدا نزول آیه {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} در مورد حضرت علی{{ع}} [[اثبات]] گشته و به اشکال ابن تیمیه پاسخ داده خواهد شد. سپس وجه دلالت آیه بر [[امامت]] آن حضرت بیان شده و دیدگاه ابن تیمیه در این باره مورد نقد قرار میگیرد.<ref>[[مهدی فرمانیان|فرمانیان]] و [[رضا پورعلی سرخه دیزج|پورعلی سرخه دیزج]]، [[دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه (مقاله)|دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه]]، ص ۸۸.</ref> | ||
===روایات اهل سنت=== | |||
[[محدثان اهل سنت]] نیز [[حدیث]] دال بر [[نزول آیه]] {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} در [[شأن حضرت علی]]{{ع}} را مورد توجه قرار دادهاند، به گونهای که حدیث مذکور در بیش از بیست منبع [[تفسیری]]، [[روایی]]، [[تاریخی]] و... [[اهل سنت]] نقل شده است. برخی از این [[احادیث]] عبارتند از: | |||
# رسول الله{{صل}} به علی{{ع}} فرمودند: ای علی خداوند به من دستور داد تا تو را به خود نزدیک کنم و دور نسازم و آموزشت دهم تا آن را درک کنی و بر خداوند است که آنچه را که میشنوی درک کنی، پس نازل شد: {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}<ref>طبری، محمد بن جریر، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۲۹، ص۶۷؛ واحدی نیشاپوری، علی بن احمد، اسباب النزول، ص۲۴۵؛ حاکم حسکانی، شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، ج۲، ص۴۲۴؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۴۲، ص۳۶۱؛ قرطبی، محمد بن احمد، الجامع الاحکام القرآن، ج۱۸، ص۲۶۴؛ متقی هندی، علی بن حسام، کنز العمال، ج۱۳، ص۱۷۷؛ شوکانی، محمد بن علی، فتح القدیر، ج۵، ص۲۸۲؛ ابن کثیر، اسماعیل، تفسیر ابن کثیر، ج۶، ص۲۹۱؛ سیوطی، جلال الدین، الدر المنثور فی التفسیر بالماثور، ج۸، ص۲۴۹؛ ابن مردویه اصفهانی، مناقب علی بن ابی طالب{{ع}}، ص۳۳۷؛ ابن طلحه شافعی، مطالب السؤول فی مناقب آل الرسول، ص۱۰۲؛ سیوطی، جلال الدین، لباب النقول فی اسباب النزول، ص۲۰۱.</ref>. | |||
# [[رسول]] الله{{صل}} [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} را خواند، سپس رو به علی{{ع}} کرد و فرمود: از [[خداوند]] خواستار آن گشتم که آن را گوش تو قرار دهد، علی{{ع}} گفت: پس از آن نشد که از [[رسول خدا]]{{صل}} چیزی را بشنوم و فراموش کنم<ref>طبری، محمد بن جریر، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۲۹، ص۶۷؛ حاکم حسکانی، شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، ج۲، ص۴۲۱؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۴۵، ص۴۵۵؛ قرطبی، محمد بن احمد، الجامع الاحکام القرآن، ج۱۸، ص۲۶۴؛ متقی هندی، علی بن حسام، کنز العمال، ج۱۳، ص۱۷۷؛ شوکانی، محمد بن علی، فتح القدیر، ج۵، ص۲۸۲؛ ابن کثیر، اسماعیل، تفسیر ابن کثیر، ج۶، ص۲۹۱؛ سیوطی، جلال الدین، الدر المنثور فی التفسیر بالماثور، ج۸، ص۲۴۹؛ ابن مردویه اصفهانی، مناقب علی بن ابی طالب{{ع}}، ص۳۸۸؛ ابن طلحه شافعی، مطالب السؤول فی مناقب آل الرسول، ص۱۰۱؛ زمخشری، الکشاف عن حقائق التنزیل، ج۴، ص۶۰۴؛ رازی، فخر الدین محمد، التفسیر الکبیر، ج۳۰، ص۹۵؛ کنجی شافعی، کفایة الطالب فی مناقب علی بن ابی طالب امیر المؤمنین{{ع}}، ص۹۴؛ زرندی، جمال الدین محمد بن یوسف، نظم درر السمطین، ص۹۲؛ ابن المغازلی، مناقب امیر المؤمنین علی بن ابی طالب، ص۳۸۴؛ ابو نعیم اصفهانی، معرفة الصحابة، ج۱، ص۸۸.</ref>. | |||
# رسول خدا{{صل}} به [[حضرت علی]]{{ع}} فرمودند: خداوند به من دستور داده است که تو را به خود نزدیک ساخته و دور نسازم و تو را [[تعلیم]] دهم تا [[درک]] کنی، و این [[آیه]] را بر من نازل کرد: {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}، پس ای علی تو گوش شنوا برای [[علم]] من هستی و من [[شهر علم]] هستم و تو دروازه آن، و وارد [[شهر]] نمیشوند مگر از دروازه آن<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، ج۲، ص۴۲۶؛ ابو نعیم اصفهانی، حلیة الاولیاء و طبقات الأصفیاء، ج۱، ص۶۷.</ref>. | |||
# [[حضرت علی]]{{ع}} فرمودند: هنگامی که [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} نازل شد، [[رسول خدا]]{{صل}} به من فرمودند: از [[خداوند]] مسألت کردم که آن را گوش تو قرار دهد و او نیز [[اجابت]] کرد<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، ج۲، ص۴۳۱؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغة، ج۳، ص۱۱۱ و ۱۳۱؛ ابن صباغ مالکی، الفصول المهمة فی معرفة احوال الائمة{{عم}}، ص۱۲۱.</ref>. | |||
# رسول خدا{{صل}} به حضرت علی{{ع}} فرمودند: ای علی خداوند به من دستور داد تا تو را به خود نزدیک کرده و دور نسازم، همچنین دستور داد که هم تو و هم کسی را که تو را [[دوست]] داشته باشد، دوست بدارم و نیز دستور داد که تو را [[تعلیم]] دهم تا [[درک]] کنی و بر خداوند است که به تو توان درک دهد، پس خداوند [[آیه]] {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} را نازل کرد. رسول خدا{{صل}} فرمودند: از خداوند مسألت کردم که آن را گوش تو قرار دهد. حضرت علی{{ع}} گفت: از هنگامی که این آیه نازل شد، گوشهایم چیزی از خیر و [[علم]] و [[قرآن]] نشنیده است، مگر آنکه آن را درک کرده و [[حفظ]] نمودم<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، ج۲، ص۴۴۰.</ref>.<ref>[[مهدی فرمانیان|فرمانیان]] و [[رضا پورعلی سرخه دیزج|پورعلی سرخه دیزج]]، [[دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه (مقاله)|دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه]]، ص ۸۹.</ref> | |||
==دیدگاه ابن تیمیه== | ==دیدگاه ابن تیمیه== | ||