ویژگی‌ها و شرایط برای وکیلان چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::#'''برخورداری از صفت امانتداری:''' از آنجا که وکیل [[امام]] نماینده آن حضرت در میان مردم، و واسطه میان ایشان و [[امام]] بود، بایستی انسانی امین و درستکار می‌بود؛ زیرا تنها در این صورت بود که مورد اعتماد و اطمینان پیروان [[امام]] قرار می‌گرفت. البتّه این امانتداری و وثاقت (= قابل اطمینان بودن) در همه امور مربوط به وکالت، اهمیت داشت؛ هم در انجام امور مالی و دریافت اموال شیعیان و رساندن آن‌ها به [[امام]]{{ع}} و هم در مواردی که وکلا علاوه بر امور مالی، پناهگاه علمی شیعیان به شمار می‌رفتند و مؤمنان به سخن آن‌ها همچون سخن [[امام]]{{ع}} اعتماد می‌کردند. در مورد اخیر، معمولاً [[امامان]]{{عم}} به وثاقت وکیل تصریح نموده، آن را به شیعیان اعلام می‌کردند؛ چنانکه [[امام عسکری]]{{ع}} دربارۀ [[عثمان بن سعید]] و پسرش [[محمد بن عثمان]] فرمود: {{عربی|اندازه=150%|" الْعَمْرِيُ‏ وَ ابْنُهُ‏ ثِقَتَانِ فَمَا أَدَّيَا إِلَيْكَ عَنِّي فَعَنِّي يُؤَدِّيَانِ "}}؛<ref>عمری و پسرش، هر دو ثقه و امین هستند؛ آنچه را آن دو از من نقل کنند [و به من استناد دهند] از من نقل می‌نمایند؛ کافی، ج ۱، ص ۳۲۹.</ref>. گفتنی است که وثاقت وکیل، ویژگی بسیار مهمی است که هم در ابتدای گزینش او به سمت وکالت و هم در استمرار این مقام برای او ضرورت دارد و چنانچه وکیلی در ادامۀ حیات خود، گرفتار لغزش می‌شد و از مسیر امانتداری بیرون می‌رفت، از سازمان وکالت اخراج و به وسیله [[امام]]{{ع}} یا وکلای ارشد به شیعیان معرفی می‌شد، این امر، حکایت از نظارت مستمر رهبری بر سازمان وکالت دارد. یکی از وکلای معروف، [[احمد بن هلال کرخی]] است که با وجود سابقه وکالت برای [[امام رضا]] و [[امام جواد]] و [[امام هادی]]{{عم}} در زمان وکالتش برای [[امام عسکری]]{{ع}} گرفتار خیانت مالی شد و آن حضرت در نامه‌ای، او را لعن و نفرین کرد.<ref> ر.ک: رجال کشی، ص ۵۳۵.</ref> [[احمد بن هلال]] در عصر [[غیبت صغرا]] نیز به معارضه با نایب دوم [[امام مهدی|امام زمان]] پرداخت و بار دیگر از سوی ناحیه مقدسه [[امام مهدی|امام عصر]]{{ع}}، توقیعی درباره او صادر شد و امام آشکارا از او بیزاری جُست.<ref> ر.ک: غیبت طوسی، ص ۳۹۸.</ref> بنابراین وثاقت، شرط اساسی وکالت [[امامان]]{{عم}} چه در شروع وکالت و چه در ادامه آن بوده است و حتّی برخی وکلای با سابقه گرفتار انحراف شده و بدعاقبت گردیدند.<ref> این بدعاقبتی در میان مسلمانان صدر اسلام نیز نمونه‌های متعددی داشته است و این، هشداری است که همگان باید به آن توجه داشته باشند و از آن به خدا پناه ببرند.</ref>