توسل در معارف و سیره سجادی: تفاوت میان نسخه‌ها

بدین ترتیب [[امام]]، شفاعت [[الهی]] را وسیله جبران [[کاستی‌ها]] و [[ستم‌ها]] معرفی کرده است. امام [[زین العابدین]]{{ع}}، از درگاه [[خداوند]]، [[برترین]] مرتبه شفاعت و بالاترین [[منزلت]] و [[جاه]] را برای [[پیامبر اسلام]]{{صل}} درخواست کرده است<ref>نیایش چهل‌و‌دوم.</ref>. او [[توسل]] به [[رسول اعظم]]{{صل}} و [[امام علی]]{{ع}} را موجب [[رفعت]] و تعالی [[انسان]] خوانده است: «خداوندا! به تو [[تقرب]] می‌جویم به [[مقام]] رفیع محمد و [[طریقت]] درخشان [[علی]] و به‌وسیله آن دو به تو روی می‌آورم که مرا از [[شر]] آنچه از آن به تو [[پناه]] آورده‌ام پناه دهی»<ref>نیایش چهل‌و‌نهم.</ref>، همو، در [[نیایش چهل و هفتم]]، [[اهل‌بیت]] طیّب و [[طاهر]] [[پیامبر]]{{صل}} را وسیله الهی در تقرب [[بندگان]] معرفی می‌کند. از منظر [[امام سجاد]]{{ع}}، [[اعمال انسان]] اگر مقرون به شفاعت [[پیامبر اعظم]]{{صل}} و [[معصومین]]{{عم}} نشود، قابلیت عرضه به درگاه خداوند را ندارد<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>.

در آموزه‌های [[صحیفه]]<ref>نیایش چهل‌و‌دوم.</ref> تمسّک به [[آیات قرآن]] و [[پیروی]] از آنها خود از اسباب و وسایل مهم [[رشد]] و [[ترقی]] به منازل بالای [[کرامت]] شمرده شده است.