الجواهر فی تفسیر القرآن الکریم (کتاب): تفاوت میان نسخه‌ها

(صفحه‌ای تازه حاوی « {{جعبه اطلاعات کتاب | عنوان = الجواهر فی تفسیر القرآن الکریم | عنوان اصلی...» ایجاد کرد)
 
خط ۳۶: خط ۳۶:


==درباره کتاب==
==درباره کتاب==
[[تفسیر]] «الجواهر فی تفسیر القرآن الکریم» توسط [[طنطاوی بن جوهری]] [[شافعی]] [[مذهب]] به [[زبان عربی]] تألیف شده است. او در سال ۱۲۸۷ق در روستای «عوض [[الله]] حجازی» در [[شرق]] [[مصر]] چشم به [[جهان]] گشود و پس از تحصیلات مقدماتی به [[دانشگاه الازهر]] راه پیدا کرد و به [[مقام]] استادی رسید و به تحقیق و تألیف پرداخت و آثار متعددی بر جای نهاد که از جمله آنها: «نهضة الامة و حیاتها»، «النظام و الاسلام»، «[[نظام]] العالم و الامم»، «الارواح»، «الحکمة و الحکماء، الفرائد الجوهریة في الطریق النحویة»، «بهجة العلوم في الفلسفة العربیة»، «جواهر العلوم و الجواهر في تفسیر القرآن الکریم» می‌‌توان نام برد و سرانجام در سال ۱۳۵۸ق چشم از جهان فروبست<ref>الاعلام، ج۳، ص۲۳۰.</ref>.
[[تفسیر]] «الجواهر فی تفسیر القرآن الکریم» توسط [[طنطا‌وی بن‌ جوهری]] [[شافعی]] [[مذهب]] به [[زبان عربی]] تألیف شده است. او در سال ۱۲۸۷ق در روستای «عوض [[الله]] حجازی» در [[شرق]] [[مصر]] چشم به [[جهان]] گشود و پس از تحصیلات مقدماتی به [[دانشگاه الازهر]] راه پیدا کرد و به [[مقام]] استادی رسید و به تحقیق و تألیف پرداخت و آثار متعددی بر جای نهاد که از جمله آنها: «نهضة الامة و حیاتها»، «النظام و الاسلام»، «[[نظام]] العالم و الامم»، «الارواح»، «الحکمة و الحکماء، الفرائد الجوهریة في الطریق النحویة»، «بهجة العلوم في الفلسفة العربیة»، «جواهر العلوم و الجواهر في تفسیر القرآن الکریم» می‌‌توان نام برد و سرانجام در سال ۱۳۵۸ق چشم از جهان فروبست<ref>الاعلام، ج۳، ص۲۳۰.</ref>.


مؤلف در آغاز جلد اول، ضمن مقدمه‌ای کوتاه [[هدف]] و روش [[تفسیری]] خود را بیان داشته و [[قرآن]] را دعوتگر به [[علوم]] گوناگون طبیعی از قبیل: زمین‌شناسی، ستاره‌شناسی، جغرافی، ریاضیات، [[کشاورزی]]، پزشکی و دیگر [[فنون]] بشری دانسته و می‌نویسد: بیش از ۷۵۰ [[آیه]] درباره [[علوم طبیعی]] در [[قرآن کریم]] وجود دارد در حالی که [[آیات]] [[فقهی]] آن، از ۱۵۰ آیه [[تجاوز]] نمی‌کند. او سخت شیفته [[ارتباط]] قرآن با علوم طبیعی و [[تجربی]] است و در سرتاسر این اثر تا جایی که توانسته، علوم بشری - به‌ویژه علوم [[روز]] - را بر [[آیات قرآن]] منطبق ساخته و شگفتی‌های [[نظام طبیعت]] را که قرآن بدان‌ها اشاره نموده، [[بهترین]] ابزار [[خداشناسی]] دانسته است.
مؤلف در آغاز جلد اول، ضمن مقدمه‌ای کوتاه [[هدف]] و روش [[تفسیری]] خود را بیان داشته و [[قرآن]] را دعوتگر به [[علوم]] گوناگون طبیعی از قبیل: زمین‌شناسی، ستاره‌شناسی، جغرافی، ریاضیات، [[کشاورزی]]، پزشکی و دیگر [[فنون]] بشری دانسته و می‌نویسد: بیش از ۷۵۰ [[آیه]] درباره [[علوم طبیعی]] در [[قرآن کریم]] وجود دارد در حالی که [[آیات]] [[فقهی]] آن، از ۱۵۰ آیه [[تجاوز]] نمی‌کند. او سخت شیفته [[ارتباط]] قرآن با علوم طبیعی و [[تجربی]] است و در سرتاسر این اثر تا جایی که توانسته، علوم بشری - به‌ویژه علوم [[روز]] - را بر [[آیات قرآن]] منطبق ساخته و شگفتی‌های [[نظام طبیعت]] را که قرآن بدان‌ها اشاره نموده، [[بهترین]] ابزار [[خداشناسی]] دانسته است.
۱۱۵٬۳۵۵

ویرایش