ترس در معارف مهدویت: تفاوت میان نسخه‌ها

ترس در معارف مهدویت (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۲ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۳

۳۴۱ بایت حذف‌شده ، ‏۱۲ مهٔ ۲۰۲۲

بدون خلاصۀ ویرایش

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۳۳٬۷۶۳

ویرایش

@@ خط ۶: / خط ۶: @@
 | پرسش مرتبط  =
 }}
-==مقدمه==
+== مقدمه ==
-*[[پیش از ظهور]] [[حضرت]]، [[ستمگران]] بر [[جهان]] [[فرمانروایی]] می‌کنند و [[بیم]] و ترس غالبا از [[حکومت]] آنان سرچشمه می‌گیرد. [[رسول خدا]] {{صل}} می‌فرمایند: [[زمین]] از [[ستم]] و [[بیداد]] پر می‌شود، تا جایی که در هرخانه‌ای ترس و [[جنگ]] وارد می‌گردد<ref>کنز العمال، ج ۱۴، ص ۵۸۴.</ref>. [[امام باقر]] {{ع}} نیز می‌فرمایند: [[حضرت قائم]] {{ع}} [[قیام]] نمی‌کند مگر در دورانی پر از [[بیم]] و هراس<ref>امالی، ج ۲، ص ۱۵۶؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۳.</ref>.
+ترس یکی از ابزارها در زمان ظهور برای تسلیم دشمنان است. پیش از ظهور حضرت مهدی {{ع}}، ستمگران بر جهان فرمانروایی و بیم  و ترس غالبا از حکومت آنان سرچشمه می‌گیرد. رسول خدا (صل الله علیه و آله) در این زمینه می‌فرماید: [[زمین]] از [[ستم]] و [[بیداد]] پر می‌شود، تا جایی که در هرخانه‌ای ترس و [[جنگ]] وارد می‌گردد<ref>کنز العمال، ج ۱۴، ص ۵۸۴.</ref>. [[امام باقر]] (علیه السلام) می‌فرماید: [[حضرت قائم]] {{ع}} [[قیام]] نمی‌کند مگر در دورانی پر از [[بیم]] و هراس<ref>امالی، ج ۲، ص ۱۵۶؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۳.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۲۲۲.</ref>
-*و اما [[امدادهای الهی]] گاهی در قدرتی است که [[خداوند]] به [[حضرت]] داده است و با انجام کراماتی، [[حضرت]] مشکلات را از سر راه برمی‌دارد و یا به وسیله [[رعب]] و ترسی است که [[خداوند]] در [[دل]] [[دشمن]] ایجاد می‌کند. در [[روایات]]، ترس به‌عنوان یکی از سه لشکری که [[حضرت]] را [[یاری]] می‌رساند ذکر شده است.[[امام صادق]] {{ع}} می‌فرمایند: [[خداوند]]، [[حضرت قائم]] را با سه [[لشکر]] [[یاری]] می‌دهد، [[فرشتگان]]، [[مؤمنان]] و ترس<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۶.</ref>.
-*[[امام باقر]] {{ع}} نیز می‌فرمایند: ترس و [[رعب]] در پیشاپیش [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} به فاصله یک ماه و از پشت سر نیز به فاصله یک ماه و از سمت راست به فاصله یک ماه و از سمت چپ نیز به فاصله یک ماه در حرکت است<ref>همان، ص ۳۶۱.</ref>.
-*از این [[روایات]] استفاده می‌شود که وقتی [[حضرت]] جایی را قصد کند، [[دشمن]] پیشاپیش دچار ترس و [[وحشت]] شده، توان رویارویی در برابر [[سپاهیان]] [[حضرت]] را از دست می‌دهد<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۲۲۲.</ref>.
-==ترس در فرهنگنامه آخرالزمان==
+== ترس سلاح امام زمان {{ع}} ==
-ترس را می‌توان یکی از [[لشکریان]] [[خدا]] دانست! زیرا در چندین [[آیه]] از [[قرآن کریم]] از آن با واژه «[[رعب]]» یاد نموده است<ref>آل عمران / ۱۵۱ و انفال / ۱۲ و احزاب / ۲۶ و حشر / ۲.</ref>. زمانی که [[خداوند]] ترس را در [[دل]] [[کافران]] و [[مشرکان]] برمی‌انگیخت و در رویارویی با حق‌طلبان، خود پا به فرار می‌گذاشتند و [[لشکر]] [[دشمن]] علاوه بر تعداد بیشترشان به زودی از هم می‌پاشید و باعث می‌شد [[مؤمنین]] پیروز باشند.
+یکی از ویژگی‌های دوران [[پیش از ظهور]]، پدیدار شدن ترس و [[وحشت]] در میان [[مردم]] است. ترس را می‌توان یکی از [[لشکریان]] [[خدا]] دانست؛ زیرا در چندین [[آیه]] از [[قرآن کریم]] از آن با واژه «[[رعب]]» یاد نموده است<ref>سوره آل عمران، آیه۱۵۱؛ سوره انفال، آیه ۱۲؛ سوره احزاب، آیه ۲۶ و سوره حشر، آیه ۲.</ref>. زمانی که [[خداوند]] ترس را در [[دل]] [[کافران]] و [[مشرکان]] برمی‌انگیخت و در رویارویی با حق‌طلبان، خود پا به فرار می‌گذاشتند و [[لشکر]] [[دشمن]] علاوه بر تعداد بیشترشان به زودی از هم می‌پاشید و باعث می‌شد [[مؤمنین]] پیروز باشند.
-[[امام صادق]]{{ع}} درباره [[آیه]] {{متن قرآن|أَتَى أَمْرُ اللَّهِ فَلَا تَسْتَعْجِلُوهُ}}<ref>«فرمان (عذاب) خداوند در رسید، به شتاب آن را مخواهید» سوره نحل، آیه ۱.</ref> فرمود: این «أمر» همان [[قیام]] [[حضرت]] [[قائم آل محمد]]{{عم}} است و [[خداوند]] ما را [[فرمان]] داده که در آن [[عجله]] نکنیم. زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[ظهور]] نماید سه [[لشکر]] او را [[همراهی]] خواهند کرد و [[یاری]] خواهند داد؛ لشکری از [[ملائکه]] و [[لشکر]] [[مؤمنین]] و لشکری از ترس و [[قیام]] [[حضرت قائم]]{{ع}} همانند به پاخاستن [[رسول]] خداست... (که با تعداد کمی از [[مؤمنین]] بر گروه زیادی از [[مشرکین]] [[غلبه]] می‌نمود و در پایان نیز با همان تعداد کم آنان را به زانو در آورد و [[مکه]] را [[فتح]] نمود، و [[مشرکان]] نیز از ترس، جملگی اظهار [[ایمان]] نمودند. [[ملائکه]] نیز در [[جنگ‌ها]] از جمله [[جنگ بدر]]، [[رسول خدا]] و [[مسلمانان]] را [[یاری]] می‌دادند و این خصوصیات در [[امام زمان]]{{ع}} و [[لشکریان]] او نیز در [[زمان ظهور]] وجود خواهد داشت)<ref>تفسیر البرهان: ج ۲، ص ۳۵۹.</ref>.
-[[امام باقر]]{{ع}} فرمود: «ترس» [[حضرت]] [[قائم آل محمد]]{{عم}} را [[یاری]] خواهد داد. (یعنی پیشاپیش ترس در [[دل]] [[دشمنان]] می‌رود و آنها [[شکست]] می‌خورند و منهزم می‌شوند) و [[نصرت]] و [[پیروزی]] همیشه پشتوانه کارهای ایشان است... تا اینکه سلطنتش به [[شرق]] و [[غرب]] عالم گسترش می‌یابد و [[خداوند]] [[دین]] او را بر تمام دین‌ها [[غلبه]] داده، هر چند این کار، [[کافران]] را خوشایند نیست<ref>وافی: ج ۲، ص ۱۱۲ و سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۵۳۰.</ref>.
+[[امدادهای الهی]] گاهی در قدرتی است که [[خداوند]] به حضرت داده است و با انجام کراماتی، حضرت مشکلات را از سر راه برمی‌دارد و یا به وسیله [[رعب]] و ترسی است که [[خداوند]] در [[دل]] [[دشمن]] ایجاد می‌کند<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۲۲۲.</ref>.
-[[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: پیشاپیش [[حضرت قائم]]{{ع}}، از چهار سوی، به فاصله یک ماه راه، ترس و [[وحشت]] پیشتاز است (و [[دشمنان]] به فاصله یک ماه راه از چهار سوی خواهند گریخت و از ترس پا به فرار گذاشته یا [[تسلیم]] می‌شوند)<ref>بحارالانوار: ج ۵۲، ص ۳۵۶.</ref>.
-در روایتی [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[پرچم]] [[رسول خدا]]{{صل}} پس از او فقط به دست [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[جنگ جمل]] گشوده شد و پس از آن دیگر گشوده نشود تا به دست [[حضرت قائم]]{{ع}} در [[زمان قیام]] دیگر باره آن را باز خواهد کرد و زمانی که آن را بگشاید، ترس از چهار سوی تا فاصله یک ماه راه گسترده شود. (و کسانی که بخواهند با آن [[پرچم]] به [[مبارزه]] برخیزند تا مسافت یک ماه راه از ترس می‌گریزند)<ref>غیبت نعمانی: ص ۳۰۷.</ref>.
-ترس را گاهی می‌توان به عنوان یک [[نعمت]] یاد کرد و شاید هم واسطه‌ای برای [[حفظ جان]] [[مؤمنین]] در زمان‌های خاص و دشوار؛ زیرا [[مؤمنین]] با توجه به [[قدرت]] ایمانی آنها هرگز نمی‌توانند در مقابل [[ظلم]] [[سکوت]] کنند و جولان‌دهی [[مستکبران]] را برنمی‌تابند. اما [[پیش از ظهور]] باید بسیار سنجیده عمل کرد، و به اصطلاح خود را هدر نداد از این روی گاهی ترس باعث [[حفظ جان]] برخی [[مؤمنین]] می‌شود تا آنها برای روز [[ظهور]] [[ذخیره]] شوند.
+ [[امام صادق]] (علیه السلام) درباره [[آیه]] {{متن حدیث|أَتَى أَمْرُ اللَّهِ فَلَا تَسْتَعْجِلُوهُ}}<ref>«فرمان (عذاب) خداوند در رسید، به شتاب آن را مخواهید» سوره نحل، آیه ۱.</ref> فرمود: این «أمر» همان [[قیام]] حضرت [[قائم آل محمد]] {{عم}} است و [[خداوند]] ما را [[فرمان]] داده که در آن [[عجله]] نکنیم. زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[ظهور]] نماید سه [[لشکر]] او را [[همراهی]] خواهند کرد و [[یاری]] خواهند داد؛ لشکری از [[ملائکه]] و [[لشکر]] از [[مؤمنین]] و لشکری از ترس و [[قیام]] [[حضرت قائم]]{{ع}} همانند به پاخواستن [[رسول]] خداست... (که با تعداد کمی از [[مؤمنین]] بر گروه زیادی از [[مشرکین]] [[غلبه]] می‌نمود و در پایان نیز با همان تعداد کم آنان را به زانو در آورد و [[مکه]] را [[فتح]] نمود، و [[مشرکان]] نیز از ترس، جملگی اظهار [[ایمان]] نمودند. [[ملائکه]] نیز در [[جنگ‌ها]] از جمله [[جنگ بدر]]، [[رسول خدا]] و [[مسلمانان]] را [[یاری]] می‌دادند و این خصوصیات در [[امام زمان]]{{ع}} و [[لشکریان]] او نیز در [[زمان ظهور]] وجود خواهد داشت<ref>تفسیر البرهان: ج ۲، ص ۳۵۹.</ref>.
-[[امام باقر]]{{ع}} فرمود: در [[دل]] [[شیعیان]] ما [[رعب]] و ترس می‌اندازد (تا در امور که باید [[صبر]] پیشه کنند و [[شکیبایی]] نمایند، [[عجله]] به خرج ندهند ولی) زمانی که [[حضرت]] [[قائم آل محمد]]{{عم}} [[قیام]] کند، هر کدام از آنان از شیران خشمگین، بی‌باک‌تر و از تیر و سنان برنده‌تر خواهند بود!<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۱۵۷ و کفایة الخصام: ص ۶۸۷.</ref>
-در برخی [[روایات]] [[علت]] [[غیبت حضرت مهدی]]{{ع}} را ترسِ از کشته شدن بیان می‌کند. این ترس چیست؟ آیا ترس [[پسندیده]] است یا [[ناپسند]]؟
+[[امام باقر]] (علیه السلام) فرمود: «ترس»، [[حضرت]] [[قائم آل محمد]]{{عم}} را [[یاری]] خواهد داد. (یعنی پیشاپیش، ترس در [[دل]] [[دشمنان]] می‌رود و آنها [[شکست]] می‌خورند و منهزم می‌شوند) و [[نصرت]] و [[پیروزی]] همیشه پشتوانه کارهای ایشان است... تا اینکه سلطنتش به [[شرق]] و [[غرب]] عالم گسترش می‌یابد و [[خداوند]] [[دین]] او را بر تمام ادیان [[غلبه]] داده، هر چند این کار، [[کافران]] را خوشایند نیست<ref>وافی: ج ۲، ص ۱۱۲ و سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۵۳۰.</ref>.
-[[ائمه]]{{عم}} در طول [[امامت]] خود تا جایی که می‌توانستند از انجام [[کارهای خارق‌العاده]] و [[معجزات]] دوری می‌جستند و فقط در جایی که احتیاج به [[اثبات امامت]] و احتیاج بود، و بحث‌های [[عقلی]] برای اشخاص [[کفایت]] نمی‌کرد، [[اقدام]] به صدور معجزاتی گوناگون می‌نمودند. با توجه به این مطلب می‌توان گفت که [[ائمه]]{{عم}} سعی داشتند [[زندگی]] آنان مانند سایرین، روشی عادی و طبیعی داشته باشد. از این روی جملگی آنان یا توسط [[شمشیر]] یا توسط سم به [[شهادت]] رسیدند، در حالی که با انجام معجزه‌ای می‌توانستند از [[قدرت]] مافوق بشری خود استفاده نموده و از خود دفع ضرر نمایند. بنابراین اگر امر بدین منوال پی گرفته می‌شد، [[آخرین حجت خدا]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} نیز به [[شهادت]] می‌رسید. لذا در این دسته [[روایات]] که حکایت از [[ترس حضرت]] نسبت به کشته شدن می‌نماید، مراد ترسِ از نفسِ کشته شدن نیست، بلکه منظور آن است که باید [[زمین]] همواره دارای امامی [[معصوم]] باشد، و چون این [[امام]] اگر در ملاء [[عالم ظاهر]] شود، از کشته شدن مصون نخواهد بود، بنابراین به پرده [[غیبت]] درآمده است تا [[زمین]] دارای حجتی از سوی [[خدا]] باشد و شیرازه [[نظام هستی]] از هم نگسلد.
-[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[حضرت قائم]]{{ع}} پیش از [[قیام]] خود از دیدگان غایب خواهد شد. [[راوی]] پرسید: جانم به قربانت! برای چه؟ [[حضرت]] پاسخ داد: زیرا او می‌ترسد و با دست اشاره به گلو و شکم [[مبارک]] خود نمود (یعنی از کشته شدن [[بیم]] دارد)... <ref>کمال الدین: ج ۲، ص ۳۴۲ و ۳۴۶.</ref>.
-[[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} در [[حدیثی]] فرمود: در [[قائم آل محمد]]{{عم}} مانند [[پیامبران]] گذشته ویژگیی‌هایی خواهد بود... و ویژگی او که مانند [[حضرت موسی]]{{ع}} است، ترس و پنهان شدن اوست (زیرا [[حضرت موسی]]{{ع}} نیز زمانی که یکی از [[فرعونیان]] را به [[قتل]] رسانید از ترس آنان به سوی «[[مدین]]» به نزد [[شعیب]] [[پیامبر]] رفت و از دیده [[فرعونیان]] در [[مصر]] غایب شد)<ref>کمال الدین: ج ۱، ص ۳۲۲.</ref>.
-[[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] پنجاه و پنجم [[سوره نور]] فرمود: قسم به [[خدا]] آن کسانی که [[خداوند]] ترس‌شان را تبدیل به [[امنیت]] و [[آرامش]] می‌کند [[حضرت مهدی]]{{ع}} و [[شیعیان]] او خواهند بود، [[خداوند]] این کار را برای آنان به دست یکی از ما [[اهل بیت]] ([[حضرت قائم]]{{ع}}) انجام خواهد داد و آن شخص [[مهدی این امت]] است<ref>کنز الدقائق: ج ۹، ص ۳۲۸.</ref>.
+[[امام باقر علیه السلام می‌فرماید: پیشاپیش [[حضرت قائم]]{{ع}}، از چهار سوی، به فاصله یک ماه راه، ترس و [[وحشت]] پیشتاز است (و [[دشمنان]] به فاصله یک ماه راه از چهار سوی خواهند گریخت و از ترس پا به فرار گذاشته یا [[تسلیم]] می‌شوند)<ref>بحارالانوار: ج ۵۲، ص ۳۵۶.</ref>.
-یکی از ویژگی‌های دوران [[پیش از ظهور]]، پدیدار شدن ترس و [[وحشت]] در میان [[مردم]] است.
-[[امام صادق]]{{ع}} در [[حدیثی]] فرمود: یکی از عذاب‌های پیش از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} ترسی است که بر [[جان]] [[مردم]] [[عراق]] خواهد افتاد، ترسی که آرام و قرار از آنها بستاند<ref>ارشاد مفید: ص ۳۶۱.</ref>.
-[[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: [[زمین]] از [[ستم]] و [[بیداد]] پر خواهد شد تا جایی که در هر خانه‌ای ترس و [[جنگ]] وارد خواهد شد و [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] نخواهد نمود مگر در دورانی که از [[بیم]] و [[هراس]] پر شده باشد<ref>موعود نامه: ص ۲۲۲.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۱۷۳.</ref>.
+در روایتی [[امام صادق]] (علیه السلام) فرمود: [[پرچم]] [[رسول خدا]] (صلی الله علیه و آله) پس از او فقط به دست [[امیرالمؤمنین]] (علیه السلام) در [[جنگ جمل]] گشوده شد و پس از آن دیگر گشوده نشود تا به دست [[حضرت قائم]]{{ع}} در [[زمان قیام]] دیگر باره آن را باز خواهد کرد و زمانی که آن را بگشاید، ترس از چهار سوی تا فاصله یک ماه راه گسترده شود. (و کسانی که بخواهند با آن [[پرچم]] به [[مبارزه]] برخیزند تا مسافت یک ماه راه از ترس می‌گریزند)<ref>غیبت نعمانی، ص ۳۰۷.</ref>.
+ترس را گاهی می‌توان به عنوان یک [[نعمت]] یاد کرد و شاید هم واسطه‌ای برای [[حفظ جان]] [[مؤمنین]] در زمان‌های خاص و دشوار؛ زیرا [[مؤمنین]] با توجه به [[قدرت]] ایمانی آنها هرگز نمی‌توانند در مقابل [[ظلم]] [[سکوت]] کنند و جولان‌دهی [[مستکبران]] را برنمی‌تابند. اما [[پیش از ظهور]] باید بسیار سنجیده عمل کرد، و به اصطلاح خود را هدر نداد از این روی گاهی ترس باعث [[حفظ جان]] برخی [[مؤمنین]] می‌شود تا آنها برای روز [[ظهور]] [[ذخیره]] شوند.
+[[امام باقر]] (علیه السلام)  فرمود: در [[دل]] [[شیعیان]] ما [[رعب]] و ترس می‌اندازد (تا در امور که باید [[صبر]] پیشه کنند و [[شکیبایی]] نمایند، [[عجله]] به خرج ندهند ولی) زمانی که حضرت [[قائم آل محمد]]{{عم}} [[قیام]] کند، هر کدام از آنان از شیران خشمگین، بی‌باک‌تر و از تیر و سنان برنده‌تر خواهند بود!<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۱۵۷ و کفایة الخصام: ص ۶۸۷.< /ref>.
+[[امام صادق]] (علیه السلام) در [[حدیثی]] فرمود: یکی از عذاب‌های پیش از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} ترسی است که بر [[جان]] [[مردم]] [[عراق]] خواهد افتاد، ترسی که آرام و قرار از آنها بستاند<ref>ارشاد مفید، ص ۳۶۱.</ref>.
+[[رسول خدا]] (صلی الله علیه و آله) فرمود: [[زمین]] از [[ستم]] و [[بیداد]] پر خواهد شد تا جایی که در هر خانه‌ای ترس و [[جنگ]] وارد خواهد شد و [[امام باقر علیه السلام فرمود: [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] نخواهد نمود مگر در دورانی که از [[بیم]] و [[هراس]] پر شده باشد<ref>موعود نامه: ص ۲۲۲.</ref>.<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]،  [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۱۷۳.</ref>
+== علت غیبت امام عصر {{ع}} ==
+در برخی [[روایات]] [[علت]] [[غیبت حضرت مهدی]]{{ع}} را ترسِ از کشته شدن بیان می‌کند. این ترس چیست؟ آیا ترس [[پسندیده]] است یا [[ناپسند]]؟
+[[ائمه علیهم السلام در طول [[امامت]] خود تا جایی که می‌توانستند از انجام [[کارهای خارق‌العاده]] و [[معجزات]] دوری می‌جستند و فقط در جایی که احتیاج به [[اثبات امامت]] و احتیاج بود، و بحث‌های [[عقلی]] برای اشخاص [[کفایت]] نمی‌کرد، [[اقدام]] به صدور معجزاتی گوناگون می‌نمودند. با توجه به این مطلب می‌توان گفت که [[ائمه]] (علیهم‌السلام) سعی داشتند، [[زندگی]] آنان مانند سایرین، روشی عادی و طبیعی داشته باشد. از این روی جملگی آنان یا توسط [[شمشیر]] یا توسط سم به [[شهادت]] رسیدند، در حالی که با انجام معجزه‌ای می‌توانستند از [[قدرت]] مافوق بشری خود استفاده نموده و از خود دفع ضرر نمایند. بنابراین اگر امر بدین منوال پی گرفته می‌شد، آخرین [[حجت خدا]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} نیز به [[شهادت]] می‌رسید. لذا در این دسته [[روایات]] که حکایت از ترس حضرت نسبت به کشته شدن می‌نماید، مراد ترسِ از نفسِ کشته شدن نیست، بلکه منظور آن است که باید [[زمین]] همواره دارای امامی [[معصوم]] باشد، و چون این [[امام]] اگر در ملاء [[عالم ظاهر]] شود، از کشته شدن مصون نخواهد بود، بنابراین به پرده [[غیبت]] درآمده است تا [[زمین]] دارای حجتی از سوی [[خدا]] باشد و شیرازه [[نظام هستی]] از هم نگسلد.
+[[امام صادق]] (علیه السلام) فرمود: [[حضرت قائم]]{{ع}} پیش از [[قیام]] خود از دیدگان غایب خواهد شد. [[راوی]] پرسید: جانم به قربانت! برای چه؟ حضرت پاسخ داد: زیرا او می‌ترسد و با دست اشاره به گلو و شکم [[مبارک]] خود نمود (یعنی از کشته شدن [[بیم]] دارد)... <ref>کمال الدین، ج ۲، ص ۳۴۲ و ۳۴۶.</ref>.
+[[امام زین العابدین]] (علیه السلام) در [[حدیثی]] فرمود: در [[قائم آل محمد]]{{عم}} مانند [[پیامبران]] گذشته ویژگیی‌هایی خواهد بود... و ویژگی او که مانند [[حضرت موسی]]{{ع}} است، ترس و پنهان شدن اوست (زیرا [[حضرت موسی علیه السلام نیز زمانی که یکی از [[فرعونیان]] را به [[قتل]] رسانید از ترس آنان به سوی «[[مدین]]» به نزد [[شعیب]] [[پیامبر]] رفت و از دیده [[فرعونیان]] در [[مصر]] غایب شد)<ref>کمال الدین: ج ۱، ص ۳۲۲.</ref>.
+همچنین در [[تفسیر]] [[آیه]] پنجاه و پنجم [[سوره نور]] فرمود: قسم به [[خدا]] آن کسانی که [[خداوند]] ترس‌شان را تبدیل به [[امنیت]] و [[آرامش]] می‌کند [[حضرت مهدی]]{{ع}} و [[شیعیان]] او خواهند بود، [[خداوند]] این کار را برای آنان به دست یکی از ما [[اهل بیت]] ([[حضرت قائم]]{{ع}}) انجام خواهد داد و آن شخص مهدی این امت است<ref>کنز الدقائق: ج ۹، ص ۳۲۸.</ref>.<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]،  [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۱۷۳.</ref>
 ==پرسش مستقیم==