بحث:الهی بودن وحی

اجمالی از شبهات عصر رسالت

• مشرکان می‌گفتند آیات قرآن از خداوند متعال نیست و پیامبر (ص) قرآن را از افراد آگاه به کتب پیشین گرفته است. یا معانی [قرآن]] از خداوند است؛ ولی الفاظ از پیامبر.
• افراد سخنور و فصیح ابتدا اتهام سحر به قرآن زندند. سپس اعتراف کردند که نه کلام بشر است و نه کلام جن.
• کفار و مشرکان با تعبیرهای مختلف سعی کرده‌اند وحیانیت قرآن را زیر سؤال ببرند مانند:
• افترا: ﴿﴿وَ قالَ الَّذينَ كَفَرُوا إِنْ هَذا إِلاَّ إِفْكٌ افْتَراهُ وَ أَعانَهُ عَلَيْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ﴾﴾.
• اساطیر: ﴿﴿وَ قالُوا أَساطيرُ الْأَوَّلينَ اكْتَتَبَها﴾﴾.
• سحر: ﴿﴿إِنْ هذا إِلاَّ سِحْرٌ مُبينٌ﴾﴾ .
• خداوند بسیار کوتاه به این اتهامات پاسخ داده، در آغاز بی‌اساس بودن شبهه را مطرح نموده که ﴿﴿فَقَدْ جاؤُ ظُلْماً وَ زُوراً﴾﴾ .
• در پاسخ اتهام سحر نیز می‌فرماید: "من اگر دروغگویم خود گرفتار عذاب می‌شوم" جز وحی الهی از چیزی پیروی نمی‌کنم".