عتبه بوسی
 | این یک مقالهٔ خرد است. میتوانید با گسترش آن به امامتپدیا کمک کنید. |
- این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل عتبه بوسی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
رابطه عتبه بوسی با زیارت
- احترام و ارج نهادن به جایگاه والای حرم های مطهر، گاهی هم به بوسیدن در و درگاه در هنگام ورود است. در برخی سروده های عالمانِ عارف درباره زیارت نیز به این عتبه بوسی و ابراز تواضع و ادب و محبت اشاره شده است[۱].
- علامه مجلسی سخن شهید اول را در این مورد به عنوان یکی از آداب زیارت نقل میکند، سپس می افزاید که دلیل مستندی برای استحباب بوسیدن آستان و درگاه نداریم، ولی سجود برای خدا به عنوان شکر الهی بر این توفیق، مانعی ندارد[۲] البته باید توجه داشت که بوسیدن زمین و درگاه به عنوان احترام و شکر، نباید به عنوان سجده بر امام تلقّی شود و بهانهای به دستِ مخالفان افتد تا چنین وانمود کنند که شیعیان در پیشگاه امامان خود سجده می کنند، درحالی که سجده بر غیر خدا جایز نیست!! بوسیدن زمین به شکرانه توفیق الهی و بر نعمت زیارت، غیر از سجده به یک انسان است. صورت بر زمین نهادن یا بوسه بر آستان زدن، نهایت ادب و ارادت و محبت نسبت به یکی از اولیای مقرّب درگاه خداست و هیچ ربطی به شرک و پرستش غیرخدا ندارد[۳].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ زیارت، ص:۳۴۶، ۳۴۷.
- ↑ بحارالأنوار، ج ۹۷، ص ۱۳۴و ۱۳۶..
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ زیارت، ص:۳۴۶، ۳۴۷.