ابراهیم بن مهزم اسدی

آشنایی اجمالی

ابراهیم بن مهزم بن ابی بردة اسدی ازدی کوفی، معروف به ابن ابی برده، از قبیله بنی‌نصر، از راویان طبقه پنجم یا ششم^[۱] و از اصحاب امام باقر(ع)^[۲]، امام صادق(ع) و امام کاظم(ع) بود^[۳] و از دو امام اخیر روایت کرده است^[۴]. ابراهیم بن مهزم افزون بر امامان معصوم، از محدثانی همچون ابراهیم کرخی، اسحاق بن عمار، ابوحمزة ثمالی و طلحة بن زید حدیث آموخته و روایت کرده است. وی دارای شاگردان و راویانی نیز بوده که مشهورترین ایشان محمد بن اسماعیل بن بزیع، حسن بن محبوب^[۵]، محمد بن سنان^[۶] و جعفر بن بشیر می‌باشند.

در کتب رجالی قدما هیچ نقطه ضعفی برای ابراهیم بن مهزم ذکر نشده و بزرگانی چون نجاشی بر وثاقت وی تأکید کرده‌اند^[۷]. نجاشی نوشته است: ابراهیم بن مهزم ثقة ثقه می‌باشد^[۸]. ابن داوود نیز نام او را در باب ممدوحان ذکر کرده است^[۹]. افزون بر این، وی فردی مورخ و عالم شمرده شده است^[۱۰] و ابن‌شهرآشوب در کتاب المناقب^[۱۱] او را از خواص اصحاب امام صادق(ع) دانسته است. طبق روایتی که صفار نقل می‌کند، گویا ابراهیم در مدینه با مادر خود به تندی سخن گفته بود و فردای آن روز، امام صادق(ع) با آگاهی از این ماجرا وی را به سبب این رفتار سرزنش کرده و به نرم‌خویی با مادر سفارش فرمودند^[۱۲]

از تاریخ وفات وی گزارشی ثبت نشده، اما کتابِ اصل (از اصول اربعمائه) از آثار اوست^[۱۳]..^[۱۴]

جستارهای وابسته

بنی‌نصر (قبیله)

منابع

جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۱
جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱

پانویس

↑ ر. ک: الموسوعة الرجالیه (طبقات رجال الکافی - طبقات رجال التهذیب)، ص۳۴.
↑ رجال ابن داوود ۱۹.
↑ رجال الطوسی، ۱۵۴.
↑ رجال النجاشی، ج۱، ص۱۰۱.
↑ تفسیر کنز الدقائق، ج۳، ص۳۵۰؛ ج۷، ص۴۲۰؛ ج۱۰، ص۵۱۳.
↑ الکافی، ج۱، ص۳۶۹، ح۷؛ ج۲، ص۱۱۵، ح۱۳؛ ج۳، ص۱۲۱، ح۷؛ ج۴، ص۱۵۳، ح۵؛ ج۶، ص۲۹۴، ح۱۵؛ ص۳۰۰، ح۷، ص۳۱۸، ح۱ و ص۳۴۵، ح۲.
↑ رجال النجاشی، ج۱، ص۱۰۱؛ جامع الرواة، ج۱، ص۳۴.
↑ رجال النجاشی، ص۲۲، ش۳۱.
↑ ر. ک: ابن داوود، الرجال، ص۱۹، ش۳۸.
↑ معجم المؤلفین، ج۱، ص۱۱۷.
↑ «وَ مِنْ خَوَاصِّ أَصْحَابِهِ... إِبْرَاهِیمَ بْنِ مِهْزَمٍ الْأَسَدِیِّ»؛ مناقب آل أبی طالب، ص۲۸۱.
↑ بصائر الدرجات، ص۲۴۳، ح۳.
↑ طوسی، الفهرست، ج۹؛ رجال النجاشی، ج۱، ص۱۰۱.
↑ جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱، ص۶۴.
ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری، ج۱ ص۵۱۹-۵۲۱.

[1] ر. ک: الموسوعة الرجالیه (طبقات رجال الکافی - طبقات رجال التهذیب)، ص۳۴.

[2] رجال ابن داوود ۱۹.

[3] رجال الطوسی، ۱۵۴.

[4] رجال النجاشی، ج۱، ص۱۰۱.

[5] تفسیر کنز الدقائق، ج۳، ص۳۵۰؛ ج۷، ص۴۲۰؛ ج۱۰، ص۵۱۳.

[6] الکافی، ج۱، ص۳۶۹، ح۷؛ ج۲، ص۱۱۵، ح۱۳؛ ج۳، ص۱۲۱، ح۷؛ ج۴، ص۱۵۳، ح۵؛ ج۶، ص۲۹۴، ح۱۵؛ ص۳۰۰، ح۷، ص۳۱۸، ح۱ و ص۳۴۵، ح۲.

[7] رجال النجاشی، ج۱، ص۱۰۱؛ جامع الرواة، ج۱، ص۳۴.

[8] رجال النجاشی، ص۲۲، ش۳۱.

[9] ر. ک: ابن داوود، الرجال، ص۱۹، ش۳۸.

[10] معجم المؤلفین، ج۱، ص۱۱۷.

[11] «وَ مِنْ خَوَاصِّ أَصْحَابِهِ... إِبْرَاهِیمَ بْنِ مِهْزَمٍ الْأَسَدِیِّ»؛ مناقب آل أبی طالب، ص۲۸۱.

[12] بصائر الدرجات، ص۲۴۳، ح۳.

[13] طوسی، الفهرست، ج۹؛ رجال النجاشی، ج۱، ص۱۰۱.

[14] جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱، ص۶۴.
ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری، ج۱ ص۵۱۹-۵۲۱.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

[۱۳]

[۱۴]