خمیصة بن ابان حدانی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
(تغییرمسیر از حمیضة بن ابان)

آشنایی اجمالی

با توجه به نسبتش، او از تیره بنی‌حدان بن شمس بن عمرو از قبیله ازد است[۱]. ابن حجر[۲] به نقل از وثیمه[۳] و نیز ابن فتحون[۴] می‌گوید: او بود که خبر وفات رسول خدا(ص) را از مدینه به عمان برد و خطاب به مردم عمان گفت: مدینه را در حالی ترک کردم که مردم از شدت مصیبت پیامبر(ص) همانند دیگ جوشان در حال عزاداری بودند.

گویا خمیصه این خبر را با حالتی مملو از نوحه و ماتم به اطلاع مردم عمان رسانده است؛ زیرا عمرو بن عاص[۵] در شعری که در وصف این خبررسانی سروده، می‌گوید: خمیصه خبر وفات پیامبر(ص) را چنان بیان کرد که قلوب مردم را پاره پاره کرد، زبان‌ها را خشکاند و مانند چشمه اشک‌ها را از چشمان مردم جاری ساخت[۶].

ابن اثیر[۷] نیز بدون اشاره به منبع خاصی، با نقل همین قضیه، نام خمیصه را در شمار صحابه آورده است؛ اما مغلطای[۸] ضمن آنکه نام او را «خمیضه» ثبت کرده، صحابی بودن وی را به دلیل اینکه خبر نقل شده از او[۹] دلالتی بر رؤیت ندارد، قبول نکرده است. ذهبی[۱۰] نیز هر چند نام خمیصه را در شمار صحابه آورده، ولی خبر نقل شده از او را حدیث منکر[۱۱] می‌داند. در بعضی از نسخه‌های کتاب الاکمال، ابن ماکولا از خمیصه با عنوان حمیضه یاد کرده[۱۲]، ولی همان‌گونه‌که ابن حجر[۱۳] تصریح کرده، صحیح، همان خمیصه است.[۱۴]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. سمعانی، الأنساب، ج۲، ص۱۸۴.
  2. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۲۹۰.
  3. بن موسی بن فرات فارسی معروف به وشاء، م ۲۳۷، مؤلف کتاب اخبار الرده.
  4. م ۵۲۰، مؤلف ذیل بر الاستیعاب.
  5. که در آن هنگام در عمان بود، بنگرید: ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۲۰۱؛ شامی، سبل الهدی والرشاد، ج۱۱، ص۳۶۵.
  6. ابن ماکولا، الإکمال، ج۳، ص۵، پاورقی؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۲۹۰.
  7. ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۱۸۷.
  8. مغلطای، الإنابة الی معرفه المختلف فیهم من الصحابة، ج۱، ص۲۰۹.
  9. بردن خبر وفات پیامبر(ص) به عمان.
  10. ذهبی، تجرید أسماء الصحابه، ج۱، ص۱۶۲.
  11. حدیثی که راوی آن مطلبی بر خلاف روایت راویان ثقه نقل کرده، یا در میان راویان آن، افزون بر تفرد در نقل، هیچ کس ثقه نباشد، بنگرید: ابن الصلاح، مقدمه ابن الصلاح، ص۶۴.
  12. ابن ماکولا، الإکمال، ج۳، ص۵، پاورقی.
  13. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۱۱۳.
  14. قلیچ، رسول، مقاله «خميصة بن ابان حدانی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۵۴.