خطبه ۱۴۳ نهج البلاغه
(تغییرمسیر از خطبه ۱۴۳)
مقدمه
این خطبه درباره طلب باران از درگاه خداوند متعال است، و دومین خطبهای است که در نهج البلاغه در باب استسقاء میخوانیم (خطبه اوّل خطبه ۱۱۵ بود). این خطبه در واقع از سه بخش تشکیل شده:
- بخش اوّل بیانگر این حقیقت است که زمین و آسمان مطیع فرمان خدا هستند و هر زمان اراده کند آنها برکاتشان را در اختیار انسانها میگذارند، بنابر این در پشت این عالم اسباب باید به ذات مسبب الاسباب توجه کرد.
- بخش دوّم ناظر به این مطلب است که اعمال سوء و گناهان و معاصی سبب میشود که درهای خیرات به فرمان خدا بسته شود و کلید گشودن این درها، همان استغفار از گناه و بازگشت به سوی پروردگار است.
- در بخش سوّم به مناسبت مراسم نماز باران امام(ع) دست به درگاه خدا بر میدارد و با تعبیراتی بسیار دلنشین، مؤثر و پر معنا از خدا طلب باران میکند، بارانی پر برکت که زمینها را سیراب و درختان را پر ثمر و مردم را شادمان سازد[۱].
