ذؤیب بن ابی‌ذؤیب هذلی

آشنایی اجمالی

وی فرزند ابوذؤیب هذلی شاعر مشهور است[۱] که در انتساب به قبیله خود بنی هذیل بن مدرکه، به «هذلی» منسوب است[۲]. ابن حجر[۳] شرح حال ذؤیب را همانند پدرش در بخش سوم (مخضرمین) آورده و گفته است: وی با چهار برادر دیگرش در زمان خلافت عمر بن خطاب بر اثر بیماری طاعون مرد و پدرش که شاعری توانا بود در سوگ او و برادرانش قصیده‌ای جانسوز سرود. این شعر از نظر سبک و نیکویی به حدی است که ابوذؤیب را از دیگر شاعران برتری داده است[۴].[۵]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۵۸.
  2. ر.ک: ابن کلبی، جمهره النسب، ج۱، ص۱۹۰؛ ابن سلام، کتاب النسب، ص۲۳۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۱، ص۲۵۳.
  3. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۵۸.
  4. ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۶، ص۲۸۰؛ یاقوت حموی، معجم الادباء، ج۱۱، ص۸۹؛ نیز ر.ک: مدخل ابوذؤیب هذلی.
  5. بانشی، رحمت‌الله، مقاله «ذؤیب بن ابی‌ذؤیب هذلی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۸۸-۲۸۹.