رافع بن عمرو غفاری

آشنایی اجمالی

وی برادر حکم بن عمرو بن مجدع صحابی^[۱] و بر اساس نسب حکم، او از تیره بنی‌ضمرة بن بکر بن عبدمناة از کنانه بود^[۲]. با آنکه وی و برادرش را با نسبت غفاری می‌‌شناسند، اما گفته‌اند آنان از تیره بنی‌نعیلة بن ملیل، برادر غفار هستند و نسبت غفاری بر آنان غالب شده است^[۳]. نام جد وی را مخدع^[۴]، مخدج^[۵] و مجدج^[۶] نیز گفته‌اند که نتیجه تصحیف است. کنیه‌اش را ابوجبیر^[۷] آورده و گفته‌اند در بصره سکونت گزید^[۸]. وی را از صالحان صحابه دانسته‌اند^[۹] و گفته‌اند او دو حدیث نقل کرده است^[۱۰].

از وی نقل شده است که گفت: من زمانی که نوجوان بودم به درخت نخلی از انصار سنگ پرتاب کردم و رسول خدا(ص) مرا دید چون سبب پرسید، گفتم: می‌خواهم خرما بخورم، فرمود: به درخت سنگ نزن و از آنچه زیر درخت ریخته است بخور؛ سپس دست بر سر من کشید و گفت: خدایا شکم او را سیر کن^[۱۱]. وی در خبری دیگر می‌گوید: از رسول خدا(ص) شنیدم که فرمود: پس از من گروهی از امتم قرآن را به گونه ای می‌خوانند که از گلویشان بالاتر نمی‌رود؛ آنان از دین خارج می‌‌شوند چنان که تیر از کمان رها می‌‌شود^[۱۲]، آنان به دین باز نمی‌گردند؛ آنان بدترین مردم و بد اخلاق‌ترین آنانند^[۱۳]. وی در سال پنجاهم در بصره درگذشت^[۱۴].^[۱۵]

جستارهای وابسته

منابع

خانجانی، قاسم، مقاله «رافع بن عمرو غفاری»، دانشنامه سیره نبوی ج۳

پانویس

↑ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۲.
↑ ر.ک: ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۱۸۶.
↑ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۲؛ نیز ر.ک: ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۳۸.
↑ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۲؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۳۸.
↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۶۷.
↑ صفدی، الوافی بالوفیات، ج۱۴، ص۴۹.
↑ مزی، تهذیب الکمال، ج۹، ص۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۶۷.
↑ بغوی، معجم الصحابه، ج۲، ص۳۶۷؛ ابونعیم، معرفة الصحابه، ج۲، ص۱۰۵۰؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۲.
↑ ابن حبان، مشاهیر علماء الامصار، ص۶۸.
↑ ذهبی، تجرید اسماء الصحابه، ج۱، ص۱۷۴.
↑ ابن ابی‌شیبه، المصنف، ج۵، ص۳۸؛ ابن ابی‌عاصم، ج۲، ص۲۶۴؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۵، ص۱۹.
↑ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۲۱؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۳۹.
↑ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۲۱؛ بغوی، معجم الصحابه، ج۲، ص۳۶۷؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۶، ص۴۲۹.
↑ حاکم نیشابوری، المستدرک، ج۳، ص۴۴۳.
↑ خانجانی، قاسم، مقاله «رافع بن عمرو غفاری»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۳۰۱.

[1] ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۲.

[2] ر.ک: ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۱۸۶.

[3] ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۲؛ نیز ر.ک: ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۳۸.

[4] ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۲؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۳۸.

[5] ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۶۷.

[6] صفدی، الوافی بالوفیات، ج۱۴، ص۴۹.

[7] مزی، تهذیب الکمال، ج۹، ص۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۶۷.

[8] بغوی، معجم الصحابه، ج۲، ص۳۶۷؛ ابونعیم، معرفة الصحابه، ج۲، ص۱۰۵۰؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۲.

[9] ابن حبان، مشاهیر علماء الامصار، ص۶۸.

[10] ذهبی، تجرید اسماء الصحابه، ج۱، ص۱۷۴.

[11] ابن ابی‌شیبه، المصنف، ج۵، ص۳۸؛ ابن ابی‌عاصم، ج۲، ص۲۶۴؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۵، ص۱۹.

[12] ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۲۱؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۳۹.

[13] ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۲۱؛ بغوی، معجم الصحابه، ج۲، ص۳۶۷؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۶، ص۴۲۹.

[14] حاکم نیشابوری، المستدرک، ج۳، ص۴۴۳.

[15] خانجانی، قاسم، مقاله «رافع بن عمرو غفاری»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۳۰۱.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

[۱۳]

[۱۴]

[۱۵]