فضیلت علم اعطایی به اهل بیت (مقاله)

فضیلت علم اعطایی به اهل بیت(ع) عنوان مقاله‌ای است که به بررسی علم خاندان پیامبر اکرم(ص) می‌پردازد. این مقاله توسط علی راد؛ زهرا محمدی‌نیک به زبان فارسی نوشته شده و در دوفصلنامه حدیث و اندیشه، پاییز و زمستان ۱۳۸۸، بهار و تابستان ۱۳۸۹ (شماره ۸ و ۹) در ۱۴ صفحه منتشر شده است^[۱]

چکیده مقاله

نویسندگان در ابتدای چکیده مقاله خود می‌نویسند: «یکی از فضایل اهل بیت(ع)، علم اعطا شده خداوند به آنهاست. روایات الکافی و بصائر الدرجات به این موضوع تصریح دارند و آیۀ ۴۹ سورۀ عنکبوت ﴿بَلْ هُوَ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلاَّ الظَّالِمُونَ﴾ ^[۲] ^[۳] را ناظر و بلکه مختصّ به اهل بیت(ع) دانسته‌اند. برای بررسی این اختصاص، اصطلاح ﴿أُوتُوا الْعِلْمَ﴾ که با واژۀ «علم و عالم» اندکی متفاوت است، در قرآن کاویده و نظرات مفسّران آورده شد. این مفهوم، ویژۀ اهل بیت(ع) نیست، امّا عطا شدگان علم در آیۀ ۴۹ سورۀ عنکبوت، تنها همان اهل بیت(ع) هستند. این آیه، قرآن را نه واژه و نوشته، بلکه آیه‌هایی روشن در سینۀ ﴿أُوتُوا الْعِلْمَ﴾ دانسته است. روایت‌های متعدد اثبات‌کنندۀ این انحصار را نیز در این نوشتار آورده‌ایم»^[۱].

حجت‌ الاسلام‌ و المسلمین دکتر علی راد، (متولد ۱۳۵۶ ارومیه). عضو هیئت علمی دانشگاه تهران پردیس فارابی، معاون گروه قرآن دانشکده علوم حدیث، مدیر گروه قرآن و حدیث پژوهشکده آینده‌پژوهی و مهدویت، مدیر دفتر شرق‌شناسی و حدیث پژوهشکده علوم و معارف حدیث، مدیر دفتر اطلاع‌رسانی پژوهش‌های جهانی حدیث‌محور؛ معاونت بین الملل دارالحدیث از جمله فعالیت‌های وی است. او علاوه بر تدریس در حوزه‏‌های علمیه، به تألیف مقالات و کتب علمی و دینی پرداخته است. «راز امامت در قرآن»، «انسان در تراز قرآن»، «مؤدت اهل بیت در آیینه وحی»، «جریان‌شناسی تفسیر نگاری‌های فقهی»، «مبانی کلامی امامیه در تفسیر»، و «آیین زندگی در سیره رضوی» برخی از این آثار است^[۴].
در مورد زهرا محمدی‌نیک اطلاعاتی در دست نیست.

↑ ^۱٫۰ ^۱٫۱ پایگاه مجلات تخصصی نور
↑ اما آن (قرآن) آیاتی روشن است در سینه کسانی که به آنان دانش داده‌اند و آیات ما را جز ستمکاران انکار نمی‌کنند؛ سوره عنکبوت، آیه: ۴۹.
↑ اما آن (قرآن) آیاتی روشن است در سینه کسانی که به آنان دانش داده‌اند و آیات ما را جز ستمکاران انکار نمی‌کنند؛ سوره عنکبوت، آیه: ۴۹.
↑ وبگاه دانشگاه قرآن و حدیث