نامه ۳۲ نهج البلاغه

این مدخل زیرشاخهٔ بحث نهج البلاغه است. مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد

مقدمه

این نامه (طبق آنچه مرحوم سیّد رضی آورده است) از سه بخش تشکیل می‌شود.

1. بخش اوّل معاویه را اندرز می‌دهد؛ اندرزی آمیخته با سرزنش که از گمراه‌ کردن مردم بپرهیزد و آنها را به عصر جاهلیّت باز نگرداند و در عاقبت این کار بیندیشد.
2. در بخش دوم از کسانی سخن می‌گوید که اطراف او را گرفته‌اند و گمراهانی که به قهقرا برگشته‌اند و بر حسب و نسب و تفاخرات قومی اعتماد و از او پیروی می‌کنند؛ ولی جمعی از اهل بصیرت پس از آنکه از برنامه‌های مرموز و فاسد او آگاه شدند دست از همکاری برداشته و به او پشت کردند و به خدا روی آوردند. در پایان این بخش از نامه، امام(ع) معاویه را به تقوای الهی و پرهیز از پیروی شیطان دعوت می‌کند و به او یادآور می‌شود که دنیا به هر حال پایان می‌گیرد و آخرت نزدیک است مراقب آن باش.
3. بخش سوم، دعوت معاویه به تقوا و هشدار به اوست که خود را از دام شیطان برهاند و توجّه به نزدیک بودن پایان عمر خویش داشته باشد.

منابع

1. مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۱۲