نامه ۶ نهج البلاغه
(تغییرمسیر از نامه ششم)
مقدمه
امام(ع) طیّ این نامه در واقع در چند چیز با معاویه اتمام حجت میکند:
- نخست اینکه مسأله بیعت او همانند بیعت مردم با خلفای پیشین بود (بلکه از جهاتی برتر) بنابراین هیچ کس نمیتواند به مخالفت با آن برخیزد و باید همه با آن هماهنگ باشند.
- دیگر اینکه کسانی که از حوزه بیعت دور بودهاند چون به آنها خبر میرسد که مهاجرین و انصار با کسی بیعت کردهاند، در نتیجه آنها نیز باید بپذیرند، همانگونه که سابقا همچنین بوده است.
- دیگر اینکه اگر کسی بخواهد از این بیعت خارج شود باید او را باز گردانند و اگر سرکشی و مقاومت کند مسلمانان میتوانند با او به جنگ برخیزند.
- دیگر اینکه قتل عثمان را بهانهای برای سرپیچی از بیعت قرار دادن بسیار نادرست و بیمعناست،؛ چراکه امام(ع) کمترین دخالت در قتل عثمان نداشته است.
- و در پایان از معاویه دعوت میکند با جریر بن عبداللَّه که نماینده آن حضرت بود بیعت کند و آتشها را خاموش سازد[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۱۱، ص۷۹ ـ ۸۰.