نامه ۱۰ نهج البلاغه
(تغییرمسیر از نامه ۱۰)
مقدمه
این نامه در حقیقت از چهار بخش تشکیل یافته است:
- در بخش اوّل امام(ع) معاویه را نصیحت میکند و نسبت به سرنوشتش در قیامت و عواقب کارهایش هشدار میدهد، هر چند او را اسیر شیطان میداند و امید چندانی به هدایت او ندارد.
- در بخش دوم این نکته را به معاویه گوشزد میکند که چگونه میخواهد زمامداری امّت اسلامی را بر عهده بگیرد در حالی که نه سابقه درخشانی در اسلام دارد و نه از خانواده شریف و با تقوایی است.
- در بخش سوم این نکته را گوشزد میفرماید که چرا دعوت به جنگ کردهای مردم را رها کن و تنها به میدان بیا و با من نبرد تن به تن کن تا تکلیف مسلمانان روشن گردد و گذشته تاریخ اسلام را که طعم شمشیر را بر جد و برادر و داییات نشاندم به یاد تو آورد.
- و بالاخره در بخش چهارم بهانه خونخواهی عثمان را مطرح میفرماید و میگوید: تو به خوبی میدانی چه کسی قاتل عثمان بوده است چرا به سراغ او نمیروی؟ و در پایان میفرماید: میبینم که در میدان جنگ، ضجه و ناله لشکرت بلند میشود و شکست بعد از شکست دامنت را میگیرد و سرانجام به کتاب خدا پناه میبری در حالی که به آن ایمان نداری[۱].
