نعمت امام مهدی

از امامت‌پدیا
(تغییرمسیر از نعمت حضرت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • علاوه بر این‌که وجود حضرت، نعمت است، آن‌چه از نعمت‌ها که بندگان در آن غوطه‌ورند (از نعمت‌های ظاهری و باطنی) همه به برکت وجود شریف حضرت حجت علیه السلام است.
  • امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه شریفه ﴿ ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ[۱] می‌فرماید: نعیم ما هستیم[۲].
  • وجود امام، عظیم‌ترین نعمت‌های الهی است، زیرا که اصل سایر نعمت‌های ظاهری و باطنی است و از این‌جا است که در روایات آمده که همه مردم روز قیامت درباره نعیم مورد سؤال قرار می‌گیرند. البته نعمت‌های آن حضرت در زمان ظهورش نیز ویژگی خاصی دارد[۳]. چنان‌که اخباری در این‌باره وارد شده است. پیامبر اکرم صلى الله عليه وآله وسلم فرمود: امت من در زمان مهدی به نعمتی متنعم خواهند شد که هیچ‌گاه به مثل آن متنعم نگشته‌اند. آسمان باران رحمتش را بر آن‌ها می‌بارد و زمین هیچ گیاهی را رها نمی‌کند، مگر این‌که آن را برآورد[۴].
  • حضرت امیر علیه السلام در تفسیر آیه مبارکه: ﴿أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُواْ نِعْمَةَ اللَّهِ كُفْرًا[۵]؛ آیا ندیدی آنان را که نعمت الهی را به کفر بدل ساختند، فرمود: ما آن نعمت هستیم که خداوند بر بندگانش عنایت کرده و به سبب ما رستگار می‌گردند آنان که روز قیامت رستگار می‌شوند[۶].
  • پس خود حضرت مهدی علیه السلام نعمت است و از آن‌جا که شکر نعمت واجب است، شیعیان باید شکر نعمت حضرت را چنین به جا بیاورند:
  1. شناخت قلبی و معرفت این نعمت والای الهی؛
  2. بیان کردن فضایل و نشر دلایل آن بزرگوار؛
  3. صدقه دادن برای سلامتی وجود آن حضرت؛
  4. تقرب جستن به آستانه او با انجام دادن کارهایی که موردپسند و مایه نزدیک شدن به درگاهش است؛
  5. اهتمام به دعاهای خالصانه برای تعجیل فرج آن حضرت[۷][۸].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. سوره تکاثر، ۸.
  2. تفسیر برهان، ج ۴، ص ۵۰۳.
  3. مکیال المکارم، ج ۱، ص ۲۹۲.
  4. بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۸۳.
  5. سوره ابراهیم، ۲۸.
  6. اصول کافی، ج ۱، ص ۲۱۷.
  7. مکیال المکارم، ج ۱، ص ۳۶۳.
  8. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۷۳۵.