سوره بلد در علوم قرآنی: تفاوت میان نسخه‌ها

سوره بلد در علوم قرآنی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۰

۳۲ بایت حذف‌شده ، ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲

جز

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

دیداریویکی‌متن

HeydariBot

۱۱۸٬۲۸۱

ویرایش

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-{{امامت}}
 {{مدخل مرتبط
 | موضوع مرتبط = سوره بلد
@@ خط ۲۳: / خط ۲۲: @@
 در آیات {{متن قرآن| فَلا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ فَكُّ رَقَبَةٍ أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ }}<ref>«اما او از گذرگاه سخت نگذشت،؛ و تو چه دانی که گذرگاه سخت چیست؟ آزاد کردن برده‌ای است، یا خوراک دادن در روز گرسنگی، به یتیمی خویشاوند، یا به بینوایی زمینگیر، آنگاه، از کسانی خواهد بود که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به شکیبایی و یکدیگر را به مهرورزی سفارش می‌کنند. آنان، خجستگانند» سوره بلد، آیه ۱۱-۱۸.</ref> [[آزاد]] کردن بردگان، اِطعام یتیمانِ [[خویشاوند]] و [[مستمندان]] به [[خاک]] نشسته و [[ایمان به خدا]] و توصیه یکدیگر به [[بردباری]] و [[مهربانی]] گردنه‌‌های صعب العبور در مسیر زندگی انسان معرفی شده است که انسان با [[ناسپاسی]]، از گذشتن آن [[سرپیچی]] می‌‌کند.<ref>الکشاف، ج ۴، ص۷۵۵.</ref>
-در آیات {{متن قرآن| أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ  عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ }}<ref>« آنان، خجستگانند؛ و آنان که به آیات ما، کفر ورزیدند، ناخجستگانند؛ آنان را آتشی فرو پوشیده فرا خواهد گرفت» سوره بلد، آیه ۱۸-۲۰.</ref> از کسانی که از این گردنه صعب‌‌العبور بگذرند به [[اصحاب یمین]] یعنی کسانی‌‌که به نشانه پذیرفته شدن اعمالشان [[نامه عمل]] آنان به دست راستشان داده می‌‌شود یاد می‌‌کند و در مقابل، کسانی را که به [[آیات]] [[خداوند]] [[کافر]] شوند [[اصحاب]] مشئمه که [[نامه]] عملشان به دست چپشان داده می‌‌شود و بر آنها آتشی فراگیر و پوشنده است معرفی می‌‌کند.<ref>[[علی اسعدی|اسعدی، علی]]، [[سوره بلد - اسعدی (مقاله)| مقاله «سوره بلد»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>
+در آیات {{متن قرآن| أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ  عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ }}<ref>«آنان، خجستگانند؛ و آنان که به آیات ما، کفر ورزیدند، ناخجستگانند؛ آنان را آتشی فرو پوشیده فرا خواهد گرفت» سوره بلد، آیه ۱۸-۲۰.</ref> از کسانی که از این گردنه صعب‌‌العبور بگذرند به [[اصحاب یمین]] یعنی کسانی‌‌که به نشانه پذیرفته شدن اعمالشان [[نامه عمل]] آنان به دست راستشان داده می‌‌شود یاد می‌‌کند و در مقابل، کسانی را که به [[آیات]] [[خداوند]] [[کافر]] شوند [[اصحاب]] مشئمه که [[نامه]] عملشان به دست چپشان داده می‌‌شود و بر آنها آتشی فراگیر و پوشنده است معرفی می‌‌کند.<ref>[[علی اسعدی|اسعدی، علی]]، [[سوره بلد - اسعدی (مقاله)| مقاله «سوره بلد»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>
 ==[[فضیلت]] [[تلاوت]] [[سوره]]==
@@ خط ۴۴: / خط ۴۳: @@
 [[سوره بلد]] از جهت ساختاری به چهار بخش تقسیم می‌شود:
-#[[آیات]]: {{متن قرآن|لا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ لَقَدْ خَلَقْنَا الإِنسَانَ فِي كَبَدٍ }}<ref>« نه، سوگند می‌خورم به این شهر، که تو در این شهر ساکنی، و سوگند به پدر، و فرزندی که آورده است، که بی‌گمان انسان را در رنج آفریده‌ایم» سوره بلد، آیه ۱-۴.</ref>؛
+# [[آیات]]: {{متن قرآن|لا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ لَقَدْ خَلَقْنَا الإِنسَانَ فِي كَبَدٍ }}<ref>«نه، سوگند می‌خورم به این شهر، که تو در این شهر ساکنی، و سوگند به پدر، و فرزندی که آورده است، که بی‌گمان انسان را در رنج آفریده‌ایم» سوره بلد، آیه ۱-۴.</ref>؛
-#[[آیات]]: {{متن قرآن|أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالا لُّبَدًا  أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُ أَحَدٌ أَلَمْ نَجْعَل لَّهُ عَيْنَيْنِ وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ }}<ref>«آیا گمان دارد که هرگز کسی بر او چیرگی نمی‌تواند داشت؟ می‌گوید: دارایی هنگفتی را تباه کردم، آیا می‌پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟ آیا برای او دو چشم نیافریده‌ایم، و زبان و دو لب؟ و آیا به او دو راه (خیر و شرّ) را نشان ندادیم؟» سوره بلد، آیه ۵-۱۰.</ref>؛
+# [[آیات]]: {{متن قرآن|أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالا لُّبَدًا  أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُ أَحَدٌ أَلَمْ نَجْعَل لَّهُ عَيْنَيْنِ وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ }}<ref>«آیا گمان دارد که هرگز کسی بر او چیرگی نمی‌تواند داشت؟ می‌گوید: دارایی هنگفتی را تباه کردم، آیا می‌پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟ آیا برای او دو چشم نیافریده‌ایم، و زبان و دو لب؟ و آیا به او دو راه (خیر و شرّ) را نشان ندادیم؟» سوره بلد، آیه ۵-۱۰.</ref>؛
-#[[آیات]]: {{متن قرآن|فَلا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ فَكُّ رَقَبَةٍ أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ}}<ref>«اما او از گذرگاه سخت نگذشت،؛ و تو چه دانی که گذرگاه سخت چیست؟ آزاد کردن برده‌ای است، یا خوراک دادن در روز گرسنگی، به یتیمی خویشاوند، یا به بینوایی زمینگیر، آنگاه، از کسانی خواهد بود که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به شکیبایی و یکدیگر را به مهرورزی سفارش می‌کنند» سوره بلد، آیه ۱۱-۱۷.</ref>؛
+# [[آیات]]: {{متن قرآن|فَلا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ فَكُّ رَقَبَةٍ أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ}}<ref>«اما او از گذرگاه سخت نگذشت،؛ و تو چه دانی که گذرگاه سخت چیست؟ آزاد کردن برده‌ای است، یا خوراک دادن در روز گرسنگی، به یتیمی خویشاوند، یا به بینوایی زمینگیر، آنگاه، از کسانی خواهد بود که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به شکیبایی و یکدیگر را به مهرورزی سفارش می‌کنند» سوره بلد، آیه ۱۱-۱۷.</ref>؛
-#[[آیات]]: {{متن قرآن| أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ }}<ref>«آنان، خجستگانند؛ و آنان که به آیات ما، کفر ورزیدند، ناخجستگانند؛ آنان را آتشی فرو پوشیده فرا خواهد گرفت» سوره بلد، آیه ۱۸-۲۰.</ref>.
+# [[آیات]]: {{متن قرآن| أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ }}<ref>«آنان، خجستگانند؛ و آنان که به آیات ما، کفر ورزیدند، ناخجستگانند؛ آنان را آتشی فرو پوشیده فرا خواهد گرفت» سوره بلد، آیه ۱۸-۲۰.</ref>.
 اختتام سوره با [[آیه]] مشهور [[رنج]] و [[سختی]] جنس [[انسان]]، [[امر]] ذاتی [[سیر]] [[حیات]] بشری است. سپس سوره به دو گروه [[اجتماعی]] جوانمردان [[مؤمن]] و [[کافران]] [[بی‌ایمان]] و [[مسلمانان]] خودپرست اشاره می‌کند. و فاتحان [[زندگی]] [[سرمدی]] سرافراز را [[مؤمنین]] [[صابر]] و [[مهربان]] بر [[خلق]] می‌شمارد و [[تعاون اجتماعی]] و [[یاری]] طبقات بی‌پناه و [[ضعیف]] نظیر بردگان و [[یتیمان]] را از شروط [[رستگاری]] [[اخروی]] بیان می‌کند. اختتام سوره حاوی هشدار شدید به کافران [[آیات الهی]] است.<ref>[[سید سلمان صفوی|صفوی، سید سلمان]]، [[سوره بلد (مقاله)|مقاله «سوره بلد»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]].</ref>
 == منابع ==
 {{منابع}}
-#[[پرونده:1100409.jpg|22px]] [[علی اسعدی|اسعدی، علی]]، [[سوره بلد - اسعدی (مقاله)| مقاله «سوره بلد»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۵ (کتاب)|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۵''']]
+# [[پرونده:1100409.jpg|22px]] [[علی اسعدی|اسعدی، علی]]، [[سوره بلد - اسعدی (مقاله)| مقاله «سوره بلد»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۵ (کتاب)|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۵''']]
 # [[پرونده: 10524027.jpg|22px]] [[سید سلمان صفوی|صفوی، سید سلمان]]، [[سوره بلد (مقاله)|مقاله «سوره بلد»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]
 {{پایان منابع}}
@@ خط ۶۰: / خط ۵۹: @@
 [[رده:سوره بلد]]
-[[رده:مدخل]]