جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
جز (جایگزینی متن - '</ref>.↵↵{{مدخل امام علی}}' به '</ref>. == جستارهای وابسته == {{مدخل امام علی}}') |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = امام علی | | موضوع مرتبط = امام علی | ||
| خط ۱۵: | خط ۱۴: | ||
==تشکیل نیروهای ویژه== | ==تشکیل نیروهای ویژه== | ||
* [[امام صادق]]{{ع}}: [[سپاه ویژه]]، شش هزار نفر از [[یاران علی]]{{ع}} بودند<ref>{{متن حدیث|الإمام الصادق{{ع}}: کانوا- شُرطَةُ الخَمیسِ- سِتةَ آلافِ رَجُلٍ أنصارهُ [أی عَلِی{{ع}}]}} (الاختصاص، ص ۲).</ref>. | * [[امام صادق]]{{ع}}: [[سپاه ویژه]]، شش هزار نفر از [[یاران علی]]{{ع}} بودند<ref>{{متن حدیث|الإمام الصادق{{ع}}: کانوا- شُرطَةُ الخَمیسِ- سِتةَ آلافِ رَجُلٍ أنصارهُ [أی عَلِی{{ع}}]}} (الاختصاص، ص ۲).</ref>. | ||
* [[رجال الکشی (کتاب)|رجال الکشی]]- به [[نقل]] از [[ابو جارود]]-: به [[اصبغ بن نباته]] گفتم: [[جایگاه]] این [[مرد ]]([[علی]]{{ع}}) در میان شما چیست؟ گفت: نمیدانم چه میگویی؛ اما شمشیرهای ما بر دوشمان بود و هر کس را که وی اشاره میکرد، با [[شمشیر]] میزدیم. [[علی]]{{ع}} به ما میگفت: "[[پیمان]] ببندید! به [[خدا]] [[سوگند]] که [[پیمان]] شما برای طلا و نقره نیست، و [[پیمان]] شما جز برای [[مرگ]] نیست. به [[درستی]] که گروهی از پیشنیان [[بنی اسرائیل]]، میان خودْ [[پیمان]] بستند. پس هیچیک از آنان از [[دنیا]] نرفت، مگر آنکه پیامبرِ قومش یا روستایش و یا خودش بود، و شما به سان آنانید، جز آنکه [[پیامبر]] نیستید"<ref>رجال الکشی، ج ۱، ص ۱۹ ش ۸.</ref>. | * [[رجال الکشی (کتاب)|رجال الکشی]]- به [[نقل]] از [[ابو جارود]]-: به [[اصبغ بن نباته]] گفتم: [[جایگاه]] این [[مرد]]([[علی]]{{ع}}) در میان شما چیست؟ گفت: نمیدانم چه میگویی؛ اما شمشیرهای ما بر دوشمان بود و هر کس را که وی اشاره میکرد، با [[شمشیر]] میزدیم. [[علی]]{{ع}} به ما میگفت: "[[پیمان]] ببندید! به [[خدا]] [[سوگند]] که [[پیمان]] شما برای طلا و نقره نیست، و [[پیمان]] شما جز برای [[مرگ]] نیست. به [[درستی]] که گروهی از پیشنیان [[بنی اسرائیل]]، میان خودْ [[پیمان]] بستند. پس هیچیک از آنان از [[دنیا]] نرفت، مگر آنکه پیامبرِ قومش یا روستایش و یا خودش بود، و شما به سان آنانید، جز آنکه [[پیامبر]] نیستید"<ref>رجال الکشی، ج ۱، ص ۱۹ ش ۸.</ref>. | ||
==اهتمام ویژه به [[نیروهای مسلح]]== | ==اهتمام ویژه به [[نیروهای مسلح]]== | ||
* [[امام علی]]{{ع}}- در سفارشنامهاش به [[مالک اشتر]]-: پس در کار [[سپاهیان]]، چنان بنگر که [[پدر]] و [[مادر]] در کار فرزندشان مینگرند، و مباد آنچه که آنان را بدان نیرومند میکنی، نزد تو بزرگ نماید. نیکوییات درباره ایشان، هرچند اندک باشد، خُرد نیاید که آن [[نیکی]]، آنان را به [[خیرخواهی]] تو خوانَد و گمانشان را دربارهات [[نیکو]] گرداند، و رسیدگی به کارهای خُرد آنان را به [[اعتماد]] وارسی کارهای بزرگْ وا مگذار؛ چرا که [[لطف]] کوچک را جایی است که از آن بهره برگیرند، و [[لطف]] بزرگ را جایی است که از آن، بینیاز نباشند. و باید گزیدهترینِ سران [[سپاه]] در نزد تو کسی باشد که کمک خود را ارزانیشان دارد و از آنچه دارد، بر آنان ببخشاید، آن اندازه که آنان و کسانشان را که باز ماندهاند، وسعت دهد، تا [[عزم]] آنان در [[نبرد]] با دشمنْ یکی شود؛ چرا که [[مهربانی]] تو به آنان، دلهایشان را بر تو [[مهربان]] گردانَد، و [[برترین]] چشمروشنی [[زمامداران]]، [[برقراری عدالت]] در [[شهرها]] وپدیدارشدن [[دوستی]] میانشهروندان است<ref>{{متن حدیث|الإمام علی{{ع}}- فی عَهدِهِ إلی مالِک الأَشتَرِ-: ثُم تَفَقد مِن امورِهِم ما یتَفَقدُهُ الوالِدانِ مِن وَلَدِهِما، ولا یتَفاقَمَن فی نَفسِک شَیءٌ قَویتَهُم بِهِ. ولا تَحقِرَن لُطفاً تَعاهَدتَهُم بِهِ وإن قَل؛ فَإِنهُ داعِیةٌ لَهُم إلی بَذلِ النصیحَةِ لَک، وحُسنِ الظن بِک. ولا تَدَع تَفَقدَ لَطیفِ امورِهِمُ اتکالًا عَلی جَسیمِها؛ فَإِن لِلیسیرِ مِن لُطفِک مَوضِعاً ینتَفِعونَ بِهِ، ولِلجَسیمِ مَوقِعاً لا یستَغنونَ عَنهُ، وَلیکن آثَرُ رُؤوسِ جُندِک عِندَک مَن واساهُم فی مَعونَتِهِ، وأفضَلَ عَلَیهِم مِن جِدَتِهِ بِما یسَعُهُم ویسَعُ مَن وَراءَهُم مِن خُلوفِ أهلیهِم، حَتی یکونَ هَمهُم هَماً واحِداً فی جِهادِ العَدُو؛ فَإِن عَطفَک عَلَیهِم یعطِفُ قُلوبَهُم عَلَیک. وإن أفضَلَ قُرةِ عَینِ الوُلاةِ استِقامَةُ العَدلِ فی البِلادِ، وظُهورُ مَوَدةِ الرعِیةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>. | * [[امام علی]]{{ع}}- در سفارشنامهاش به [[مالک اشتر]]-: پس در کار [[سپاهیان]]، چنان بنگر که [[پدر]] و [[مادر]] در کار فرزندشان مینگرند، و مباد آنچه که آنان را بدان نیرومند میکنی، نزد تو بزرگ نماید. نیکوییات درباره ایشان، هرچند اندک باشد، خُرد نیاید که آن [[نیکی]]، آنان را به [[خیرخواهی]] تو خوانَد و گمانشان را دربارهات [[نیکو]] گرداند، و رسیدگی به کارهای خُرد آنان را به [[اعتماد]] وارسی کارهای بزرگْ وا مگذار؛ چرا که [[لطف]] کوچک را جایی است که از آن بهره برگیرند، و [[لطف]] بزرگ را جایی است که از آن، بینیاز نباشند. و باید گزیدهترینِ سران [[سپاه]] در نزد تو کسی باشد که کمک خود را ارزانیشان دارد و از آنچه دارد، بر آنان ببخشاید، آن اندازه که آنان و کسانشان را که باز ماندهاند، وسعت دهد، تا [[عزم]] آنان در [[نبرد]] با دشمنْ یکی شود؛ چرا که [[مهربانی]] تو به آنان، دلهایشان را بر تو [[مهربان]] گردانَد، و [[برترین]] چشمروشنی [[زمامداران]]، [[برقراری عدالت]] در [[شهرها]] وپدیدارشدن [[دوستی]] میانشهروندان است<ref>{{متن حدیث|الإمام علی{{ع}}- فی عَهدِهِ إلی مالِک الأَشتَرِ-: ثُم تَفَقد مِن امورِهِم ما یتَفَقدُهُ الوالِدانِ مِن وَلَدِهِما، ولا یتَفاقَمَن فی نَفسِک شَیءٌ قَویتَهُم بِهِ. ولا تَحقِرَن لُطفاً تَعاهَدتَهُم بِهِ وإن قَل؛ فَإِنهُ داعِیةٌ لَهُم إلی بَذلِ النصیحَةِ لَک، وحُسنِ الظن بِک. ولا تَدَع تَفَقدَ لَطیفِ امورِهِمُ اتکالًا عَلی جَسیمِها؛ فَإِن لِلیسیرِ مِن لُطفِک مَوضِعاً ینتَفِعونَ بِهِ، ولِلجَسیمِ مَوقِعاً لا یستَغنونَ عَنهُ، وَلیکن آثَرُ رُؤوسِ جُندِک عِندَک مَن واساهُم فی مَعونَتِهِ، وأفضَلَ عَلَیهِم مِن جِدَتِهِ بِما یسَعُهُم ویسَعُ مَن وَراءَهُم مِن خُلوفِ أهلیهِم، حَتی یکونَ هَمهُم هَماً واحِداً فی جِهادِ العَدُو؛ فَإِن عَطفَک عَلَیهِم یعطِفُ قُلوبَهُم عَلَیک. وإن أفضَلَ قُرةِ عَینِ الوُلاةِ استِقامَةُ العَدلِ فی البِلادِ، وظُهورُ مَوَدةِ الرعِیةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>. | ||
| خط ۴۵: | خط ۴۴: | ||
{{امام علی}} | {{امام علی}} | ||
[[رده:امام علی]] | [[رده:امام علی]] | ||
[[رده:سیاستهای جنگی امام علی]] | [[رده:سیاستهای جنگی امام علی]] | ||
[[رده:مدخل گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]] | [[رده:مدخل گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]] | ||