اسرای اهل بیت در معارف و سیره حسینی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

بازماندگان کاروان [[شهادت]] را، پس از [[عاشورا]] به [[اسارت]] گرفته، به [[کوفه]]، سپس به [[شام]] بردند. [[اسیران]]، تعدادی از دودمان [[پیامبر]] {{صل}} بودند، برخی هم [[همسران]] یا [[فرزندان]] شهدای دیگر [[کربلا]]. [[زنان بنی هاشم]] به [[شام]] برده شدند و از آنجا به [[مدینه]] بازگشتند. برخی از [[زنان]] غیر [[بنی هاشم]] به خاطر وساطت بستگان خود از [[اسارت]] رها شده، در [[کوفه]] ماندگار شدند و به [[قبیله]] خود پیوستند<ref>ابصار العین، ص ۱۳۳</ref>. در [[منابع تاریخی]] و تعبیرات [[روایی]] و اشعار، از آنان به نام [[سبایا]] و اساری یاد شده است. به اسیری گرفتن افرادی از [[اهل بیت]] هم برخلاف [[مقررات جنگ‌های اسلامی]] بود، هم [[جسارت به رسول خدا|جسارت]] و [[توهین به رسول الله]] {{صل}} به شمار می‌آمد. اما [[امویان]] بر اساس کینه‌ای که از [[عترت پیامبر خدا]] {{صل}} داشتند، چنان کردند. این گستاخی در [[حق عترت پیامبر خدا]] ریشه در همان [[سقیفه]] و زیر پا گذاشتن سخن آن حضرت داشت. [[حضرت زینب]] و [[امام سجاد|حضرت سجاد]] {{عم}} دو چهره بارز آن جمع بودند و با نطق‌ها و خطابه‌های خویش، [[امویان]] را رسوا و [[شهدای کربلا]] را معرفی کردند. اسامی [[اسرای کربلا]] از [[اهل بیت]] و دیگران (طبق آنچه در منتخب التواریخ آمده است) چنین است<ref>منتخب التواریخ، محمد هاشم خراسانی، ص ۲۹۷</ref> [[امام سجاد|امام زین العابدین]]، [[امام باقر|امام محمد باقر]] چهار ساله، [[محمد بن حسین بن علی]]، [[عمر بن حسین]]، [[حسن بن حسین]]، [[زید بن الحسن المجتبی]]، [[عمر بن الحسن المجتبی]] (مجروح شد و به [[کوفه]] بردند) [[محمد بن عمر بن الحسن المجتبی]]. اما از [[بانوان]]: [[زینب کبری]]، [[ام کلثوم]]، [[فاطمه]]، [[رقیه]]، [[صفیه]]، [[ام هانی]] این ۶ نفر از [[دختران]] [[امام علی|علی]] بودند [[فاطمه دختر امام حسین]]، [[سکینه دختر امام حسین]]، دختری که می‌گویند در [[خرابه شام]] [[جان]] داد، [[رباب همسر امام حسین]]، [[شاه زنان]] [[همسر امام سجاد]]، [[مادر]] [[محسن]] [[فرزند]] [[امام حسین|سید الشهدا]] (این [[فرزند]] در راه [[شام]] سقط شد) دختر [[مسلم بن عقیل]]، فضه [[کنیز]] [[فاطمه زهرا]] {{عم}}، یکی از [[کنیزان امام حسین]]، [[مادر وهب بن عبدالله کلبی]]. نسبت به برخی ازاین ۲۵ نفر، نقل‌های دیگر هم وجود دارد و همه [[مورد اتفاق]] نیست<ref>ر. ک. [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۵۳.</ref>.