پرش به محتوا

خشم در معارف دعا و زیارات: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
خط ۷: خط ۷:
}}
}}


==مقدمه==
== مقدمه ==
[[خشم]] ([[غضب]]) دو قسم است، اول [[خشم خداوند]]، که عِقاب [[گناه‌کار]] است و دوم خشم مخلوق، که خود بر دو نوع است؛ خشم [[پسندیده]] که خشمی است در [[راه]] [[دین]] و [[حق]]، و خشم [[ناپسند]] که خشمی است در غیر راه دین و حق<ref>مجمع‌البحرین.</ref>.
[[خشم]] ([[غضب]]) دو قسم است، اول [[خشم خداوند]]، که عِقاب [[گناه‌کار]] است و دوم خشم مخلوق، که خود بر دو نوع است؛ خشم [[پسندیده]] که خشمی است در [[راه]] [[دین]] و [[حق]]، و خشم [[ناپسند]] که خشمی است در غیر راه دین و حق<ref>مجمع‌البحرین.</ref>.
[[امام سجاد]]{{ع}} در دعای خود از هر دو قسم خشم به [[خدا]] [[پناه]] برده است. وی از [[رذیله]] خشم به خدا پناه برده و این چنین ندا می‌دهد: «بار خدایا، به تو پناه می‌برم از... شدت خشم»<ref>نیایش هشتم.</ref>.
[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای خود از هر دو قسم خشم به [[خدا]] [[پناه]] برده است. وی از [[رذیله]] خشم به خدا پناه برده و این چنین ندا می‌دهد: «بار خدایا، به تو پناه می‌برم از... شدت خشم»<ref>نیایش هشتم.</ref>.


غالباً در دو حالت ممکن است که ما [[تسلط]] بر خویشتن را از دست بدهیم و از [[مسیر حق]] و [[عدالت]] خارج شویم. یکی در زمانی که از کسی [[خرسند]] و خشنودیم و یک مورد هم در وقتی که بر کسی خشم می‌گیریم. امام سجاد{{ع}} از خدا می‌خواهد که در این دو حالت از خطاها محفوظ و در [[امان]] باشد<ref>نیایش بیست‌ودوم.</ref>.
غالباً در دو حالت ممکن است که ما [[تسلط]] بر خویشتن را از دست بدهیم و از [[مسیر حق]] و [[عدالت]] خارج شویم. یکی در زمانی که از کسی [[خرسند]] و خشنودیم و یک مورد هم در وقتی که بر کسی خشم می‌گیریم. امام سجاد {{ع}} از خدا می‌خواهد که در این دو حالت از خطاها محفوظ و در [[امان]] باشد<ref>نیایش بیست‌ودوم.</ref>.
خشم و [[سخط]] [[پروردگار]] نوع دیگری از خشم است که [[حضرت]] بارها در نیایش‌های خود به آن اشاره کرده و این‌گونه از آن به خدا پناه می‌برد: «بار خدایا... مرا آماج خشم و سخط خود مساز... بار خدایا، امروز از خشم تو به تو پناه می‌جویم»<ref>نیایش چهل‌وهفتم.</ref>.
خشم و [[سخط]] [[پروردگار]] نوع دیگری از خشم است که [[حضرت]] بارها در نیایش‌های خود به آن اشاره کرده و این‌گونه از آن به خدا پناه می‌برد: «بار خدایا... مرا آماج خشم و سخط خود مساز... بار خدایا، امروز از خشم تو به تو پناه می‌جویم»<ref>نیایش چهل‌وهفتم.</ref>.


خط ۱۷: خط ۱۷:


باید دانست که [[رفتار]] و [[کردار بد]] [[انسان]]، منجر به خشم خداوند می‌شود، که حضرت عرضه می‌دارد: «خدایا... به [[بدی]] کردارم خشم تو را سزاوار گشتم»<ref>نیایش سی‌ودوم.</ref>، «خدایا... پیش از آن‌که [[خصومت]] تو بر من تازد یا خشم تو مرا به سر دراندازد، [[جان]] من بستان»<ref>نیایش بیستم.</ref>.
باید دانست که [[رفتار]] و [[کردار بد]] [[انسان]]، منجر به خشم خداوند می‌شود، که حضرت عرضه می‌دارد: «خدایا... به [[بدی]] کردارم خشم تو را سزاوار گشتم»<ref>نیایش سی‌ودوم.</ref>، «خدایا... پیش از آن‌که [[خصومت]] تو بر من تازد یا خشم تو مرا به سر دراندازد، [[جان]] من بستان»<ref>نیایش بیستم.</ref>.
از نگاه علی‌بن الحسین{{ع}} یکی از عواملی که موجب [[رهایی]] از خشم [[الهی]] می‌شود، [[صدقه دادن]] است که آن حضرت در نجوای خویش چنین به آن اشاره دارد: «خدایا... در [[راه]] تو [[صدقه]] دادند تا به ثوابشان بیفزایی، و در آن بود رهایی‌شان از [[خشم]] تو»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.<ref>الصحیفة السجادیة، امام سجاد{{ع}}، قم، الهادی، چاپ اول؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ مجمع‌البحرین، فخرالدین بن محمد طریحی، ۱۴۱۷، تحقیق: از حسینی اشکوری، تهران، مرتضوی، چاپ سوم.</ref>.<ref>[[سید مهدی بهشتی|بهشتی، سید مهدی]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «خشم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۰۱.</ref>
از نگاه علی‌بن الحسین {{ع}} یکی از عواملی که موجب [[رهایی]] از خشم [[الهی]] می‌شود، [[صدقه دادن]] است که آن حضرت در نجوای خویش چنین به آن اشاره دارد: «خدایا... در [[راه]] تو [[صدقه]] دادند تا به ثوابشان بیفزایی، و در آن بود رهایی‌شان از [[خشم]] تو»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.<ref>الصحیفة السجادیة، امام سجاد {{ع}}، قم، الهادی، چاپ اول؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ مجمع‌البحرین، فخرالدین بن محمد طریحی، ۱۴۱۷، تحقیق: از حسینی اشکوری، تهران، مرتضوی، چاپ سوم.</ref>.<ref>[[سید مهدی بهشتی|بهشتی، سید مهدی]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «خشم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۰۱.</ref>


== منابع ==
== منابع ==
۱۱۸٬۲۸۱

ویرایش