عبدالرحمن بن عبد رب انصاری در تراجم و رجال: تفاوت میان نسخه‌ها

'''[[عبدالرحمان بن عبد ربه خزرجی]]''' از [[یاران]] و [[دوستان]] [[خاندان پیامبر]] {{صل}} بود. او در مسیر [[زندگی]] همواره، راه [[حق]] را پیمود و جزء یاران صدیق [[امیرمؤمنان]] {{ع}} قرار گرفت و در [[کربلا]] در رکاب [[امام حسین]] {{ع}} به [[شهادت]] رسید.

== مقدمه ==

عبدالرحمان در مسیر [[زندگی]] همواره، [[راه]] [[حق]] پیمود و جزء [[یاران صدیق]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} قرار گرفت و از تربیت ‌شدگان با [[اخلاص]] [[امام]] {{ع}} بود که از حضرت [[قرآن]] آموخت و از [[اصحاب پیامبر]] {{صل}} به شمار می‌آید<ref>تنقیح المقال، ج۲، ص۱۴۵؛ ابصار العین، ص۱۳۸.</ref>.

[[شیخ طوسی]]، عبدالرحمان را از [[اصحاب امیرمؤمنان]] {{ع}} به شمار آورده و در ادامه می‌نویسد: او از [[اصحاب]] [[خزرجی]] [[امام حسین]] {{ع}} است<ref>رجال طوسی، ص۵۰.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۲۸.</ref>

== عبدالرحمان و [[شهادت]] به [[حدیث]] {{متن حدیث|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ...}}==

[[ابن اثیر]] و دیگران از [[اصبغ بن نباته]] [[نقل]] می‌کنند که گفت: [[امیرمؤمنان]] {{ع}} در یکی از روزهای [[خلافت]] خود، [[مردم]] را در [[رحبه]] (دهلیز جلو) [[مسجد کوفه]] به [[خدا]] [[سوگند]] داد که هر کسی [[خطبه]] [[رسول خدا]] {{صل}} را درباره من در [[روز غدیر]] [[خم]] شنیده از جا بلند شود و [[شهادت]] دهد و حضرت تأکید کرد فقط کسانی برخیزند که این [[خطبه]] را خود به گوش خویش شنیده‌اند و در این میان بیش از [[دوازده نفر]] از جمله، [[ابو ایوب انصاری]]، [[ابو عمره]]، [[سهل بن حنیف]]، [[خزیمة بن ثابت]]، [[عبدالله بن ثابت]] و عبدالرحمان بن عبد ربه خزرجی [[انصاری]] و... از جا برخاستند و گفتند: ما [[شهادت]] می‌دهیم که از [[پیامبر خدا]] {{صل}} شنیدیم که می‌فرمود: [[آگاه]] باشید، همانا [[خداوند عزوجل]] [[ولیّ]] من است، و من [[ولیّ]] مؤمنانم، [[آگاه]] باشید کسانی که من مولای آنانم [[علی]] مولای آنان است، خدایا، [[دوست]] بدار [[دوستداران]] [[علی]] را و [[دشمن]] بدار دشمنانش را، خدایا، آنان که به او [[محبت]] می‌کنند مورد [[محبت]] خویش قرار بده و آنها که [[بغض]] او را دارند، مورد [[خشم]] خود قرار بده. خدایا، آنان که [[علی]] را [[یاری]] کرده‌اند، [[یاری]] نما!<ref>{{متن حدیث|أَلاَ إنَّ اللَّهَ وَلِيِّي وَ أَنَا وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ، أَلاَ فَمَنْ كُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَليٌّ مَوْلاَهُ، اَللَّهُمَّ والِ مَنْ والاهُ، وَ عَادِ مَنْ عاداهُ، وَ أَحِبَّ مَنْ أَحَبَّهُ، وَ أَبْغِضْ مَنْ أَبْغَضَهُ، وَ أَعِنْ مَنْ أَعانَهُ}}؛ اسدالغابة، ج۳، ص۳۰۷؛ و نیز، ر. ک: تنقیح المقال، ج۲، ص۱۴۵؛ ابصار العین، ص۱۳۹.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۲۸-۸۲۹.</ref>

== [[غسل]] [[شهادت]] در [[شب عاشورا]] ==

عبدالرحمان از دیرباز [[عشق]] به [[خاندان پیامبر]] {{صل}} داشت و لذا پس از [[هلاکت]] [[معاویه]]، با [[امام حسین]] {{ع}} عازم [[مکه]] و از آنجا به [[کربلا]] آمد<ref>ر. ک: تنقیح المقال، ج۲، ص۱۴۵؛ ابصار العین، ص۱۳۸.</ref>.

چون [[شب عاشورا]] فرا رسید، [[امام حسین]] {{ع}} [[دستور]] داد خیمه‌ای جهت استحمام و [[غسل]] اختصاص دهند، عبدالرحمان و [[بریر بن خضیر]] در نوبت [[ایستاده]] بودند تا داخل [[خیمه]] شوند و استحمام و [[غسل]] کنند. در این موقع، بریر با عبدالرحمان [[مزاح]] کرد، عبدالرحمان با [[اعتراض]] گفت: این کار را ترک کن، حالا که وقت [[مزاح]] و این سخنان [[باطل]] نیست!

== [[شهادت]] در [[روز عاشورا]] ==

عبدالرحمان، با شعله‌ور شدن [[آتش]] [[جنگ]] در [[روز عاشورا]]، با اجازه [[امام]] {{ع}} به میدان شتافت و در [[نبرد]] نخست و به قولی در [[نبرد تن به تن]] به [[فیض]] [[شهادت]] نایل گشت<ref>ر. ک: تنقیح المقال، ج۲، ص۱۴۵؛ ابصار العین، ص۱۳۹.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۳۰.</ref>